ฮอยอัน: เมืองแห่งโคมไฟ

“คุณจะแบกมันไปถึงเมื่อไหร่ครับตะวัน... กระเป๋าใบเดิม ความคิดชุดเดิม แล้วก็ความเศร้าใบเดิมที่มันหนักเกินกว่าจะเอาใส่เป้ใบนั้นได้ไหวน่ะ” ลูคัสหยุดเดินกะทันหันบนสะพานไม้เก่าคร่ำคร่า เขาหันมาเผชิญหน้ากับผม แสงไฟจากโคมผ้าไหมสีส้มแดงที่แกว่งไกวอยู่เหนือหัวสะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้น มันไม่ใช่คำถามเชิงตำหนิ แต่มันคือการแทงทะลุกลางอกคนที่กำลังพยายามวิ่งหนีเงาของตัวเองอย่างผมให้หยุดนิ่ง ผมก้มมองปลายรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางนับสิบวัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสายน้ำทูโบนที่ไหลเอื่อยอยู่เบื้องล่าง ฮอยอันในยามค่ำคืนไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่ผมคิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของประวัติศาสตร์และแสงสีที่ไม่ได้ปรุงแต่งให้หวือหวา แต่มันกลับทำให้คนใจพังๆ อย่างผมรู้สึก ‘เปลือยเปล่า’ ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ผมแค่... กลัวครับ” ผมสารภาพออกไปเสียงแผ่ว “กลัวว่าถ้าทิ้งมันไว้ที่นี่จริงๆ ตัวตนที่เหลืออยู่ของผมมันจะไม่เหลืออะไรเลย” ลูคัสหัวเราะเบาๆ เขาพยักหน้าพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของแม่น้ำทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้น “รู้ไหมทำไมคนที่นี่ถึงจุดโคมไฟกัน? พวกเขาไม่ได้จุดเพื่อให้ตัวเองเห็นทางเดินชัดขึ้นหรอกนะ แต่จุดเพื่อให้คนอื่นมองเห็น ‘ตัวตน’ ของเขาในความมืดต่างหาก คุณต้องเลิกกลัวการถูกมองเห็นได้แล้วตะวัน” คำพูดของเขาทำให้ผมชะงัก ผมนึกถึงชีวิตในห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่โตเกียว ปมปัญหาความสัมพันธ์ที่จบลงด้วยความเงียบเชียบและการเดินจากมาโดยไม่ได้เอ่ยคำลา มันคือก้อนหินที่ผมแบกไว้บนบ่าตลอดการเดินทาง 13 วันที่ผ่านมา ความเครียดที่สะสมจนเหมือนเส้นเลือดในสมองจะระเบิดออกทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนอีเมลในใจ ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจวางเป้ลงบนพื้นไม้ของสะพาน เสียงกระแทกของเป้กับพื้นไม้ดังก้องท่ามกลางเสียงนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมา “สวยดีนะครับ...” ผมเปรยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ดอกบัวกระดาษที่มีเทียนไขเล่มเล็กๆ วางอยู่ภายใน มันกำลังลอยละล่องไปตามกระแสธาร แสงสว่างจากมันเต้นระบำไปตามระลอกคลื่น ดูเปราะบางแต่กลับมั่นคง “สวยจนน่าตกใจ” ลูคัสเสริม “มันคือความงามของการปล่อยวางครับตะวัน ถ้าคุณไม่ปล่อยมันลงน้ำ คุณจะไม่มีวันได้เห็นมันเต้นระบำอย่างอิสระแบบนั้นหรอก” เราเดินต่อไปตามทางเดินแคบๆ ของเมืองเก่า ผนังสีเหลืองมัสตาร์ดที่ลอกร่อนตามกาลเวลาดูมีเสน่ห์มากกว่าการทาสีใหม่ทับรอยแผลนั้น ผมเริ่มรู้สึกว่าอากาศที่หายใจเข้าปอดมันเบาสบายขึ้นอย่างประหลาด ความกดดันที่เคยกดทับหัวใจเริ่มคลายตัวออกทีละน้อยราวกับหิมะที่ละลายใต้แสงอาทิตย์ มันไม่ใช่การลืมอดีต แต่มันคือการยอมรับว่า ‘รอยร้าว’ ก็มีที่ทางของมันในประวัติศาสตร์ชีวิตผม ผมนึกย้อนไปถึงวันที่หัวหน้างานตะคอกใส่ผมเรื่องตัวเลขผลประกอบการ ผมนึกถึงใบหน้าของ ‘ริน’ ในวันที่เธอเดินหันหลังให้ผมโดยไม่มีคำอธิบาย แต่วันนี้... ที่ฮอยอัน เมืองที่ดูเหมือนจะหยุดเวลาเอาไว้เพื่อปลอบประโลมผู้คน ทุกอย่างกลับดูห่างไกลเหลือเกิน “ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ” ผมพูดขณะที่มือแตะไปที่ผนังเก่าสีเหลือง “ที่นี่สอนให้ผมรู้ว่า การเป็นคนแตกสลายไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีคุณค่า” ลูคัสยิ้มให้ผมอย่างมีเลศนัย เขาหยิบซองจดหมายเก่าๆ ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะยื่นมาให้ผม “เมื่อกี้ตอนที่เดินผ่านร้านขายของเก่าใกล้สะพานญี่ปุ่น เจ้าของร้านเขาฝากมาให้คุณ เขาบอกว่าเห็นคุณนั่งมองแผนที่อยู่นาน... เขาบอกว่ามันเป็นของคนที่ผ่านทางมาทางนี้เมื่อหลายปีก่อน และบอกว่าสักวันหนึ่ง เจ้าของที่แท้จริงจะกลับมาเอาคืน” ผมขมวดคิ้วด้วยความฉงน รับซองจดหมายนั้นมาสัมผัส มันเก่าจนกระดาษกรอบและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม ผมค่อยๆ เปิดออก กลิ่นอายของความทรงจำที่คุ้นเคยโชยเข้าปะทะจมูก ลายมือในนั้น... ลายมือที่ผมจำได้แม่นยำกว่าลายมือตัวเอง แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่น้ำหมึกสีน้ำเงินเข้มที่ตวัดปลายอย่างเป็นเอกลักษณ์นั้น ผมไม่มีวันลืม ใจผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อสายตาไล่เรียงอ่านข้อความสั้นๆ ในนั้น “ถ้าเธอได้รับจดหมายฉบับนี้ แปลว่าเธอยังไม่หยุดวิ่ง... และฉันก็ยังรอเธออยู่ที่ปลายทางเดิมที่ฮอยอัน” ชื่อท้ายจดหมายทำให้โลกทั้งใบของผมหมุนเคว้งจนแทบยืนไม่อยู่ เพราะคนที่เป็นเจ้าของลายมือนี้... ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ตั้งแต่วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปพร้อมกับผมนะครับ แบกเป้ท่องโลก