การทรยศครั้งใหญ่

“ดูเหมือนว่ารุ่งอรุณแห่งความกระจ่างของพวกคุณ...” เสียงทุ้มต่ำดั่งมัจจุราชดังขึ้นจากเงามืด “จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ” กลิ่นอับชื้นของคลังเอกสารใต้ดิน ชั้นใต้ดินระดับลบสามของสำนักงานอัยการสูงสุด คลุ้งเคล้าไปกับกลิ่นฝุ่นผงและสนิมเหล็ก แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังคอนกรีตเปลือยเปล่า ลีลานากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำกระชับแฟ้มเอกสารในอ้อมแขนแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านความสลัวไปยังร่างสูงที่ก้าวพ้นม่านเงาออกมา นั่นไม่ใช่เสียงของศัตรูภายนอก... แต่มันคือเสียงของคนที่พวกเขาส่งยิ้มให้และร่วมดื่มกาแฟแก้วเดียวกันมาตลอดสามเดือนเต็ม “สารวัตรธนา...” คณินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอัยการหนุ่มผู้ไร้พ่ายราบเรียบจนน่ากลัว แต่หากสังเกตให้ดี เส้นเลือดที่ขมับข้างขวากลับเต้นตุบๆ อย่างรุนแรง ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองนายตำรวจมือปราบระดับสูงผู้ยืนขวางทางออกเดียวของห้องนิรภัย ธนากลั้วหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าคมคายยามร่วมงานกัน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและไร้เยื่อใย ปืนพกสaีดำสนิทในมือของเขาถูกยกขึ้นระดับอก ปลายกระบอกปืนนิ่งสนิทและชี้ตรงมาที่กึ่งกลางหน้าอกของคณินอย่างแม่นยำ “น่าเสียดายจริงๆ นะครับ คุณอัยการคณิน และคุณทนายความลี... พวกคุณฉลาดเป็นกรด ตามรอยฆาตกรรมอำพรางของ ‘กลุ่มเงาอัคคี’ มาได้จนถึงก้นบึ้ง แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดมักนำพาความตายมาสู่ผู้ครอบครองเสมอ” ธนาเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังรายงานคดีประจำวัน ไม่ใช่การจ่อกระบอกปืนใส่เพื่อนร่วมงานที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ลีลากัดริมฝีปากจนรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือด สมองอันปราดเปรื่องของทนายความสาวหมุนติ้วอย่างบ้าคลั่ง เธอทบทวนทุกเบาะแส ทุกคำให้การ และทุกรอยยิ้มของธนาในอดีต ภาพจิ๊กซอว์ที่เคยกระจัดกระจายเริ่มประกอบเข้ารูปอย่างเจ็บปวด “คนที่คอยรั่วไหลข้อมูลสำนวนคดีให้พวกมัน... คนที่ทำลายหลักฐานลายนิ้วมือในคืนเกิดเหตุที่โกดังท่าเรือ... คือคุณมาโดยตลอดสินะครับ” คณินก้าวเท้าขนาบข้างลีลาเล็กน้อย เป็นเชิงปกป้องโดยสัญชาตญาณ แม้ในมือเขาจะไม่มีอาวุธป้อง ภัยก็ตาม ร่างสูงโปร่งแผ่รังสีความกดดันอันทรงพลังออกมาข่มขวัญ “แปลกใจจริง ๆ อุดมการณ์ของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มีราคาค่างวดเท่าไหร่กันเชียว ถึงยอมขายวิญญาณให้ซาตานในคราบนักการเมืองใหญ่” “อย่าใช้คำว่าขายวิญญาณเลยครับท่านอัยการ...” ธนาแย้มยิ้มหยัน ดวงตาคู่คมฉายแววดูแคลน “มันคือการปรับตัวให้อยู่รอดในโลกที่ความยุติธรรมเป็นแค่นิทานหลอกเด็กต่างหาก คนที่ถือความยุติธรรมอย่างพวกคุณต่างหากที่โง่เขลา คิดว่ากระดาษไม่กี่แผ่นหรือคำพิพากษาจะสั่นคลอนโครงสร้างอำนาจที่รากฐานหยกลึกถึงแก่นโลกได้” บรรยากาศในห้องใต้ดินอึมครึมลงถนัดตา เสียงฮัมเบาๆ ของหม้อแปลงไฟฟ้ากระแสสลับสร้างจังหวะระทึกขวัญราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ลีลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอมั่นใจว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาป้องกันความลับอย่างแน่นหนา แต่ทำไม... ธนาถึงรู้ว่าพวกเขาจะมาเอาฮาร์ดดิสก์ตัวสุดท้ายที่นี่ “คุณไม่ได้มาดักรอเราบังเอิญหรอกใช่ไหมคะ...” ลีลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนซ่อนในแพรไหม “คุณรู้ตัวอยู่แล้วว่าเรากำลังเข้าใกล้ตัวการใหญ่ คุณถึงปล่อยให้เราเดินตามรอยเท้าที่คุณขุดล่อไว้ตั้งแต่แรก เพื่อรอเก็บเกี่ยวผลงาน... หรือพูดให้ถูกคือ รอขโมยหลักฐานชิ้นสุดท้ายนี้ไปส่งให้เจ้านายของคุณต่างหาก” ธนาเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความชื่นชมระคนสมเพช “สมกับเป็นทนายความมือหนึ่งแห่งปี สมองไวเป็นกรด... ใช่ครับ ผมรู้ว่าพวกคุณฉลาดพอจะหาทางเข้าถึงห้องนิรภัยลับนี่ ผมก็เลยขี้เกียจตามสืบเอง ปล่อยให้สุนัขล่าเนื้ออย่างพวกคุณดมกลิ่นหาทางเปิดทางให้ แล้วผมก็แค่เข้ามารับของชิ้นสุดท้ายไปรับบำเหน็จก้อนโต... ง่ายดีใช่ไหมล่ะครับ” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคณิน สีหน้าของอัยการหนุ่มนิ่งสนิทจนน่ากลัว ในฐานะผู้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ในห้องพิจารณาคดี การถูกตลบหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด เปรียบเสมือนการตบหน้าฉาดใหญ่ที่ร,สชาติขื่นขมยิ่งกว่าความตาย “คุณประเมินความฉลาดของตัวเองสูงเกินไป ธนา” คณินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อย ท่าทีที่ดูผ่อนคลายซ่อนความดุดันเอาไว้ภายใน “คุณคิดว่าเราจะแบกหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุด ซึ่งก็คือฮาร์ดดิสก์เข้ารหัสลับตัวจริง มาไว้ในกระเป๋าเอกสารธรรมดาๆ อย่างนั้นหรือครับ” ธนาชะงักไปนิด รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างลงชั่วพริบตา ปืนในมือขยับเล็งต่ำลงมาที่กระเป๋าหนังในมือของลีลา สายตาคมกวาดมองประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว “หมายความว่ายังไง...” ลีลาผุดรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก รอยยิ้มเดียวกับที่เธอมักใช้เผชิญหน้ากับพยานปากเอกจอมโกหกในศาล มือเรียวเปิดซิปกระเป๋าเอกสารออกช้าๆ เผยให้เห็นกล่องพลาสติกสีดำสนิทที่ข้างในว่างเปล่า มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือสั้นๆ *“เชลยศึกที่แท้จริง... เดินทางไปถึงสำนักงาน ป.ป.ช. แล้วครับ”* ธนาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ความเยือกเย็นทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาเมื่อตระหนักว่าตนเองกำลังถูกหลอกให้เสียเวลา “แก...!” เสียงคำรามลอดไรฟันของนายตำรวจทรยศดังขึ้นพร้อมกับนิ้วชี้ที่กระชับไกปืนแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณแห่งความโกรธเกรี้ยว ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเจตนาฆ่าที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของธนาอย่างชัดเจน แต่ก่อนที่นิ้วของธนาจะเหนี่ยวไกสังหาร คณินก็พุ่งเข้าใส่ดั่งเสือชีตาร์ที่ซุ่มรอจังหวะ อัยการหนุ่มผู้รักความสุขุมเยือกเย็น ทิ้งภาพลักษณ์ผู้ดีและกระโจนเข้าใส่ร่างของสารวัตรหนุ่มอย่างไม่คิดชีวิต ทั้งสองล้มกลิ้งไปบนพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ เสียงอาวุธปืนกระแทกพื้นดังสนั่นลั่นห้องใต้ดิน ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจและการต่อสู้ระยะประชิดที่ดุเดือดเลือดพล่าน “ลี! หนีไป!” คณินตะโกนสุดเสียงขณะที่มือข้างหนึ่งพยายามล็อกข้อมือของธนาไม่ให้ยกปืนขึ้นเล็งได้ ลีลากัดฟันกรอด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอมองร่างของชายสองคนที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันในความมลัว แววตาไหววูบด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและความรับผิดชอบต่อหลักฐานทั้งหมดจะดึงเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง เธอหมุนตัววิ่งสุดฝีเท้าไปตามทางเดินแคบๆ ของคลังเอกสารใต้ดิน เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องผนังคอนกรีต ปลายทางคือบันไดหนีไฟขึ้นสู่แสงสว่างเบื้องบน แต่ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปผลักประตูเหล็กให้เปิดออก *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามเปิดออกเองอย่างช้าๆ ราวกับมีใครบางคนรอจังหวะนี้อยู่แล้ว แสงไฟสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามาจนลีลาต้องยกมือขึ้นบังตา ร่างเงาสوงโปร่งในชุดสูทสีเข้มยืนขวางทางออกไว้ รอยยิ้มที่มุมปากของชายปริศนาคนนั้นทำเอาเลือดในกายของทนายความสาวเย็นเฉียบลงถึงขั้วกระดูก “ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้ายนะครับ... คุณทนายความ” เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับที่ประตูเหล็กทุกบานรอบตัวปิดล็อกลงอัตโนมัติด้วยเสียงดัง *คลิก!* สนั่นหวั่นไหว --- ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้มาด้วยกันครับ!