เงาปริศนาหลังม่าน

แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สี่เหลี่ยมสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของคณิน สาดทับใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดจนหมดรสชาติยังคงวางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเดิม ในห้องสืบสวนเล็กๆ ของสถานีตำรวจนครบาลย่านฝั่งธนบุรี บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันราวกับออกซิเจนในห้องกำลังค่อยๆ ถูกสูบออกไปทีละน้อย "คุณกำลังวิ่งไล่เงาตัวเอง ทนายลีลานา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คณินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา สายตาของเขาตรึงอยู่กับเส้นกราฟและไฟล์วิดีโอวงจรปิดที่กำลังเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนจอภาพปรากฏร่างของชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังเดินก้มหน้าหายเข้าไปในมุมอับของตรอกแคบๆ ข้างโกดังสินค้า ท่าทีเร่งรีบและหวาดระแวงนั้นชัดเจนเสียจนไม่ต้องแปลความ ลีลานายืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาคู่คมจดจ้องแผ่นหลังของอัยการหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เธอเกลียดท่าทีสุขุมเยือกเย็นราวกับถือไพ่เหนือกว่าทุกใบของเขา แต่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าที่เธอยอมรับกับตัวเองในใจว่า... เขามักจะมองเห็นสิ่งที่เธอมองข้ามอยู่เสมอ "เงาที่ว่ากำลังจะนำเราไปสู่ความจริงที่พวกคุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมต่างหากล่ะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดปาก" ลีลานาแก้คำพูดทันทีเมื่อตระหนักถึงการปะทะคารมที่มักหลุดกรอบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงความนิ่งกลับคืนมา "หมายถึง... สิ่งที่คุณกับสำนักงานอัยการพยายามปิดบังต่างหาก" คณินชะงักมือที่กำลังเลื่อนเมาส์ เขาหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน ทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งอารมณ์ขัน "ความยุติธรรมไม่ใช่การวิ่งตามหาแสงสว่างจ้าในที่โล่งแจ้งเสมอไปหรอกนะ ทนายลี การจะจับงูพิษในความมืด คุณต้องยอมมือเปื้อนโคลนและเข้าใจสัญชาตญาณของมันเสียก่อน... และคนที่คุณกำลังตามหา เขาก็เป็นแค่เหยื่ออีกรายที่ถูกต้อนให้จนมุมเหมือนกัน" "นายสมชาย พยานปากเอกคนสำคัญที่เห็นเหตุการณ์คืนนั้น เขาไม่ได้เป็นแค่เหยื่อ... เขาคือจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายที่จะยืนยันว่าลูกความของผมบริสุทธิ์" ลีลานาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางกดลงบนขอบโต๊ะเพื่อเน้นย้ำความเด็ดเดี่ยว "แต่ตอนนี้เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนหน้าที่ตำรวจจะเข้าถึงตัวเขาแค่สิบนาที... คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไร อัยการคณิน?" คณินไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดัน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเคร่งเครียดของทนายสาวผู้เปี่ยมด้วยอุดมการณ์ ความรู้สึกบางอย่างวูบผ่านนัยน์ตาของเขา—ความชื่นชมที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ "สิบนาทีที่คลาดเคลื่อน... คือเครื่องยืนยันว่ามีคนตาไวและมือยาวกว่าเราก้าวล้ำนำหน้าไปหนึ่งก้าวเสมอ" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาสร้างแรงกดดันโดยปริยายจนลีลานาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณคิดจริงๆ หรือว่าพยานคนนี้หายตัวไปเพราะความกลัว? เปล่าเลย... เขากำลังเล่นเกมต่อรองราคาสูงต่างหากล่ะ" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ร.ต.อ. ธนบดี นายตำรวจหนุ่มผู้รับผิดชอบคดีนี้ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม แม้เขาจะผ่านคดีฆาตกรรมมาโชกโชน แต่ภาพที่เพิ่งพบเจอมาสดๆ ร้อนๆ กลับทำให้มือของเขายังคงสั่นเทา "ท่านอัยการ... ทนายลี... เราเจอรถของนายสมชายแล้วครับ" ธนบดีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "จอดทิ้งไว้ริมแม่น้ำเจ้าพระยา... แต่สภาพข้างในรถ... และตัวของนายสมชาย... ไม่เป็นอย่างที่พวกเราคาดคิด" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องสืบสวนทันที ลีลานาขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดัง ขณะที่คณินหุบยิ้มสนิท แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขั้นสุดในพริบตา "เกิดอะไรขึ้นกับเขา?" ลีลานาเอถามเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความกังวล "เขาไม่ได้หนีไปไหนครับ..." ธนบดีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมน้ำเสียง "แต่เขากลับมาให้การแล้ว... ในสภาพที่ไร้ลมหายใจ และบนเบาะที่นั่งข้างคนขับ มีซองเอกสารสีน้ำตาลจ่าหน้าถึง 'ทนายลีลานาและอัยการคณิน' วางอยู่... ข้างในนั้นมีหลักฐานชิ้นใหม่ที่ระบุชื่อของบุคคลระดับสูงในกระบวนการยุติธรรมที่พวกคุณคาดไม่ถึงเลยทีเดียว" คณินหันขวับมามองหน้าลีลานาทันที ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งงัน เกมกระดานนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาC สองคนอีกต่อไปแล้ว เงาปริศนาหลังม่านกำลังดึงพวกเขาทั้งคู่ดิ่งลงสู่ก้นเหวแห่งอันตรายที่แท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางปริศนานี้ด้วยกันนะครับ