เกมจิตวิทยาข้ามโต๊ะอาหาร

เสียงวางแก้วไวน์กระทบลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนสีดำสนิทดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของภัตตาคารหรูบนชั้นดาดฟ้า เสียงนั้นก้องกังวานราวกับเสียงค้อนของตุลาการที่เคาะลงบนบัลลังก์เพื่อตัดสินชะตากรรม ลีลานาไม่ได้ขยับตัว เธอยังคงนั่งหลังตรงอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดจ้องมองลอดผ่านแสงเทียนสีส้มสลัวไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คณินกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนแก้วไวน์บอร์โดซ์ราคาแพงช้าๆ ของเหลวสีแดงเข้มหมุนวนเป็นวงกลมสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงเบื้องล่าง ราวกับห้วงความคิดอันลึกล้ำที่เธอยังไม่อาจหยั่งถึงก้นบึ้งได้ "คุณดูระแวดระวังตัวเป็นพิเศษในคืนนี้นะครับ คุณลีลานา" เสียงทุ้มต่ำนั่นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมาร่วมนาที รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัยการหนุ่มผู้ไร้พ่าย ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับฉายแววสนุกสนานราวกับกำลังมองเหยื่อที่ติดอยู่ในกรงทองคำ "ฉันคิดว่าคนเรามักจะระมัดระวังตัวเป็นเรื่องปกติ เมื่อต้องนั่งร่วมโต๊ะอยู่กับคนที่พร้อมจะบิดเบือนความจริงทุกรูปแบบเพื่อชัยชนะในสำนวนคดีครับ... อ๋อ ขอโทษที ฉันหมายถึง 'คุณคณิน' ต่างหากล่ะคะ" ลีลานาจงใจเน้นเสียงและปรับน้ำเสียงให้มีความเย้ยหยันเล็กน้อย เพื่อทดสอบการควบคุมอารมณ์ของอีกฝ่าย คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์อันตราย เขาวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นข้อมือแข็งแกร่งและนาฬิกาเรือนหรูที่สะท้อนแสงไฟ "คำว่า 'บิดเบือน' เป็นคำที่รุนแรงเกินไปสำหรับนักกฎหมายมืออาชีพอย่างเรานะลีลา... เราไม่ได้บิดเบือน เราแค่จัดวางความจริงในมุมที่ศาลอยากจะมองเห็นก็เท่านั้นเอง ในห้องพิจารณาคดี ไม่มีหรอกครับความจริงแท้ มีแต่ความจริงที่ถูกพิสูจน์ได้ด้วยพยานหลักฐานที่ทรงพลังที่สุด... และคุณก็รู้ดีว่า ตอนนี้ใครกุมไพ่เหนือกว่าในคดีนี้อยู่" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของลีลานา ภาพเหตุการณ์ในอดีตวันที่สูญเสียผู้เป็นพ่อจากสำนวนคดีที่ถูกปิดตายด้วยอิทธิพลมืดแวบเข้ามาในหัว สมองของเธอสั่งให้โต้แย้ง แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และความดึงดูดประหลาดที่เธอเกลียดชังแต่ปฏิเสธไม่ได้ สองคนนี้ยืนอยู่คนละฟากฝั่งของอุดมการณ์ แต่กลับมีแรงดึงดูดระหว่างขั้วที่รุนแรงจนน่ากลัว "คุณมั่นใจเกินไปหรือเปล่าคณิน" ลีลานาผ่อนลมหายใจยาวเพื่อดึงสติกลับมา สายตาของเธอนิ่งสนิทไร้ความกลัว "เงาปริศนาหลังม่านที่ส่งจดหมายเตือนเราทั้งคู่เมื่อคืนนี้ น่าจะเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีแล้วกระมังว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่คุณกับฉัน และบางที ไพ่ในมือที่คุณถืออยู่อาจจะกลายเป็นใบมีดที่ย้อนกลับมาเชือดคอคุณเองก็ได้" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันเย็นเยียบลงทันที อาหารเรียกน้ำย่อยราคาแพงถูกวางเสิร์ฟโดยบริกรหนุ่มที่เคลื่อนไหวเงียบเชียบราภูติผี แต่ทั้งลีลานาและคณินต่างไม่มีใครสนใจอาหารตรงหน้า สายตาสองคู่ยังคงประสานกันอย่างดุเดือดราวกับกำลังต่อสู้กันด้วยกระแสจิต คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่าเกรงขาม เขารู้จักจดหมายฉบับนั้นดี และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องนัดเธอมาทานมื้อค่ำในสถานที่เปิดโล่งแต่ปลอดภัยแห่งนี้ "คุณคิดว่าใครคือคนส่งมันมา?" คณินถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดัน "คนที่รู้ดีว่าพวกเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากเกินไป... และอาจเป็นคนเดียวกับคนที่อยู่เบื้องหลังคดีเมื่อห้าปีก่อน" ลีลานาตอบกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง คณินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขายกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบช้าๆ เพื่อซ่อนประกายความไหววูบในแววตาที่ฉายขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ท่าทางนั้นไม่รอดพ้นไปจากการสังเกตอันเฉียบคมของทนายความสาว "คุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากฉัน คณิน" ลีลานาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น โน้มตัวไปข้างหน้าเข้าหาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะกัน "คุณรู้ว่าใครคือฆตกรร1ตัวจริงตั้งแต่แรกใช่ไหม?" คณินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลีลานา เนิ่นนาน... จนกระทั่งมุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและความท้าทาย "ถ้าผมบอกคุณทุกอย่างตอนนี้ เกมมันก็จะไม่สนุกน่ะสิครับ คุณลี" คณินกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง... ผมอยากรู้ว่าฝีมืออย่างคุณ จะขุดคุ้ยหาความจริงข้อนั้นเจอด้วยตัวเอง หรือจะต้องยอมจำนนแล้วมาขอความช่วยเหลือจากอัยการมือหนึ่งคนนี้กันแน่" ลีลานากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของทนายความสาวไม่ยอมให้เธอก้มหัวให้อัยการหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้เด็ดขาด เธอกำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ฉันไม่เคยต้องขอร้องใคร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนที่ไร้หัวใจอย่างคุณ" "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะครับ" คณินท้าทาย สายตาคมกริบมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "ถ้าคุณหาหลักฐานชิ้นสำคัญเจอ... ผมยอมรับความพ่ายแพ้ในศาล และยอมเปิดปากทุกเรื่องที่ผมรู้ แต่ถ้าคุณแพ้... คุณต้องยอมมาทำงานร่วมกับผม ในสำนักงานอัยการ... ตลอดชีวิต" ข้อเสนอที่อាំอึ้งและเต็มไปด้วยนัยยะทางจิตวิทยาทำให้ลีลานานิ่งอึ้งไป หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความท้าทายที่พุ่งชนขีดจำกัด นี่คือการเดิมพันด้วยเกียรติยศและหัวใจ ก่อนที่ลีลานาจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือยอมรับคำท้าทายนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของคณินก็สั่นครืนขึ้นมาทำลายความเงียบ หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของค่ำคืน คณินก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว แต่สีหน้าสุขุมเยือกเย็นเป็นนิตยสารกลับเปลี่ยน1เป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลีลานาด้วยแววตาที่ทำให้สันหลังของเธอวาบขึ้นมาทันที "มีอะไร?" ลีลานาถามเสียงเข้ม สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น คณินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาค่อยๆ เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงภาพถ่ายล่าสุดส่งมาให้เธอดู ชายหนุ่มวางมันลงบนโต๊ะหินอ่อนแล้วดันมาตรงหน้าเธอช้าๆ ภาพบนหน้าจอคือห้องทำงานส่วนตัวของลีลานา ที่ถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น และตรงกลางห้องนั้น... มีแฟ้มคดีลับสุดยอดของพ่อเธอที่ถูกขโมยไป ถูกวางทิ้งไว้พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา *เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... ทนายลีลานา* ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของลีลานาแทบหยุดสะالان และทำให้คณินต้องผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความตกใจระคนหวาดระวัง คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านหลังโต๊ะอาหารของพวกเขา เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินทะลุกระจกเงาบานใหญ่เข้ามาในโซนวีไอพีที่ควรจะปลอดภัยที่สุดแห่งนี้... และเงานั้น... กำลังยกปืนติดลำกล้องเก็บเสียงขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของคณิน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางอันมืดมนนี้ไปด้วยกันนะครับ