วิกฤตศรัทธา

“ตราประจำตำแหน่งและบัตรประจำตัวของคุณ ต้องวางคืนไว้บนโต๊ะครับ อัยการคณิน” เสียงของคณะกรรมการสอบสวนสวนวินัยร้ายแรงไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่มันเยือกเย็นเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนกระดาษเอกสาร คณินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดีที่เขายังสะสางไม่เสร็จ สายตาคมกริบของเขามองผ่านกรอบแว่นไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ตรงหน้า คณินไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขาเพียงแค่ขยับนิ้วเรียวยาวไปแตะที่ตราสัญลักษณ์บนโต๊ะ ความเงียบภายในห้องทำงานกว้างขวางนั้นชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “การปลอมแปลงเอกสารราชการ... เป็นข้อหาที่น่าสนใจดีนะครับ” คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเป็นโทนเดียว “พวกคุณเชื่อจริงๆ หรือว่าคนอย่างผม จะใช้วิธีการตื้นๆ แบบนั้นทำลายอนาคตตัวเอง?” “เราไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อถกเถียงเรื่องความจริง แต่อยู่ที่นี่เพื่อทำตามกระบวนการครับท่าน” คณะกรรมการคนเดิมตอบพลางขยับตัวด้วยความประหม่าภายใต้สายตาที่คณินจ้องมองมา “คำสั่งพักราชการมีผลทันที หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ” คณินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาหยิบตราชุดนั้นส่งคืนให้ราวกับมันเป็นเพียงก้อนหินที่ไร้ค่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทตัวนอกให้เข้าที่ “หวังว่าพวกคุณจะสนุกกับอำนาจชั่วคราวชิ้นนี้นะครับ เพราะเมื่อไหร่ที่ความจริงกระจ่าง... คนที่ต้องรับผิดชอบต่อความอัปยศครั้งนี้ อาจไม่ใช่ผม” เมื่อประตูปิดลง ความเงียบที่ถาโถมเข้ามากลับไม่ได้ทำให้คณินรู้สึกพ่ายแพ้ เขามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของสำนักงานอัยการ เห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนรออยู่บริเวณลานจอดรถด้านล่าง—ลีลานา เขารู้ดีว่าเธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกบานใหญ่ชั้นล่างนั่น ... สามสิบนาทีต่อมา ณ คาเฟ่เงียบสงบในซอกตึกที่แทบไม่มีผู้คนสัญจร ลีลานานั่งกุมแก้วกาแฟเย็นที่หยดน้ำเกาะพราว เธอไม่ได้เอ่ยถามถึงรายละเอียดคดี เพราะเธอรู้ดีว่าคณินไม่ใช่คนที่ต้องการความเห็นใจ “คุณถูกจัดฉาก” ลีลานาเปิดประโยคสนทนาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาของเธอที่มองเขาไม่มีแววลังเล “โลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวและสีดำหรอกครับลี” คณินหยิบบุหรี่ขึ้นมาแต่ไม่ได้จุด เขาเพียงหมุนมันเล่นระหว่างนิ้ว “พวกเขารู้ว่าผมกำลังขุดคุ้ยคดี ‘โครงการจัดซื้อจัดจ้างเทคโนโลยีรักษาความปลอดภัยของรัฐ’ ถ้าผมไม่มีชื่อติดตัว ผมก็คือเหยื่อที่สู้หน้าสังคมไม่ได้” “ฉันจะสู้ให้คุณ” คณินชะงัก สายตาที่เคยเย็นชามีประกายบางอย่างไหววูบ “คุณเป็นทนายฝั่งตรงข้ามที่เคยเล่นงานผมแทบตายในศาลคดีอาญาก่อนหน้านี้ แล้วตอนนี้คุณจะมาเป็นทนายแก้ต่างให้ผมงั้นหรือ? ความยุติธรรมของคุณมันเปลี่ยนไปง่ายขนาดนั้นเชียวหรือครับ?” ลีลานาโน้มตัวไปข้างหน้า รัศมีความมั่นใจในฐานะทนายความฝีมือดีแผ่ออกมา “ความยุติธรรมของฉันไม่ได้เปลี่ยน แต่มันขยายขอบเขตขึ้น ฉันไม่ได้กำลังแก้ต่างให้คุณ แต่ฉันกำลังแก้ต่างให้ความจริงที่คุณกำลังจะเปิดเผย ถ้าคุณล้มลง ตอนนี้คดีนั้นก็จะตายไปพร้อมกับคุณ” เธอหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ “นี่คือรายละเอียดธุรกรรมทางการเงินของคณะกรรมการสอบสวนชุดที่คุณโดนสั่งพักราชการ ผมไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลนี้ เพราะมันอยู่นอกเขตอำนาจศาลที่คุณทำอยู่ แต่มันคือเส้นทางที่เชื่อมโยงไปถึงบริษัทรับเหมาที่คุณกำลังไล่ตาม” คณินเปิดแฟ้มนั้นดูเพียงครู่เดียว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—นั่นเป็นท่าทางที่หาดูได้ยากจากชายผู้ควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม “ลี... คุณไปเอาข้อมูลนี้มาจากไหน?” “มันไม่ได้มาง่ายๆ หรอกครับ” ลีลานายิ้มบางๆ แฝงความเศร้าสร้อย “พ่อของฉันเคยสอนว่า ในโลกของกฎหมาย ความจริงคือสิ่งที่ใครมีอำนาจมากกว่าคนนั้นเป็นคนเขียน แต่ในโลกของความมืดมิด... ความลับคือสิ่งที่ใครฉลาดกว่าคนนั้นเป็นคนกุม” คณินจ้องมองเธอ ราวกับกำลังประเมินราคาวิญญาณของเธอ “คุณกำลังเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องนี้ ลีลานา” “ฉันเสี่ยงตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเลือกทางเดินนี้แล้วครับคณิน” ทั้งสองเงียบลง จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ดูจะสอดประสานกันท่ามกลางความกดดันที่รายล้อม พวกเขาคือศัตรูที่เข้าใจกันมากที่สุด และเป็นมิตรที่อันตรายที่สุดสำหรับผู้อยู่เบื้องหลังคดีนี้ คณินเก็บแฟ้มนั้นไว้ใต้เสื้อสูท ก่อนจะลุกขึ้นยืน “งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีไหมครับ ในเมื่อผมเป็นอัยการที่ถูกพักงาน และคุณเป็นทนายที่กำลังจะเสียชื่อเสียงเพราะมายุ่งกับคดีของผม เราก็ไม่มีอะไรจะเสียกันแล้ว” ทว่า ในจังหวะที่ลีลานากำลังจะก้าวตามออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่โชว์เลขหมาย เธอรับสายด้วยความระแวง “สวัสดีค่ะ...” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงกระซิบที่แหบพร่าและเย็นเยียบดังผ่านเข้ามา “คุณเชื่อใจเขาสุดหัวใจเลยหรือครับ... ทนายความที่รัก? เปิดแฟ้มหน้าสุดท้ายดูให้ดีๆ ก่อนจะก้าวขาออกจากร้าน แล้วคุณจะรู้ว่าชื่อของคนที่ปลอมแปลงเอกสารจริงๆ น่ะ... ไม่ใช่คณิน แต่มันคือชื่อของคนในครอบครัวคุณต่างหาก” ลีลานาหน้าถอดสี มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้าน เธอหันกลับไปหาคณินที่เดินนำไปที่ประตูแล้ว แต่เมื่อเธอเปิดหน้าสุดท้ายของเอกสารในแฟ้ม ลมหายใจของเธอก็หยุดกะทันหัน กระดาษใบนั้นไม่ใช่หลักฐานทางการเงิน แต่มันคือรูปถ่ายเก่าๆ ของคนสองคนในอดีตที่เธอพยายามจะลืมมันไปตลอดชีวิต พร้อมกับลายเซ็นที่คุ้นตาของใครบางคนที่เธอรักที่สุด “ลี? มีอะไรหรือเปล่าครับ?” คณินหันกลับมาถามด้วยแววตาที่เริ่มมีความกังวลฉายชัด ลีลานาไม่สามารถเอ่ยปากตอบได้ เธอได้แต่มองไปที่เงามืดหลังร้านที่ขยับเขยื้อน ราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองเธอจากมุมอับของกำแพง—กับดักครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อคณิน แต่มันมีไว้เพื่อทำลายเธอจากภายใน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ครับ พยานปากเอกจะนำพาคุณไปสู่คำตอบในตอนถัดไปนะครับ