ร่องรอยประวัติศาสตร์ที่โรม

"พี่ตะวัน... พี่คิดจริงๆ เหรอว่าการหนีมาไกลถึงอิตาลี จะช่วยให้พี่ทิ้งเศษซากของตัวเองไว้ข้างหลังได้จริงๆ?" น้ำเสียงของรินยังคงราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผมราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ผมพยายามปกปิดไว้ด้วยเสื้อแจ็กเก็ตตัวหนาและรอยยิ้มจอมปลอมที่สร้างขึ้นตลอดการเดินทาง ผมยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของโรมมิ่ง ฟอรัม (Roman Forum) กลิ่นอายของอิฐเก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลามานับพันปีดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นในใจผม ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมรับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันที เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นที่ว่างให้เราสองพี่น้องได้เผชิญหน้ากับความจริงที่หลบหนีมาตลอด "พี่ไม่ได้หนี ริน" ผมตอบกลับไป เสียงของผมแหบพร่าผิดปกติ "พี่แค่... อยากหาที่ที่ไม่มีใครรู้จักพี่ ที่ที่พี่ไม่ต้องเป็น 'พี่ชายที่ล้มเหลว' ของใคร" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข เธอเดินก้าวเข้ามาหาผม รองเท้าผ้าใบของเธอกระทบกับพื้นหินโบราณเกิดเป็นเสียงที่ก้องกังวานในความเงียบ "พี่เข้าใจผิดแล้ว พี่ตะวัน พี่ไม่ได้หนีตัวพี่เอง แต่พี่กำลังหนีความผิดบาปที่พี่ไม่ได้ก่อ และพี่ก็แบกมันไว้เหมือนสัมภาระที่หนักอึ้งในเป้ใบนั่นจนหลังพี่ค่อมไปหมดแล้ว" ผมมองผ่านไหล่ของเธอไปที่เสาหินที่พังทลายลงมาตามกาลเวลา กาลเวลาช่างใจร้ายและใจดีในเวลาเดียวกัน มันกัดกินทุกอย่างจนเหลือเพียงซาก แต่ในขณะเดียวกันมันก็ซ่อนความเจ็บปวดไว้ใต้ชั้นดินเพื่อให้ผู้คนหลงลืมไปตามกาลสมัย แต่สำหรับผม ความผิดพลาดในอดีตกับรินไม่เคยเป็นอดีตเลย มันยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน "ลูคัส บอกเขาไปสิว่าการทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังมันคือเรื่องปกติ" ผมหันไปหาเพื่อนชาวฝรั่งเศส หวังจะให้เขาเป็นเกราะป้องกัน ลูคัสถอนหายใจพลางขยับแว่นกันแดด "การทิ้งชีวิตเดิมไม่ใช่เรื่องผิดครับตะวัน แต่ถ้าเราทิ้งมันโดยที่ไม่ได้เรียนรู้ที่จะให้อภัยตัวเอง... ไม่ว่าคุณจะเดินไปไกลถึงขั้วโลกเหนือ หรือซ่อนตัวอยู่ใต้ซากปรักหักพังของโรม คุณก็จะพบว่า 'เงา' ของคุณยังคงตามมาเสมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ตรงนั้น มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านร่องหินโบราณราวกับเสียงกระซิบจากคนในประวัติศาสตร์ที่จางหายไป ผมกวาดสายตามองเสาหินที่เคยเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงซากที่รอวันผุพัง แล้วชีวิตผมล่ะ? ตลอด 34 วันที่ผ่านมา ผมเชื่อมาตลอดว่าผมกำลัง 'สร้างใหม่' แต่แท้จริงแล้ว ผมเพียงแค่กำลังสำรวจ 'ซากปรักหักพังของตัวเอง' เท่านั้นหรือ "พี่รู้ไหม" รินก้าวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เธอเคยใช้ในวันนั้น "เหตุผลที่จักรวรรดิโรมันล่มสลาย ไม่ใช่เพราะศัตรูภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่เพราะพวกเขาเน่าเฟะจากข้างใน พี่เองก็เหมือนกัน พี่รอให้ทุกอย่างรอบตัวพี่พังทลายลง เพื่อพี่จะได้รู้สึกว่ามันไม่ใช่ความผิดของพี่คนเดียวที่ชีวิตมันพัง" ถ้อยคำของเธอเหมือนกำปั้นที่ชกเข้าที่ท้องของผม ผมทรุดตัวลงนั่งบนแท่นหินเตี้ยๆ รอยเท้าที่ผมพยายามจารึกไว้ในทริปนี้กลับดูเลือนรางเมื่อต้องเผชิญกับแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของน้องสาวที่ผมพยายามตัดขาด "พี่ต้องเลือกนะตะวัน" ลูคัสพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง "จะเดินต่อไปโดยแบกความหลังที่เป็นเสมือนหินหนักๆ นี้ไว้จนตัวตาย หรือจะทิ้งมันไว้ที่โรมแห่งนี้ ให้กาลเวลาช่วยกลบฝังมัน แล้วเริ่มต้นก้าวใหม่จริงๆ สักที" ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามเหนือกรุงโรม แสงแดดที่สาดส่องลงมาทำให้ซากหินดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาวูบหนึ่ง ราวกับประวัติศาสตร์กำลังเตือนสติว่า ทุกความล่มสลายคือจุดเริ่มต้นของรากฐานใหม่เสมอ ผมหลับตาลง พยายามหายใจเอาอากาศของอิตาลีเข้าปอด หวังจะให้มันชำระล้างความรู้สึกผิดที่ฝังแน่นอยู่ในอก แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างออกมาเพื่อทำลายกำแพงระหว่างเรา... เสียงโทรศัพท์ของรินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น เธอรับสายแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ผมด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "พี่ตะวัน... มีคนฝากข้อความถึงพี่ เขาบอกว่าเขาอยู่ในโรม และเขา 'รอ' พี่มาตลอดตั้งแต่วันที่พี่ลาออกไป" ผมรับโทรศัพท์มาด้วยความงุนงง เสียงปลายสายที่ตอบกลับมานั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนผมรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล "ยินดีด้วยที่หนีมาได้ไกลขนาดนี้ ตะวัน... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าตราบใดที่ชื่อของฉันยังอยู่ในบันทึกใบนั้น นายไม่มีวันเป็นอิสระหรอก" ผมปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนพื้นหินทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูทางเข้าของฟอรัม ร่างสูงของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด... ชายคนที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน กำลังยืนจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปกับผมนะครับ แบกเป้ท่องโลก