มุ่งหน้าสู่เนปาล

“ถ้าคุณยังแบกเป้ใบนี้ด้วยสายตาอาฆาตแค้นแบบนั้น ต่อให้ไปถึงยอดเขาเอเวอเรสต์ คุณก็จะไม่ได้อะไรกลับมานอกจากอาการปวดหลังครับ ตะวัน” ลูคัสวางแก้วชาที่เริ่มเย็นชืดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในเกสต์เฮาส์ย่านทาเมล เขาไม่ได้มองหน้าผม แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปยังกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่ผมเพิ่งจัดเสร็จ มันบรรจุเครื่องแต่งกายกันหนาว อุปกรณ์เดินป่า และที่สำคัญที่สุด... มันบรรจุความคาดหวังที่หนักอึ้งเกินกว่าคนคนหนึ่งจะแบกไหว ผมเงยหน้าขึ้นจากเข็มขัดนิรภัยที่กำลังปรับให้เข้ากับสะโพก “ผมไม่ได้อาฆาตลูคัส ผมแค่... กลัว” “กลัวว่าจะไปไม่ถึง หรือกลัวว่าถ้าไปถึงแล้วจะพบว่าตัวเองก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม?” ลูคัสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความเย้ยหยัน มีเพียงความนิ่งสงบที่ทำให้ผมรู้สึกว่าถูกอ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ผมชะงักมือที่กำลังรูดซิป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักแคบๆ กลิ่นอายของฝุ่นผงและเครื่องเทศจางๆ จากถนนเบื้องล่างลอยเข้ามาปะทะจมูก ที่นี่คือกาฐมาณฑุ เมืองที่เต็มไปด้วยเสียงบีบแตรและความโกลาหล แต่สำหรับผม มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่เงียบเชียบที่สุดในชีวิต “ผมเคยคิดว่าการลาออกและการเดินทางคือการหนี” ผมสารภาพพลางนั่งลงบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด “แต่พอมาถึงจุดนี้ ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าหาหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นเหว ยิ่งใกล้วันออกเดินทางไปฐานเบสแคมป์เท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่าอดีตที่ผมพยายามทิ้งไว้ที่กรุงเทพฯ มันกำลังวิ่งไล่กวดผมมาติดๆ” ลูคัสลุกขึ้นเดินมาตบไหล่ผมเบาๆ มือของเขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาที่ผมพยายามปกปิด “ตะวัน คุณจำวันที่เราเจอกันที่เวียดนามได้ไหม? วันนั้นคุณเกือบทำพาสปอร์ตหายที่ท่าเรือ ผมจำได้ว่าคุณโวยวายเหมือนโลกจะแตกสลาย แต่ตอนนี้ดูสิ คุณกล้าที่จะเอาชีวิตตัวเองไปฝากไว้กับความสูงระดับห้าพันเมตร คุณก้าวหน้ามาไกลกว่าที่คุณคิดนะ” ผมหันไปมองกระจกบานเล็กที่ติดอยู่กับผนังปูนเปลือย ภาพสะท้อนของชายวัย 30 ปีที่มีเคราขึ้นครึ้ม แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความเหนื่อยล้าจากตัวเลขและยอดขายในออฟฟิศเริ่มมีประกายบางอย่าง แต่มันไม่ใช่ความมั่นใจ มันคือความหวาดหวั่นปนตื่นเต้น “เราต้องไปถึงลุคลาให้ได้ในวันพรุ่งนี้ครับ” ลูคัสเปลี่ยนโหมดเป็นนักเดินทางผู้จริงจังทันที “อากาศบนนั้นคาดเดาไม่ได้เหมือนอารมณ์คน และถ้าโชคไม่เข้าข้างเรา เครื่องบินลำเล็กนั่นอาจจะพาเราไปส่งผิดที่ หรือแย่กว่านั้น... อาจจะพาเราไปไม่ถึงเลย” เราใช้เวลาที่เหลือของวันในการตรวจสอบอุปกรณ์อีกครั้ง ทุกชิ้นมีน้ำหนักที่ต้องคำนวณอย่างแม่นยำ ผมหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา ข้างในเต็มไปด้วยลายมือยุ่งเหยิงและคราบกาแฟ มันคือไดอารีที่ผมเขียนถึง 'เธอ' คนที่ผมเคยหวังว่าจะพามาที่นี่ด้วยกัน ผมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยัดมันลงในช่องลับใต้ฐานเป้ การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่การทิ้งอดีต แต่เป็นการนำอดีตไปวางไว้ในที่ที่อากาศเบาบางที่สุด เพื่อดูว่าเมื่อถึงเวลานั้น ความทรงจำเหล่านี้จะยังคงมีน้ำหนักอยู่หรือไม่ ตกดึก ผมนอนไม่หลับ เสียงสวดมนต์แว่วมาจากวัดพุทธใกล้ๆ ผสานกับเสียงลมที่เริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามสภาพอากาศบนภูเขา ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง แม้จะไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เสถียร แต่หน้าจอที่ดับมืดก็สะท้อนให้เห็นใบหน้าของคนคนหนึ่งที่พยายามทำใจกล้า จู่ๆ เสียงเคาะประตูไม้ก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ลูคัสไม่ได้นอนอยู่ในห้องนี้ เขาจองห้องพักแยกออกไปเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยขณะลุกไปเปิดประตู ร่างของชายชาวเชอร์ปาคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ยื่นจดหมายที่ซองมีรอยเปื้อนดินโคลนมาให้ผม ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ผมรับจดหมายนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพลิกดูชื่อผู้ส่ง... หัวใจของผมแทบหยุดเต้น มันคือชื่อของคนที่ผมคิดว่า 'หายไป' จากชีวิตผมตั้งแต่วันที่ผมก้าวเท้าออกจากสนามบินสุวรรณภูมิ และที่สำคัญกว่านั้น... บนซองจดหมายมีตราประทับวันที่ของเมื่อวานนี้ ทั้งที่ในเนปาลนี้ ผมไม่เคยบอกใครเลยว่าผมกำลังเดินทางไปที่ไหน ผมเงยหน้าจะถามชายคนนั้น แต่โถงทางเดินกลับว่างเปล่า เหลือเพียงความมืดมิดและกลิ่นจางๆ ของธูปหอมที่ทิ้งไว้เป็นปริศนา ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับผมในเส้นทางที่ยากลำบากนี้นะครับ แบกเป้ท่องโลก