ภาษาที่ไม่เข้าใจ

"นี่ไม่ใช่ตั๋วรถไฟไปเบอร์ลิน และคุณก็นั่งผิดขบวนมาตั้งแต่สามชั่วโมงที่แล้ว" ลูคัสพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่ผมกำลังสาละวนกับการพยายามสื่อสารกับพนักงานขายตั๋วชราภาพในสถานีรถไฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาที่ผมไม่รู้จักชื่อ ผมหันไปมองลูคัสที่พิงกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ พลางหมุนลูกดิ่งในมือเล่น เขาไม่ได้ดูหัวเสีย แต่ดูเหมือนกำลังสนุกกับการดูผมพยายามเอาตัวรอดในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง "คุณพูดเล่นใช่ไหม?" ผมถามเสียงหลง พลางขยำเศษกระดาษที่จดคำถามภาษาท้องถิ่นไว้ในมือจนยับยู่ยี่ พนักงานชราตรงหน้ามองผมผ่านแว่นหนาเตอะ เขาพูดรัวภาษาที่ฟังดูเหมือนเสียงกรวดกระทบกัน ผมพยายามจับใจความ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินไปจนน่าหงุดหงิด ในวินาทีนั้น ความโกรธขึงเริ่มก่อตัวขึ้นในอก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหลงทางที่ไม่มีใครต้องการ ความรู้สึกที่ว่าผมกำลังทิ้งชีวิตเดิมเพื่อมาเผชิญกับโลกที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้ให้มันจู่โจมเข้ามาจนแน่นหน้าอก ผมอยากจะตะโกน ผมอยากจะเรียกร้องความเห็นใจ แต่สุดท้าย... ผมก็ได้แค่ยืนนิ่ง "ผมไม่ได้ทำเพื่อความสะใจนะตะวัน" ลูคัสเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ผมแรงๆ "แต่ดูหน้าคุณสิ ตอนนี้คุณไม่ได้ดูเหมือนคนขี้ขลาดในสายตาใครแล้ว คุณดูเหมือนนักรบที่กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับสถานีรถไฟเพียงเพราะว่าเขาสื่อสารกับคุณไม่รู้เรื่อง" ผมสูดหายใจลึก กลิ่นอายของความชื้นและฝุ่นละอองในสถานีทำให้ผมรู้สึกสับสน ผมนึกถึงสายตาของ 'เธอ' ในวันที่ผมตัดสินใจเดินจากมา เธอเคยบอกว่าผมเป็นคนประเภทที่กลัวความไม่แน่นอนมากกว่าความเจ็บปวด และการยืนอยู่ตรงนี้... การไม่เข้าใจภาษาที่พูด ความไม่รู้ทิศทาง และความไม่สามารถที่จะควบคุมอะไรได้เลย คือความกลัวที่ผมพยายามหนีมาตลอด ผมหันกลับไปหาพนักงานชราคนเดิม ผมไม่พูดอะไรอีก ผมไม่ได้พยายามใช้ภาษาที่ผมเพิ่งท่องจำมา หรือพยายามงัดเอาแอปพลิเคชันแปลภาษาในมือถือที่แบตเตอรี่ใกล้หมดออกมาใช้ ผมตัดสินใจวางกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงบนเคาน์เตอร์ เปิดซิบออก แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าออกมา ผมเปิดไปที่หน้าว่างๆ แล้ววาดรูปเส้นทางรถไฟแบบง่ายๆ กับรูปนาฬิกาที่เข็มชี้ไปที่เลขสิบ พร้อมกับทำท่าทางเลียนเสียงรถไฟ พนักงานชราคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาที่เหี่ยวย่นจะค่อยๆ โค้งลงจนกลายเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ หยิบปากกาหมึกซึมของเขาออกมา แล้วขีดฆ่ารูปวาดของผมทิ้งเสีย ก่อนจะวาดแผนที่ใหม่ลงไปข้างๆ พร้อมวงกลมล้อมรอบสถานีหนึ่งจุด แล้วชี้ให้ผมดู เขายื่นแอปเปิลสีแดงสดลูกหนึ่งให้ผม แล้วแตะที่อกซ้ายเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นๆ "เห็นไหม?" ลูคัสหัวเราะหึๆ "บางครั้งภาษาก็ไม่ได้มีไว้เพื่อพูด แต่มันมีไว้เพื่อสื่อสารสิ่งที่เราขาดหายไป" ผมยืนมองผลแอปเปิลในมือ ความตึงเครียดที่เคยกดทับบ่าค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความลึกซึ้งของการเดินทางครั้งนี้เริ่มกระจ่างชัดขึ้น ผมไม่ได้เดินทางเพื่อไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่กำหนดไว้บนแผนที่ แต่ผมกำลังเดินทางเพื่อเรียนรู้ที่จะยอมรับว่า 'ความไม่รู้' ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่ต้องอับอาย เรานั่งรถไฟขบวนถัดไปที่มาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงถัดมา บรรยากาศภายในตู้โดยสารเงียบเชียบ มีเพียงเสียงล้อเหล็กกระทบรางที่ดังเป็นจังหวะ ลูคัสหลับไปแล้ว แต่ผมนอนไม่หลับ ผมมองดูวิวข้างทางที่เปลี่ยนจากหุบเขาเป็นทุ่งกว้างสีทอง ผมนึกถึงสิ่งที่ตัวเองแบกมาด้วยตลอดสามสิบปี ความขี้ขลาด ความกลัวที่จะสื่อสารไม่ตรงใจคนอื่น ความกลัวที่จะผิดพลาด ทุกอย่างดูเล็กลงเมื่อเทียบกับพื้นที่อันกว้างใหญ่ที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่ ขณะที่รถไฟกำลังจะเข้าจอดที่สถานีถัดไป ผมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเพื่อจะจดเรื่องราวนี้ไว้ แต่แล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง... มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมจำไม่ได้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน แต่ในมือของเขาถือรูปถ่ายใบหนึ่งอยู่ และรูปนั้น... มันคือรูปของผมกับเธอที่เคยอยู่ในกระเป๋าสตางค์ของผมเอง แต่ปัญหาคือ รูปใบนั้นควรจะอยู่ในห้องนอนของผมที่บ้านในกรุงเทพฯ ไม่ใช่ในมือของผู้ชายแปลกหน้าที่นั่งจ้องหน้าผมอยู่ตอนนี้ เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะเล็กๆ กั้นกลางระหว่างเรา แล้วดันมันมาหาผมอย่างช้าๆ ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยภาษาที่ผมฟังไม่ออก แต่เขากลับเรียกชื่อผมอย่างชัดเจน "ตะวัน... ฝากคืนให้เธอด้วย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความสับสนที่แสนงดงามนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ