คืนอันตราย

เสียงคำรามของฟ้าผ่าสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาใส่หลังคาโกดังสินค้าเก่าริมท่าเรืออย่างไร้ความปรานี น้ำหนักของเม็ดฝนที่โถมกระหน่ำสร้างม่านหมอกสีเทาทึบจนกลืนกินทัศนียภาพรอบด้านให้จมดิ่งสู่ความมืดมิด บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นคาวคลุ้งของน้ำทะเลที่ซัดสาดเข้าฝั่ง "เกมจบแล้วครับ... ลี" ประโยคสั้นๆ จากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลีลานา ราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต ทว่าในความเป็นจริง ณ เบื้องหน้านี้ ไม่มีเวลาให้ทนายความสาวผู้เย่อหยิ่งต้องมานั่งทบทวนความพ่ายแพ้ เปลวไฟแห่งสัญชาตญาณการเอาตัวรอดถูกจุดขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากมุมมืดของโกดัง *แกร็ก!* เสียงขึ้นลำกล้องปืนพกดังแทรกผ่านเสียงสายฝน ท่ามกลางความสลัวของแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ลีลานากระโจนหลบหลังกองลังไม้สูงท่วมหัว หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เม็ดเหงื่อผสานกับหยดน้ำฝนที่เปียกปอนเส้นผมสีดำสนิทแนบไปกับกรอบหน้าคมคาย แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันและสติปัญญาที่กำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในหัว ในฐานะทนายความผู้ยึดมั่นในตัวบทกฎหมาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาวิ่งหนีตายอยู่ในรังของอาชญากรเช่นนี้ และที่เจ็บปวดไปกว่านั้น... ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในสมรภูมิสีเทานี้ คือคณิน อัยการหนุ่มผู้เคยยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอ "คุณคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ได้นานแค่ไหนกัน ลี" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้น พลอยทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุด คณินก้าวเท้าเข้ามาในรัศมีแสงไฟ ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน มือขวากุมอาวุธปืนไว้มั่น ทว่าท่าทีของเขากลับสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่ได้กำลังไล่ล่าชีวิตคนอยู่ แต่กำลังเดินตรวจสำนวนคดีในห้องทำงาน ลีลานากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด เธอกวาดสายตามองไปรอบตัว โกดังแห่งนี้มีทางออกหลักทางเดียว ซึ่งตอนนี้ถูกปิดตายด้วยรถบรรทุกสิบล้อที่จอดขวางไว้ ส่วนทางหนีไฟด้านหลัง... เชื่อว่าคงมีลูกน้องของฝ่ายตรงข้ามดักรออยู่ไม่ต่ำกว่าสองคน "คุณกำลังทำลายทุกอย่างด้วยมือของคุณเองนะ คิน" ลีลานาตัดสินใจส่งเสียงออกไป น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความหนาวเหน็บ "หลักฐานในแฟ้มนั้น... มันไม่ได้พิสูจน์แค่ความผิดของบริษัทโลจิสติกส์ แต่มันกำลังจะลากคอคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดขึ้นเขียง รวมถึงพวกคุณด้วย" คณินหยุดฝีเท้าลง ห่างจากกองลังไม้ที่เธอบังอยู่เพียงไม่กี่เมตร เงาของเขาทอดยาวทาบทับลงบนพื้นคอนกรีตที่เปียกแฉะ "ความยุติธรรมที่คุณศรัทธามันกินไม่ได้หรอก ลี" คณินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเจือความขมขื่นจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความไร้เยื่อใย "กฎหมายก็เป็นแค่เครื่องมือของคนที่ถืออำนาจมากกว่า คุณก็รู้ดี... ถ้าเราไม่เล่นตามกติกาของพวกมัน เราก็ไม่มีวันมีชีวิตรอดไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย" "นั่นคือข้ออ้างของคนขี้ขลาดที่ยอมจำนนต่ออำนาจมืดต่างหาก!" ลีลานาโต้กลับทันควัน ดวงตาสีเข้มวาววับด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณเลือกที่จะเป็นส่วนหนึ่งของระบบเน่าเฟะเสียเอง แค่เพราะมันง่ายกว่าการยืนหยัดสู้เพื่อความถูกต้อง" "บางครั้ง... การตัดอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ก็เป็นทางเลือกเดียวที่แพทย์ต้องทำ" คณินพูดเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองลอดผ่านความมืดกลับไหววูบอย่างรุนแรง "คุณดึงดันจะเปิดโปงทุกอย่างโดยไม่สนผลกระทบ คุณรู้ไหมว่าคนรอบตัวคุณจะต้องตายอีกกี่คน ถ้าแผนการนี้เดินหน้าต่อไป?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำซัดสาดราวกับบทเพลงแห่งความตาย ทั้งสองคนยืนอยู่ห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ แต่ระยะห่างทางอุดมการณ์กลับกว้างใหญ่ไพศาลเสียจนไม่อาจข้ามผ่าน ลีลานาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว คณินไม่ได้ต้องการฆ่าเธอ ไม่อย่างนั้นเขาคงยิงทะลุกองลังไม้ไปนานแล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือ 'แฟ้มข้อมูล' ที่เธอถืออยู่... แฟ้มที่ซ่อนความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเครือข่ายฟอกเงินข้ามชาติ *ถ้าเขาต้องการมัน งั้นก็ต้องแลกกัน* ลีลานาตัดสินใจขยับตัว เธอแกล้งทำเสียงดังด้วยการเตะกระป๋องเหล็กพังๆ ไปอีกทาง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ *เคร้ง!* "ทางนั้น!" เสียงตะโกนของลูกน้องคณินดังขึ้นมาจากมุมตึก พร้อมกับแสงไฟฉายที่วาดผ่านความมืด คณินหันขวับไปตามเสียงทันที แต่วินาทีนั้นเองที่ลีลานาพุ่งทะยานออกมาจากที่ซ่อน เธอไม่ได้วิ่งหนี แต่พุ่งเข้าประชิดตัวคณินด้วยความเร็วที่ไม่คาดคิด! *ปึง!* แรงปะทะทำให้ปืนในมือของอัยการหนุ่มหลุดกระเด็นตกลงบนพื้นน้ำ คณินคว้าตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ทั้งสองล้มกลิ้งลงไปบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ น้ำฝนสาดกระเซ็นเปียกปอนไปทั่วร่างของทั้งคู่ ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นฝน ความโกรธเกรี้ยว แรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ และความรู้สึกซับซ้อนที่สะสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกมาในเสี้ยววินาทีนั้น แววตาของคณินที่มองเธอนั้นไม่มีความโกรธหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเจ็บปวดและความห่วงใยที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "คุณมันบ้า... ลี" คณินกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจหอบกระชั้น "ใช่... ฉันมันบ้า ที่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างคุณยังมีหัวใจ" ลีลานาเค้นเสียงตอบ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พลางใช้มืออีกข้างหยิบแฟ้มข้อมูลชุ่มน้ำขึ้นมา1 ชิ้นจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต "แต่คุณรู้ไหมว่าอะไรที่บ้ายิ่งกว่า?" คณินขมวดคิ้วเล็กน้อย "อะไร?" "แฟ้มที่คุณพยายามแย่งชิง... มันไม่ใช่ต้นฉบับ" ลีลานายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ท่ามกลางความมืดและสายฝนที่โปรยปราย "ต้นฉบับตัวจริง ถูกส่งตรงไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดและสื่อมวลชนทุกสำนักเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะเหยียบเข้ามาที่นี่เสียอีก" ดวงตาคมกริบของคณินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยความตกใจฉายชัดผ่านใบหน้าสุขุมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ก่อนที่คณินจะได้ทันเอ่ยคำใด เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงน้ำเงินสาดส่องทะลุกระจกโกดังเข้ามาจนสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงโทรโข่งที่ประกาศก้องสั่งให้ทุกคนวางอาวุธ ลีลานาผลักร่างของคณินให้ออกห่างจากตัวอย่างแรง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อผ้าเปียกโชกแต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยชัยชนะอย่างเด็ดเดี่ยว เธอมองหน้าอัยการหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปรับความยุติธรรมที่เธอรอคอย ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูโกดัง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบนพื้นใกล้กับกองลังไม้ที่คณินเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้ มันคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอีกแฟ้มหนึ่ง ที่ตกอยู่ข้างรอยเท้าของคณิน ตราประทับลับสุดยอดบนแฟ้มนั้น... เป็นชื่อของ "อัยการสูงสุด" และคดีฆาตกรรมครอบครัวของเธอเองเมื่อสิบปีก่อน ที่ถูกปิดตายไปอย่างไร้ร่องรอย... และที่สำคัญที่สุด ลายเซ็นอนุมัติคำสั่งปิดคดีนั้น... ไม่ใช่ของคนอื่นไกล แต่มันคือลายเซ็นของคณินเอง ลีลานาชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกชาดิกแล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นสู่สมอง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอก้มลงมองแฟ้มในมือของตัวเองสลับกับแฟ้มปริศนาบนพื้น ท่ามกลางเสียงไซเรนและเสียงฝนที่เริ่มซาลง ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังค่อยๆ คลี่คลายออกทีละน้อย... และมันกำลังจะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่นให้พังทลายลงในชั่วพริบตาเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ