ยึดครองตำแหน่งเจ้าสำนัก

"เจ้าสำนักเทียนหลาง... ตำแหน่งบนบัลลังก์ที่เจ้าหวงแหนนักหนา บัดนี้มันช่างดูสั่นคลอนเหลือเกินนะ" เสียงทุ้มต่ำของหลี่ชิงหยุนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับยอดเขาเมฆาคล้อย เขาไม่ได้ตะโกน หากแต่ทุกคำพูดกลับดังก้องเข้าไปในจิตวิญญาณของผู้ที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นดั่งเสียงระฆังยักษ์ที่ถูกเคาะด้วยค้อนแห่งสัจธรรม ในมือของเขาไม่ได้ถือกระบี่เล่มใด มีเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ไอสังหารเข้มข้นจนศิษย์สายในหลายคนต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดเกรง เทียนหลางยืนอยู่บนแท่นหินหยกสลักลวดลายมังกรเหินเวหา ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและตระหนก "หลี่ชิงหยุน! เจ้ามันก็แค่ไอ้สวะที่โชคช่วย! วันนี้ข้าจะกระชากวิญญาณของเจ้าออกมาตอกย้ำให้สำนักเห็นว่า การกบฏต่อเจ้าสำนักนั้นมีจุดจบเช่นไร!" "กบฏงั้นหรือ?" ไป๋จื่อรั่วที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว ดวงตางามดุจน้ำแข็งพันปีของนางเปล่งประกายคมปลาบ ปราณกระบี่เย็นเยียบแผ่ออกมาเป็นวงกว้างจนหยดน้ำค้างรอบบริเวณกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว "ผู้ที่ทรยศต่อคุณธรรมและบีบคั้นผู้บริสุทธิ์เพื่ออำนาจส่วนตนเช่นท่าน ยังคู่ควรกับการเรียกตัวเองว่าเจ้าสำนักอยู่อีกหรือ?" "นายหญิงพูดได้ถูกใจข้านัก!" เจ้าอ้วนเปาที่บัดนี้คืนร่างพยัคฆ์อัคคีขนเพลิงสีทองอร่าม คำรามเสียงต่ำจนแผ่นดินสะเทือน ขนแผงคอของมันลุกชันพร้อมไอความร้อนที่แผ่ออกมา "เจ้าเฒ่าหัวงู นี่ไม่ใช่เวลามาเห่าหอนแล้ว ถ้าจะสู้ก็รีบเข้ามา ข้ากำลังหิวจัด ถ้าได้กินหัวใจของคนชั่วสักดวงก่อนมื้อเย็น คงจะเจริญอาหารดีไม่น้อย" เสียงหัวเราะเยาะของสัตว์อสูรทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด เทียนหลางไม่รอช้า มันชักกระบี่ 'อเวจีเพลิง' ออกมา ปราณสีแดงฉานพุ่งทะลุชั้นบรรยากาศจนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือด แต่หลี่ชิงหยุนกลับเพียงแค่ยิ้มบางๆ เขาไม่แม้แต่จะขยับกายจนกระทั่งกระบี่นั้นพุ่งมาถึงระยะห่างเพียงสามนิ้ว *ฉึบ!* หลี่ชิงหยุนใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบคมกระบี่เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะที่ควรจะทำให้แผ่นดินแตกสลายกลับถูกสยบลงด้วยเพียงสองนิ้วของเขา พลังปราณที่ไร้ขอบเขตไหลเวียนจากปลายนิ้วเข้าสู่ตัวกระบี่จนอักขระเวทที่จารึกไว้แตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ "กระบี่ที่ดี... แต่คนใช้กลับไร้ซึ่ง 'จิตวิญญาณของกระบี่'" หลี่ชิงหยุนกล่าวพลางสะบัดนิ้วเพียงเบาๆ แรงมหาศาลก็กระแทกให้เทียนหลางกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว โลหิตไหลซึมออกจากมุมปากของอดีตเจ้าสำนักผู้โอหัง "นี่มันพลังระดับใดกัน..." เสียงกระซิบด้วยความหวาดกลัวดังมาจากเหล่าศิษย์รอบด้าน พวกเขามองเห็นแล้วว่า ต่อหน้าหลี่ชิงหยุน พลังที่เทียนหลางเคยใช้ข่มเหงผู้อื่นนั้นไม่ต่างอะไรกับของเล่นเด็ก "ท่านอาจารย์ทุกท่าน ผู้อาวุโสทุกท่าน" หลี่ชิงหยุนหันไปมองกลุ่มผู้มีอำนาจในสำนักที่ยืนนิ่งงัน "หากสำนักที่บรรพชนสร้างมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ ต้องล่มสลายลงด้วยความโลภของคนเพียงคนเดียว เราจะยอมให้เป็นเช่นนั้นหรือ? วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงตำแหน่งด้วยกำลัง แต่ข้ามาเพื่อทวงคืน 'หัวใจ' ของสำนักเซียนกระบี่กลับคืนมา!" คำพูดที่ทรงพลังดุจดั่งประกาศิตทำให้ผู้คนเริ่มโน้มเอียง ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงโห่ร้องของศิษย์รุ่นหลังที่ศรัทธาในตัวเขามาโดยตลอด เทียนหลางมองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย มันรู้ดีว่าความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่มันพ่ายแพ้ตั้งแต่วันที่มันตัดสินใจทรยศต่อวิถีแห่งเซียนแล้ว หลี่ชิงหยุนเดินผ่านเทียนหลางไปอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์หยกไป๋จื่อรั่วเดินตามขึ้นมาเคียงข้าง เขาไม่ได้นั่งลงทันที หากแต่หันไปมองทั่วทั้งสมรภูมิที่บัดนี้เริ่มกลับสู่ความสงบ "นับแต่นี้ไป สำนักเซียนกระบี่จะไม่มีการกดขี่... มีเพียงวิถีแห่งการบำเพ็ญที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม ใครที่พร้อมจะร่วมเดินทางไปกับข้า จงก้าวออกมา!" ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญ ร่างของศิษย์นับร้อยก้มกราบลงแทบเท้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะประกาศเริ่มยุคสมัยใหม่นั้นเอง เสียงกระดิ่งเงินที่ดังมาจากฟากฟ้าไกลก็หยุดทุกสรรพสิ่งลง ลมพายุหมุนวนขึ้นกลางลานกว้าง มิติที่ว่างเปล่าฉีกขาดออกเผยให้เห็นเงาดำของบุรุษผู้หนึ่งที่สวมหน้ากากกะโหลกเงินยืนตระหง่านอยู่บนยอดเสาธงสำนัก "เจ้าสำนักคนใหม่งั้นหรือ? ช่างเป็นชื่อที่หอมหวานเหลือเกิน... แต่เสียดายนัก ที่บัลลังก์นี้มีเจ้าของที่แท้จริงรอคอยอยู่แล้ว" ชายปริศนาผู้นั้นสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ปราณสีดำสนิทก็พุ่งเข้าใส่กำแพงสำนักจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สิ่งที่ปรากฏออกมาจากรอยแยกมิตินั้นไม่ใช่กองทัพธรรมดา แต่มันคือสัตว์อสูรเทวะที่ควรจะสูญพันธุ์ไปนับหมื่นปีพร้อมกับกลิ่นอายที่บอกว่า... หายนะที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างผม ลั่วอสูรหมื่นภูผา ในทุกก้าวย่างของเส้นทางแห่งเซียนนี้นะครับ