การปะทะกับยอดฝีมือสำนักคู่แข่ง

"เล่ห์กลของเดรัจฉาน ต่อให้เจ้าชักใยจนฟ้าดินมืดครึ้ม ก็ยังคงเป็นได้แค่วิชาปาหี่ที่น่าสมเพชอยู่ดี... หลี่ชิงหยุน" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรกโลกันตร์สะท้อนก้องทั่วลานประลองสำนักเทียนหลาง เมฆหมอกสีชาดแผ่ขยายปกคลุมน่านฟ้า แรงกดดันจากขอบเขตวิญญาณยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งจนเหล่าศิษย์ผู้น้อยต่างกระอักเลือด ทว่าใจกลางมรสุมพลังนั้น หลี่ชิงหยุนกลับยืนตระหง่านราวกับยอดเขาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุร้าย ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแววดูแคลนระคนเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด เบื้องหน้าของเขาคือ หานเฟิง ศิษย์เอกผู้เรืองอำนาจแห่งสำนักมารทมิฬ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือสั่นเทาที่ถือกระบี่โลหิตอาคมกำลังสั่นระริก เพราะกลอุบายที่มันอุตส่าห์ซ่อนเร้นไว้—ค่ายกลสะบั้นวิญญาณที่แอบฝังใต้พื้นศิลา—ถูกเปิดโปงและทำลายลงในพริบตาเดียวด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวของเด็กหนุ่มที่พวกมันเคยตราหน้าว่าเป็น "สวะ" "เจ้า... เจ้าสำนักหลี่ชิงหยุน! เป็นไปได้อย่างไร! แผนการสกัดจุดชีพจรนี้ ข้าใช้เวลาเตรียมการถึงสามปีเต็ม!" หานเฟิงคำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความแค้นเคือง หลี่ชิงหยุนแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันคมกริบยิ่งกว่าคมกระบี่ เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "สามปีหรือ? น่าเสียดายนัก... ในสายตาของข้า เคล็ดวิชาขยะชิ้นนั้น ต่อให้เจ้าฝึกฝนอีกสามร้อยปี ก็เป็นได้แค่เศษสวะที่รอวันถูกเหยียบย่ำเท่านั้น" เปรี้ยง! สิ้นคำพูด ร่างของหลี่ชิงหยุนก็หายวับไปจากจุดเดิม สายลมปราณกระบี่พุ่งแหวกอากาศจนเกิดเสียงคำรามราวกับอัสนีบาต หานเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มันตวัดกระบี่โลหิตเข้าป้องกันสัญชาตญาณ ทว่า... เร็วกว่า! คมกระบี่ไร้ลักษณ์ของหลี่ชิงหยุนทะลวงผ่านการป้องกันอันแน่นหนาได้อย่างง่ายดายราวกับตัดผ่านเต้าหู้ ปลายกระบี่จ่อชิดที่คอหอยของหานเฟิงในระยะห่างไม่ถึงมิลลิเมตร! หยาดเหงื่อกาฬไหลรินลงมาจากหน้าผากของศิษย์เอกสำนักมาร ลมหายใจของมันติดขัด หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ "เจ้าแพ้แล้ว" หลี่ชิงหยุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนผู้คนทั้งลานประลองต้องกลั้นหายใจ ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่ว ไป๋จื่อรั่วที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งหุบเขาเซียนกระบี่ ดวงตางามล้ำดั่งหยกน้ำแข็งกลับทอประกายอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่ง นางมองแผ่นหลังอันสง่างามของสามีด้วยความภาคภูมิใจลึกซึ้ง มุมปากที่มักจะเรียบตึงเป็นเส้นตรงมาตลอดบัดนี้ยกย่องขึ้นเล็กน้อย มีเพียงเขาคนนี้... บุรุษผู้พลิกชะตาสวรรค์ที่ทำให้น้ำแข็งพันปีในใจนางหลอมละลายกลายเป็นสายธารแห่งความรักอันอบอุ่น "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นการประลองที่น่าสนุกเสียจริง!" ทันใดนั้น เสียงหัวเราะอันทรงพลังราวกับเสียงคำรามของมังกรก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากขอบฟ้า เมฆหมอกสีชาดที่ปกคลุมอยู่พลันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับที่เหนือกว่าเจ้าสำนักเทียนหลางหลายเท่าตัวแผ่ซ่านกดทับลงมาจนพื้นศิลาลานประลองแตกร้าวเป็นใยแมงมุม! ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายดาราโลหิตปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับมันอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่ต้นแล้ว ใบหน้าของบุคคลผู้นั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก เผยให้เห็นเพียงรอยยิ้มอันลึกลับและดวงตาคู่วรยุทธที่ล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทร เจ้าสำนักเทียนหลางที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้ประธาน รีบลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่าลงทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกับกล่าวเสียงสั่นเครือ "คารวะ... ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนลับแล! ท่าน... ท่านเสด็จมาเยือนด้วยตนเอง..." คำว่า "ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนลับแล" ทำให้เหล่าผู้อาวุโสและยอดฝีมือทุกสำนักที่มาร่วมชมการประลองต่างหน้าถอดสี พวกเขาล้วนเคยได้ยินตำนานอันน่าสะพรึงกลัวของบุคคลผู้นี้ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังความวิบัติของยุทธภพเมื่อร้อยปีก่อน! หลี่ชิงหยุนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและประกายแสงลึกลับในดวงตา เขาดึงกระบี่กลับมาช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ บุคคลใต้หน้ากากเงินหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าแต่ก้องกังวานเสียดแก้วหู ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "หลี่ชิงหยุน... เจ้าเด็กน้อยตระกูลหลี่ผู้รอดตายจากเพลิงอัคคีผลาญสวรรค์ วิชากระบี่เก้าสวรรค์ของเจ้าร่ำเรียนมาจากที่ใดกันแน่? หรือว่า... ความลับเกี่ยวกับการ 'จุติใหม่ข้ามห้วงเวลา' ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์บรรพกาล จะอยู่กับเจ้าจริงๆ!" สิ้นเสียงนั้น ลมหายใจของคนทั้งยุทธภพก็แทบจะหยุดชะงัก ความลับที่หลี่ชิงหยุนปิดตายมาตลอดถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัลในประโยคเดียว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ "ลั่วอสูรหมื่นภูผา"