สมบัติขั้นเทพในตำนาน

"เจ้าคิดว่าความตายในอดีตคือจุดจบงั้นหรือ... หลี่ชิงหยุน?" เสียงของเจ้าสำนักเทียนหลางแหบพร่าคล้ายเสียงเหล็กเสียดสีกันภายในโลงศพ รัศมีอัคคีทมิฬที่พวยพุ่งรอบกายเขามิใช่เพียงแค่พลังปราณ แต่มันคือจิตสังหารที่กลั่นตัวจนกลายเป็นเปลวเพลิงสีดำที่กัดกินมิติรอบข้าง พื้นศิลาใต้เท้าของหลี่ชิงหยุนที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าบัดนี้แตกร้าวเป็นใยแมงมุมลึกนับสิบจั้ง หลี่ชิงหยุนไม่ได้สะทกสะท้าน มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาคมกริบดุจกระบี่จ้องมองชายที่เคยเป็นอาจารย์ของตนในอดีตด้วยความสมเพช "เทียนหลาง... เจ้ายังคงเป็นสุนัขรับใช้ที่โลภโมโทสันไม่เปลี่ยน" หลี่ชิงหยุนแค่นเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะปัดมือเบาๆ ส่งกระแสปราณสยบความกดดันรอบตัวจนราบคาบ "การกลับมาของข้าในครั้งนี้ มิใช่เพื่อทวงถามความยุติธรรมจากซากศพอย่างเจ้า แต่เพื่อกวาดล้างขยะให้พ้นทางเซียนของข้าต่างหาก" "โอหัง!" เทียนหลางคำรามลั่น ฝ่ามือที่ห่อหุ้มด้วยอัคคีทมิฬตบลงมาดุจภูเขาถล่ม แรงกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศโดยรอบบิดเบี้ยว ไป๋จื่อรั่วที่ยืนอยู่เคียงข้างก้าวเท้าออกมาเพียงครึ่งก้าว รัศมีเย็นเยียบดุจน้ำแข็งหมื่นปีแผ่ออกมาจากร่างนาง ปะทะเข้ากับเปลวเพลิงจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท แสงสีขาวและสีดำตัดกันจนตาพร่ามัว "อย่าได้แตะต้องเขา" เสียงของไป๋จื่อรั่วนิ่งเรียบและเย็นเยือก ทว่าในความเย็นนั้นแฝงไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะแช่แข็งวิญญาณของผู้ที่บังอาจขวางทาง ในขณะที่ทั้งสองเผชิญหน้ากัน หลี่ชิงหยุนกลับเบนความสนใจไปที่ผนังศิลาเบื้องหลังบัลลังก์ของเทียนหลาง ที่นั่น... มีบางอย่างกำลังสั่นไหว กระแสพลังงานโบราณที่หลับใหลมานานนับหมื่นปีเริ่มตื่นขึ้น รอยแยกบนผนังเผยให้เห็นไอหมอกสีครามที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบรรพกาล "สมบัติชิ้นนั้น..." หลี่ชิงหยุนพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ 'เจ้านาย! ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่ารังเกียจและทรงพลังที่สุดในรอบพันปี... นั่นมันกระบี่ที่ทำเอาพวกข้าเกือบสูญพันธุ์เมื่อยุคอดีต!' เสียงของเจ้าอ้วนเปาดังขึ้นในหัวด้วยน้ำเสียงลนลาน 'ถ้ามันถูกปลุกขึ้นมาด้วยคนสารเลวอย่างเทียนหลาง พวกเราได้กลายเป็นเนื้อย่างกันหมดแน่!' หลี่ชิงหยุนไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ไป๋จื่อรั่วดึงความสนใจของเทียนหลาง ร่างของเขาพุ่งทะยานดุจสายฟ้าฟาดผ่านม่านเปลวเพลิงไปยังใจกลางของวิหาร ก่อนจะแตะมือลงบนแท่นศิลาที่สลักลวดลายอักขระดึกดำบรรพ์ ทันใดนั้น! เสียงกัมปนาทสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนปฐพี ราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ วิหารเซียนทั้งหลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ไอหมอกสีครามแตกกระจายออกเผยให้เห็นกระบี่เล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนแท่นศิลา ตัวกระบี่เรียวยาวสีเงินยวงลวดลายเมฆามงคลสลักลึกดุจมีชีวิต ไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจนแม้แต่เปลวเพลิงทมิฬของเทียนหลางยังต้องหดตัวกลับ "เจ้าคิดจะครอบครองมันงั้นหรือหลี่ชิงหยุน! ฝันไปเถอะ!" เทียนหลางหน้าเปลี่ยนสี รีบพุ่งตรงมาหมายจะหยุดยั้ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่มือของหลี่ชิงหยุนสัมผัสเข้ากับด้ามกระบี่ รัศมีสีทองอร่ามก็ระเบิดออกมาจากตัวกระบี่กระแทกเทียนหลางจนกระเด็นออกไปไกลหลายสิบจั้ง เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากปากของมัน หลี่ชิงหยุนยืนนิ่ง สง่าผ่าเผยราวกับจอมราชันย์ที่กลับคืนสู่บัลลังก์ เขาจับที่ด้ามกระบี่มั่น ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดไหลผ่านเข้าสู่จิตวิญญาณ ราวกับกระบี่เล่มนี้รอคอยเพียงเขาคนเดียวมาตลอดกาลเวลา "เจ้านาย! นั่นมัน... กระบี่เทวะดาราศรัย!" เจ้าอ้วนเปาตะโกนลั่นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "สมบัติที่จักรพรรดิเซียนองค์แรกเคยใช้ตัดแบ่งผืนฟ้าและดิน!" หลี่ชิงหยุนสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้เพียงแค่ถือกระบี่ แต่เขากำลังถ่ายทอดปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตลงไปในตัวกระบี่ ตัวกระบี่สั่นไหว เสียงครวญครางดุจมังกรทองแผ่ออกไปกึกก้อง รัศมีทำลายล้างที่ยากจะต้านทานแผ่ซ่านออกมาจนแม้แต่ไป๋จื่อรั่วยังต้องหรี่ตาด้วยความทึ่ง "ในเมื่อเจ้าเลือกข้า..." หลี่ชิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังขณะชักกระบี่ออกจากฝัก "ข้าก็จะใช้เจ้า... สั่งสอนบทเรียนที่เจ้าสำนักชั่วช้านี้ต้องจำไปจนวันตาย!" ทันทีที่คมกระบี่ถูกชักออกมาจนสุด แสงสีเงินพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้านภาลัย ผ่าเมฆาสีดำมืดมิดของเทียนหลางจนขาดสะบั้นราวกับกระดาษ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กลิ่นอายที่มืดมิดยิ่งกว่าเทียนหลางนับพันเท่ากลับปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหลังหลี่ชิงหยุน เงาสีดำขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง มือที่เย็นเยียบและเหี่ยวแห้งดุจซากศพเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของหลี่ชิงหยุน ก่อนจะมีเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ "สมบัติเล่มนี้... ไม่ใช่ของเจ้าหรอกนะ... เด็กน้อย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลี่ชิงหยุนมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ!