วิวหลักล้านที่เบสแคมป์

"ถ้ามึงก้าวขาไม่ออก มึงก็นั่งลงตรงนี้แหละตะวัน" เสียงของลูคัสแหบพร่าคล้ายกระดาษทรายขัดไม้ เขาไม่ได้หันมามองผม แต่หยุดยืนนิ่งอยู่บนโขดหินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งบางๆ ลมหายใจของเขาพ่นออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ท่ามกลางอากาศที่เบาบางจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศบนความสูงระดับสี่พันกว่าเมตรเหนือระดับน้ำทะเล ผมหอบหนักจนหน้าอกแทบระเบิด ความปวดร้าวแล่นริ้วจากน่องขึ้นไปถึงสะบักหลัง ก้อนหินในเป้ใบเก่าเหมือนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นเป็นเท่าตัวในทุกย่างก้าวที่ผ่านพ้นมา ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้นน้ำแข็ง ก้มหน้ามองปลายรองเท้าบูทที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินของเทือกเขาหิมาลัย ความคิดถึงเตียงนุ่มๆ ในอพาร์ตเมนต์ที่กรุงเทพฯ พุ่งเข้ามาหาแบบไม่ได้นัดหมาย แต่ที่น่ากลัวกว่านั้น คือความคิดที่ว่า 'ผมจะตายตรงนี้ไหม' "กูไม่ไหวแล้วลูคัส" ผมเค้นเสียงตอบ มือที่สั่นเทาคว้าขวดน้ำขึ้นมาจิบ "ทำไมเราต้องดันทุรังขึ้นมาให้ถึงจุดนี้ด้วย? วิวข้างล่างนั่นมันก็สวยพอจะให้คนอย่างกูตายตาหลับได้แล้วไม่ใช่เหรอ" ลูคัสหันกลับมา เขายิ้ม—รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเกลียดชังในความมองโลกในแง่ดีของเขา—ก่อนจะเดินย้อนกลับมาหาผมแล้วยื่นมือที่สวมถุงมือหนาเตอะมาตรงหน้า "ตะวัน นายกำลังหนีบางอย่างอยู่ใช่ไหม?" เขาถามโดยไม่รอคำตอบ "นายไม่ได้แบกเป้หนักหรอก นายแค่แบก 'ความทรงจำ' ที่มันไม่มีวันโตขึ้นมาด้วยต่างหาก นายกลัวว่าถ้าขึ้นไปถึงจุดที่สูงที่สุด นายจะพบว่าข้างบนนั้นไม่มีอะไรให้คำตอบนายได้เลย... นายถึงได้อยากยอมแพ้อยู่ตรงนี้" คำพูดของเขากระแทกใจผมอย่างจัง ผมเงยหน้ามองเขา แววตาของลูคัสไม่ได้เยาะเย้ย แต่มันสะท้อนภาพผมที่กำลังดูน่าสมเพช ผมกัดฟันแน่น ยื่นมือไปจับมือเขาแล้วยันตัวขึ้นยืนจนสุดความสูง เราเดินต่อไปอีกไม่กี่ร้อยเมตรในความเงียบงัน มีเพียงเสียงรองเท้าครูดกับเศษหินและเสียงหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองรบ กระทั่งถึงโค้งสุดท้าย ลูคัสหยุดเดินและผายมือไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร เบื้องหน้าของผม... มันไม่ใช่แค่ภูเขา มันคือการล่มสลายของเหตุผลทั้งหมดที่ผมเคยมี ยอดเขาเอเวอเรสต์และเหล่าพี่น้องเทือกเขาสูงตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าในระดับสายตา ท้องฟ้าสีครามเข้มจนเกือบเป็นสีม่วงตัดกับสีขาวโพลนของหิมะที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติกดทับความสำคัญของปัญหาในออฟฟิศ การลาออก ความล้มเหลวในความสัมพันธ์ หรือแม้แต่คำนิยามของ 'ตัวตน' ที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดร้อยวัน ทุกอย่างกลายเป็นเพียงธุลีดินที่ไร้ค่าในสายตาของยักษ์ใหญ่สีขาวเหล่านี้ ความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายมาตลอดสิบชั่วโมงมลายหายไปราวกับถูกลมกระโชกแรงพัดพาไป เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ก้องกังวานในหู ความรู้สึกว่างเปล่าที่เคยเป็นศัตรู กลับกลายเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ให้ผมได้หายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมา "สวยใช่ไหมล่ะ" ลูคัสพึมพำขณะหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมา ผมพยักหน้า น้ำตาที่เอ่อล้นออกมาไม่ได้เกิดจากความเศร้า แต่มันคือปฏิกิริยาของร่างกายที่พยายามทำความเข้าใจความงดงามที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจจากการทิ้งความรับผิดชอบในอดีตเริ่มจางหายไป ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งในวันนั้น ดูเล็กลงเมื่อเทียบกับรอยแยกบนหน้าผาสูงชันที่ยืนหยัดอยู่นับล้านปี "ลูคัส..." ผมเอ่ยขึ้นหลังจากยืนนิ่งอยู่นาน "ถ้าวันนี้เราต้องตกลงไปข้างล่างจริงๆ นายจะเสียดายไหม?" ลูคัสหันมามองผม ดวงตาของเขาสะท้อนภาพวิวหลักล้านที่เบื้องหลัง "ถ้าตกลงไปในที่ที่สวยขนาดนี้... มันก็คงเป็นการตายที่โรแมนติกที่สุดในชีวิตแล้วล่ะตะวัน ว่าแต่... นายพร้อมจะเจอกับ 'สิ่งนั้น' หรือยัง?" "สิ่งนั้นคืออะไร?" ผมขมวดคิ้ว ลูคัสไม่ได้ตอบ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เขาสะพายมาตลอดทาง ก่อนจะหยิบซองจดหมายเก่าๆ สีเหลืองซีดที่ดูไม่เข้ากับอุปกรณ์เดินป่าราคาแพงของเขาออกมา มันถูกปิดผนึกด้วยตราครั่งที่คุ้นตาอย่างประหลาด "นี่ไม่ใช่ของฉัน แต่มันเป็นของคนที่นายรู้จักดีที่สุดในตอนที่คุณพ่อของนายจากไป" ลูคัสยื่นมันให้ผม "เขาฝากให้ฉันเอามาให้นาย ในวันที่นายพร้อมที่จะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้เท่านั้น" มือของผมสั่นระริกขณะรับจดหมายฉบับนั้นมา ชื่อผู้ส่งที่จ่าหน้าซองทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น ชื่อที่ผมไม่ได้ยินมานานกว่าสิบปี และเป็นชื่อที่ผมพยายามหนีมาตลอดการเดินทางครั้งนี้ มันคือจดหมายจากคนที่ผมคิดว่า 'ตายไปแล้ว' ในความทรงจำของผม... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยคำตอบไปพร้อมกับผมในเส้นทางที่ยากลำบากนี้นะครับ แบกเป้ท่องโลกครับ