นามบัตรที่หายไป

กลิ่นไอน้ำฝนที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นดินเปียกชื้นและควันไอเสียจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดสลัวของลานจอดรถร้าง ใต้เงาตึกสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านราวกับอนุสาวรีย์แห่งความอยุติธรรม ลีลานายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดพลิกแฟ้มเอกสารด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมได้ยาก หยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตามโครงเหล็กหลังคาด้านบนหยดลงกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะก้องกังวานในความเงียบงัน เสียงไซเรนรถตำรวจที่เคยดังระงมก่อนหน้านี้ บัดนี้ถูกกลืนหายไปกับบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่กดทับลงบนบ่าของคนทั้งคู่ แฟ้มคดีปริศนาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นเมื่อครู่ถูกสายฝนสาดซัดจนมุมกระดาษเริ่มเปียกชื้น แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของทนายความสาวไม่ใช่ตัวอักษรรายงานการสืบสวน หากแต่เป็นวัตถุชิ้นเล็ก ๆ ที่ร่วงหล่นออกมาจากซองเอกสารลับด้านใน คณินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นอีกนิด เงาร่างสูงใหญ่ของอัยการหนุ่มทาบทับลงบนร่างของเธอ เขาย่อตัวลงช้า ๆ ด้วยท่าทีที่สุขุมเยือกเย็นราวกับเสือดาวที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ ปลายนิ้วของเขาคีบวัตถุชิ้นนั้นขึ้นมาจากพื้นคอนกรีตอย่างระมัดระวัง ราวกับมันคือวัตถุระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ "คุณคิดว่าเรากำลังไล่ล่าหาความจริง... หรือเรากำลังเดินตามหมากที่ถูกจัดวางไว้ตั้งแต่แรกกันแน่ล่ะครับ คุณลีลานา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคณินดังขึ้นทำลายความเงียบ ประโยคคำถามนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อต้องการคำตอบ แต่มีไว้เพื่อสั่นคลอนความเชื่อมั่นอันเปราะบางในจิตใจของหญิงสาว ลีลานาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวภายใน "เกมนี้ใครเป็นคนเริ่ม ไม่สำคัญเท่ากับว่าใครจะเป็นคนลากคอคนผิดมาเข้าห้องพิจารณาคดีต่างหากล่ะค่ะ... เอ้ย... ครับ" เธอเผลอหลุดสรรพนามตามความคุ้นเคยในศาล ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติเมื่อเห็นมุมปากของคณินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ระวังหน่อยนะครับ ความโกรธมักทำให้ทนายความมือฉกาจหลุดช่องโหว่ทางกฎหมายเสมอ" คณินเอ่ยพางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นวัตถุในมือให้เธอได้พิจารณาอย่างใกล้ชิด มันคือนามบัตรเคลือบสีดำด้าน ขอบทองคำเปลวปั๊มจมสะท้อนกับแสงไฟนีออนสลัวจากเสาปูน ตัวอักษรบนนามบัตรไม่มีชื่อตำแหน่งหรือเบอร์โทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อทั่วไป มีเพียงตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งไขว้กับดาบที่สลักอย่างประณีตด้วยความร้อน และชื่อย่อภาษาอังกฤษสามตัวที่สลักด้วยฟ้อนต์คลาสสิก ดวงตาของลีลานาเบิกกว้างขึ้น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก นามบัตรใบนี้... เธอเคยเห็นมันในสำนวนคดีลับเมื่อห้าปีก่อน คดีที่พรากชีวิตพี่ชายของเธอไปอย่างไร้ความยุติธรรม และเป็นคดีเดียวกันกับที่ชื่อของ "ผู้มีอิทธิพลระดับสูง" ถูกปัดตกจากสารบบการสืบสวนด้วยคำว่า "หลักฐานไม่เพียงพอ" "ท่านอธิบดี..." ลีลานาพึมพำออกมาเบาหวิว เสียงของเธofสั่นพร่าอย่างไม่ยอมเชื่อสายตาตัวเอง "เป็นไปไม่ได้ เขาเกษียณอายุราชการไปแล้ว และตอนนี้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการที่ปรึกษาความมั่นคงแห่งชาติ..." "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ในเกมอำนาจหรอกครับ" คณินกล่าวแทรก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคมคายราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า "กฎหมายไม่ได้มีไว้เพื่อความยุติธรรมสำหรับทุกคนเสมอไป แต่มันถูกออกแบบมาให้เป็นเกราะคุ้มกันสำหรับคนที่มีอำนาจมากพอที่จะตีความมันต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ความคิดในหัวของลีลานาตีรวนกันยุ่งเหยิง ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในโสตประสาท เสียงร้องไห้ของมารดาในวันฟังคำพิพากษา และรอยยิ้มเยาะหยันของจำเลยที่หลุดพ้นจากความผิดอย่างไร้มลทิน ทุกสิ่งทุกอย่างร้อยเรียงเข้าหากันจนกลายเป็นภาพจิ๊กซอว์ที่สมบูรณ์แบบ นามบัตรใบนี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่เชื่อมโยงฆาตกรตัวจริงเข้ากับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในปัจจุบัน "ถ้าเช่นนั้น... การตายของเหยื่อทุกรายที่ผ่านมา ก็ไม่ใช่การฆ่าล้างแค้นของฆาตกรโรคจิต..." ลีลานาหันขวابมองหน้าอัยการหนุ่ม แววตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกปนความโกรธแค้นที่ระอุขึ้นถึงขีดสุด "แต่มันคือการ 'เก็บกวาด' พยานปากเอกที่รู้ความลับของเครือข่ายนี้!" "ถูกต้องครับ" คณินตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล แววตาสีเทาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "และคนที่กำลังส่งสารนี้มาให้เรา... ก็ไม่ได้ต้องการให้เราหยุด แต่เขากำลังท้าทายให้เราเดินหน้าต่อ เพื่อดูว่าหมากบนกระดานตัวนี้ จะมีความกล้าพอที่จะชนกับช้างศึกอย่างท่านผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นหรือไม่" ลีลานากำนามบัตรในมือแน่นจนมุมกระดาษแข็งบาดเข้าที่ฝ่ามือ หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาปะปนกับหยดน้ำฝนที่เปียกชุ่ม แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความจริงอันเน่าเฟะที่กำลังถูกเปิดโปง "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมคณิน" เธอเงີยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล "คุณรู้อยู่แล้วว่าปลายทางของคดีนี้จะพาเราไปพบกับใครตั้งแต่แรก ทำไมคุณถึงดึงฉันเข้ามาพัวพันด้วย คุณต้องการใช้ฉันเป็นเครื่องมือ หรือคุณแค่อยากใช้ศพของฉันเป็นสะพานข้ามไปสู่อำนาจของคุณเอง!" คำถามนั้นพุ่งตรงราวกับลูกศรอาบยาพิษ คณินนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอัยการหนุ่มไหววูบลงเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้เธอจนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมจาง ๆ ของโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝนลอยแตะจมูก "ถ้าผมต้องการใช้คุณเป็นเครื่องมือ..." คณินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนเส้นประสาททุกส่วนในร่างกายของหญิงสาว "ผมคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อปกป้องคุณจากกระสุนนัดแรกหรอกครับ... ลี" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านข้างแก้มทำให้ลีลานาชะงัก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สมองส่วนเหตุผลกำลังประมวลผลคำพูดของเขา ท่ามกลางความหวาดระแวงและแรงดึงดูดอันตรายที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและอุดมการณ์ทางกฎหมายกำลังถูกทดสอบด้วยความจริงที่มืดมนที่สุด ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมาทำลายความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นแว่ว ๆ จากทางบันหนีไฟฝั่งตรงข้าม ตามด้วยแสงไฟฉายที่สาดส่องกวาดไปทั่วบริเวณลานจอดรถร้างอย่างรวดเร็ว คณินขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาดึงแขนของลีลานาให้ก้าวถอยหลังเข้าไปหลบหลังเสาปูนขนาดใหญ่ในเสี้ยววินาที ปลายนิ้วแกร่งแตะลงบนริมฝีปากของตัวเองเป็นเชิงส่งสัญญาณให้เธอเงียบกริบ แสงไฟฉายกราดผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และเสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารที่ดังลอดความเงียบมาว่า— *"เป้าหมายยังอยู่ในพื้นที่... สั่งเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือหลักฐานแม้แต่ชิ้นเดียว"* หัวใจของลีลานาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง เมื่อเธอก้มลงมองนามบัตรในมือที่เปื้อนเลือดของตนเอง ทันใดนั้น ไฟฉายดวงหนึ่งก็สาดส่องทะลุเข้ามาในมุมมืดที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ เงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวของชายชุดดำสามคนพร้อมอาวุธครบมือปรากฏขึ้นตรงหน้าทางออกเพียงไม่กี่ก้าว... และประตูเหล็กด้านหลังพวกเขาก็ถูกล็อกตายสนิทอย่างไร้ทางหนีทีไล่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางมืดมนนี้ไปด้วยกันนะครับ **พยานปากเอก**