รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

เสียงก้องกังวานของคีย์บอร์ดกลไกราคาแพงดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระจกในยามดึก หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบเข้ากับใบหน้าคมคายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาคล้ำช้ำบ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันมาหลายสิบชั่วโมง แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นยังคงกวาดมองแปลนสถาปัตยกรรมสามมิติที่หมุนวนอยู่บนหน้าจอด้วยความมุ่งมั่นอย่างเต็มเปี่ยม ไม่มีร่องรอยของความกวนประสาทหรือท่าทีขี้เล่นเหมือนทุกที บนโต๊ะทำงานรกเรื้อเต็มไปด้วยกระดาษสเกตช์ที่ขยำทิ้ง แก้วกาแฟเย็นชืดหลายใบ และแฟลชไดรฟ์นับสิบอัน คีย์กำลังสู้รบกับซอฟต์แวร์จำลองโครงสร้างและรายละเอียดการออกแบบที่อาคเนย์ สถาปนิกจอมเนียบคนนั้นติงมาอย่างไม่ไว้หน้าในโปรเจกต์ร่วมกันครั้งนี้ "ให้ตายสิ ตาบ้านั่นกินหินปูนเป็นอาหารหรือไงวะ ละเอียดหยั่งกับมดไต่" คีย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวขยี้ผมสีสว่างของตัวเองจนยุ่งเหยิง ร่างโปร่งในชุดฮู้ดตัวโคร่งทิ้งน้ำหนักพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนระอา เขายังจำสายตานิ่งสนิทและคำพูดเฉือดเฉือนที่ทิ้งไว้เมื่อคืนก่อนที่ร่างสูงจะเดินหนีไปได้ดี มันไม่ใช่แค่การวิจารณ์งาน แต่มันคือการท้าทายศักดิ์ศรีของโปรเพลเยอร์ผู้ไม่เคยยอมแพ้อะไรให้อย่างราบคาบ และนั่นแหละคือเชื้อเพลิงชั้นดี คีย์หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาหวจะดื่มแก้กระหาย แต่พบว่ามันว่างเปล่า ร่างโปร่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อเดินไปชงกาแฟร้อนๆ ที่มุมครัวเล็กๆ ภายในสตูดิโอ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานหลักก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างสูงสง่าคุ้นตาของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง อาคเนย์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรงที่บ่งบอกถึงความเป็นคนออกกำลังกาย เส้นผมสีดำสนิทถูกจัดทรงไว้อย่างเป็นระเบียบตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของคีย์ซึ่งยืนถือแก้วกาแฟค้างไว้กลางอากาศ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความเงียบงันทันที ทั้งสองคนสบตากันโดยไม่มีใครยอมหลบให้ก่อน ความตึงเครียดจากเรื่องงานเมื่อวานยังคงลอยวนอยู่ในอากาศราวกับประจุไฟฟ้าที่รอวันปะทะ "ยังไม่นอนอีกเหรอครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เจือความแปลกใจไว้เล็กน้อย สายตาของอาคเนย์เลื่อนผ่านร่างของคีย์ไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างวาบ และกองกระดาษสเกตช์นับสิบแผ่นบนโต๊ะ "ถ้าผมนอนแล้ว งานมันจะเสร็จทันเดดไลน์ที่คุณขีดเส้นตายไว้ไหมล่ะครับ คุณสถาปนิก" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัย แต่ดวงตากลับไม่กล้าสบตาตรงๆ นานนัก เพราะความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกในอก อาคเนย์ไม่ได้ต่อปากต่อคำเหมือนเคย ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของคีย์ทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากภายนอกลอยเข้ามาแตะจมูก คีย์เผลอขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน สถาปนิกหนุ่มก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดแปลนโครงสร้างซึ่งถูกแก้ไขใหม่ นิ้วเรียวยาวเลื่อนเมาส์หมุนดูมุมมองต่างๆ ของโมเดลสามมิติ ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่จนคีย์เริ่มใจคอไม่ดี มือเรียวแอบกำชายเสื้อฮู้ดของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล กลัวเหลือเกินว่าคำวิจารณ์รอบนี้จะเจ็บแสบกว่าเดิม ห้านาทีผ่านไป... ซึ่งนานราวกับหชั่วโมงสำหรับคีย์ อาคเนย์ปล่อยมือจากเมาส์ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้าม แววตาที่เคยเย็นชาและว่างเปล่าเมื่อวานนี้ กลับมีประกายบางอย่างที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มุมปากหยักลึกยกขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "แก้ได้ดีกว่าที่ผมคิด..." อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น ทว่ามีความนุ่มนวลซ่อนอยู่ข้างใน "คุณเก็บรายละเอียดจุดที่ผมเคยบอกไว้ทั้งหมด แถมยังเพิ่มฟังก์ชันการใช้งานที่ผมมองข้ามไป... ทำการบ้านมาดีนี่ครับ" คีย์กะพริบตาปริบๆ สมองที่ตื้อตันจากการอดนอนพลันหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำชม? นี่เขากำลังฟังคำชมจากปีศาจน้ำแข็งประจำตึกนี้อยู่ใช่ไหม? "คุณ... พูดจริงเหรอเนี่ย?" คีย์ถามเสียงหลง รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างไร้สาเหตุ "ผมจำได้ว่าเมื่อวานคุณเพิ่งจะเหยียบงานผมจมดินไปเองนะ" "นั่นเพราะงานของคุณเมื่อวานมันมีช่องโหว่เยอะเกินกว่าจะเรียกว่าสถาปัตยกรรม" อาคเนย์ตอบหน้าตาย แต่ดวงตาคู่คมกลับทอดมองคีย์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมา "แต่วันนี้... ผมยอมรับว่าคุณพยายามมากเกินคาด" พูดจบ อาคเนย์ก็ยื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์ออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอาคีย์สะดุ้งเฮือก ร่างโปร่งแข็งค้างไปทันที ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวมือกลองสติหลุด ใบหน้าของอาคเนย์โน้มเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านและแววตาที่จริงจังคู่นั้นสะกดให้คีย์ขยับตัวหนีไปไหนไม่ได้ สมองขาวโพลนไปหมด ความกวนประสาทที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและอาการซ่านวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง "ด...เดี๋ยว คุณจะทำอะไร" คีย์เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก มือเรียวเผลอยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ "ผมแค่อยากจะบอกว่า..." อาคเนย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนชวนให้ขนลุกซู่ "ถ้าคุณตั้งใจทำงานให้ดีแบบนี้ทุกวัน..." ยังไม่ทันที่ประโยคของอาคเนย์จะจบลง เสียงแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน *ติ๊ง!* ทั้งสองคนชะงัก อาคเนย์ชะลอการเคลื่อนไหวลงเล็กน้อย แต่ยังคงยืนประชิดร่างของคีย์ไว้ในมุมอับสายตา คีย์เหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นด้วยความหงุดหงิดปนโล่งอก ทว่าทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ ร่างโปร่งก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือข้อความจาก **"เมฆ"** เพื่อนสนิทตัวดี พร้อมกับภาพถ่ายล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามา มันคือภาพถ่ายภายในสตูดิโอแห่งนี้... ถ่ายจากมุมมืดด้านนอกผ่านกระจกใส ภาพที่อาคเนย์กำลังโน้มตัวเข้าใกล้คีย์ในระยะประชิดราวกับกำลังจะก้มลงจุมพิต! พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตามมาติดๆ *[อุ๊ย มือลั่นส่งรูปผิดห้อง... แต่เคมีดีมากนะมึง เอาไปเลยสิบคะแนนเต็ม!]* คีย์หน้าถอดสีทันที หัวใจหล่นไปตาตุ่ม รีบเงยหน้าขึ้นมองอาคเนย์ที่ตอนนี้หันไปมองตามสายตาของเขาด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะหันกลับมาสบตากับเขาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่มุมปาก "ดูเหมือนว่า... เราจะมีผู้ชมคนที่สามซะแล้วนะครับ" อาคเนย์กระซิบเสียงต่ำด้วยแววตาเป็นประกาย -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาสัมผัสความฟินและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ