ความรักที่แน่นแฟ้นขึ้น

"สาม... สอง... หนึ่ง..." เสียงนับถอยหลังของระบบดิจิทัลเบื้องหน้าดังก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของรินทร์ ราวกับเสียงระฆังพิพากษาชีวิตของเหล่าสวะที่เคยเหยียบย่ำเขาและฟ้าใสให้จมดิน ในห้องโถงกว้างใจกลางดันเจี้ยนระดับ S ที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเศษซากของอสูรกาย แรงสั่นสะเทือนจากการประกาศซื้อกิจการกิลด์เลือดอสูรยังคงสะท้อนอยู่ในเรตินาของเขาผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่าม ติ๊ง! [ยินดีด้วยครับท่านประธาน! หุ้นทั้งหมด 100% ของกิลด์เลือดอสูรถูกโอนเข้าสู่พอร์ตลงทุนส่วนตัวของท่านเรียบร้อยแล้ว มูลค่าทรัพย์สินสุทธิเพิ่มขึ้น +5,000,000,000 เครดิต ปลดล็อกสิทธิ์ขาดในการยุบกิลด์และเนรเทศสมาชิกทั้งหมดออกจากสมาคมฮันเตอร์ตลอดชีพ] รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองร่างของหัวหน้ากิลด์เลือดอสูรที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง โทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายสั่นไม่หยุดเนื่องจากข้อความแจ้งเตือนการไล่ออกจากสมาคมและอายัดทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์กำลังหลั่งไหลเข้ามาดั่งพายุ แต่วินาทีนี้... รินทร์ไม่ได้สนใจสุนัขที่กำลังดิ้นรนใกล้ตายพวกนั้นอีกต่อไป ความสนใจทั้งหมดของเขากลับพุ่งเป้าไปที่ร่างบอบบางที่กำลังยืนพิงผนังถ้ำหินคริสตัลอยู่อีกด้านหนึ่ง ฟ้าใส... หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในโลกอันมืดมิดของเขา เธอกำลังพยายามใช้มือเรียวบางกดแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่ขวา เลือดสดๆ ไหลซึมผ่านชุดฮันเตอร์สีดำที่ขาดวิ่น ใบหน้าเนียนใสซีดเซียวไร้สีเลือด หยาดเหงื่อผสมกับคราบฝุ่นผงเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าสวยหวาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบไม่ใช่บาดแผลทางกายเหล่านั้น หากแต่เป็นประกายความรู้สึกผิดและแววตาที่ฉายชัดถึงความอ่อนล้าในดวงตากลมโตคู่สวยของเธอ รินทร์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างที่กำลังร่ำไห้คร่ำครวญของเหล่าอดีตฮันเตอร์ระดับสูงอย่างไม่ใยดี เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นถ้ำดังเป็นจังหวะมั่นคง ก่อนที่เขาจะย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าเธอ "ฟ้าใส..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างประหลาด ยามที่เขาเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาว ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาบางค่อยๆ เงยขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มฝืนๆ ที่ดูเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนเรียวปากซีดเซียว "ฉัน... ฉันขอโทษนะรินทร์ ถ้าฉันเก่งกว่านี้... ถ้าฉันระวังมากกว่านี้ นายคงไม่ต้อง..." เธอยังพูดไม่ทันจบ รินทร์ก็เอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ฝ่ามือของเขาอบอุ่นเสียจนทำให้หัวใจที่หวาดกลัวและเหนื่อยล้ามาตลอดทางของฟ้าใสสั่นไหวอย่างรุนแรง "หยุดพูดจาโง่ๆ แบบนั้นได้แล้วครับ" รินทร์เอ่ยขัดขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาจริงจังแต่ทว่าแฝงไปด้วยความตัดพ้อแกมเอ็นดู "เธอปกป้องผมมามากพอแล้ว ตั้งแต่วันที่ผมเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ที่ใครๆ ก็รังเกียจ จนถึงวันที่ผมไม่มีอะไรเหลือ... มีแต่เธอนี่แหละครับที่ยังยืนอยู่ข้างผม" ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่น หยาดน้ำใสๆเอ่อคลอเบ้าตาก่อนจะไหลรินลงมาตามแก้มเนียน "ก็เพราะรินทร์คือคนสำคัญของฉันนี่นา... ฉันยอมแลกทุกอย่างได้ เพื่อให้รินทร์ปลอดภัย" คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจจริงของหญิงสาว ทำให้กำแพงความรู้สึกที่รินทร์พยายามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกผิดบาปที่เขาเคยมีต่อเธอ—คนที่ต้องมารับเคราะห์และสูญเสียอนาคตในวงการฮันเตอร์เพราะความอ่อนแอของเขาในอดีต—ถูกชะล้างด้วยความรักที่มั่นคงและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเพชรเม็ดใดในโลก รินทร์ขยับเข้าไปใกล้ร่างบางยิ่งขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของฟ้าใสลอยแตะจมูก แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทว่าอ้อมกอดที่เขากำลังจะมอบให้เธอกลับอบอุ่นราวกับอยู่ท่ามกลางแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ "จากนี้ไป..." รินทร์กระซิบชิดริมหีบใบหูเล็ก น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลังจนทำให้ร่างบางสะท้อนเฮือก "ไม่มีใครหน้าไหนสามารถทำร้ายเธอได้อีกแล้วครับ เงินทั้งหมดที่ผมมี อำนาจทั้งหมดที่ระบบมอบให้... ทุกอย่างมันเป็นของเธอ และที่สำคัญที่สุด... หัวใจดวงนี้ก็เป็นของเธอมานานแล้ว" ฟ้าใสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่รอยยิ้มงดงามที่สุดเท่าที่รินทร์เคยเห็นจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอโผเข้าซบลงกับอกแกร่งของชายหนุ่มทันที แขนเรียวโอบกอดรอบลำคอของเขาแน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน เสียงสะอื้นไห้เบาๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากอกเสื้อของเขา แต่มันไม่ใช่เสียงสะอื้นแห่งความสิ้นหวัง... มันคือหยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจ ความตื้นตัน และความรักที่อัดอั้นมานานแสนนาน รินทร์หลับตาลง วงแขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางไว้แนบอก ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เขาก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่กลุ่มผมนุ่มสลวยของเธอ สัมผัสที่อ่อนโยนนี้คือเครื่องยืนยันว่า ต่อให้โลกใบนี้จะโหดร้ายและเต็มไปด้วยผลประโยชน์แค่ไหน แต่พวกเขาก็ได้ก้าวข้ามผ่านขุมนรกมาด้วยกันแล้ว บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบงันภายในดันเจี้ยนขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ให้เด่นชัดขึ้น ความสัมพันธ์ที่ผ่านการทดสอบด้วยความเป็นความตายได้ถักทอแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเส้นใยเหล็กกล้า ไม่มีอำนาจเงินตราหรือพลังวิเศษใดในโลกที่จะมาสั่นคลอนความรู้สึกนี้ได้อีก ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขสงบนั้นช่างแสนสั้น พรึบ! จู่ๆ อุณหภูมิภายในห้องโถงดันเจี้ยนก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เปลวไฟสีฟ้าที่จุดไว้ตามผนังถ้ำดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็วราวกับถูกกลืนกินโดยปีศาจ แรงกดดันมหาศาลที่หนักหน่วงยิ่งกว่ามังกรโบราณแผ่ซ่านกดทับลงบนบ่าของรินทร์และฟ้าใสจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ลืมตาโพรงขึ้นในความมืด สัญชาตญาณฮันเตอร์แรงก์ SSS ของเขากรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง เขาดึงร่างของฟ้าใสมาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับกวาดสายตาคมกริบไปยังความมืดเบื้องหน้า ที่ใจกลางความมืดมิดนั้น... รอยแยกของมิติสีม่วงเข้มกำลังฉีกตัวออกช้าๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนเสียดกระดูกสันหลังดังสะท้อนก้องออกมาจากรอยแยก "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติอย่างสง่างาม ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกปกوด้วยหน้ากากโลหะลึกลับที่สลักลวดลายประหลาด รินทร์หรี่ตาลง จิตสังหารพุ่งพล่านออกจากร่างจนเกิดเป็นกระแสลมวนรอบตัว เขารู้ทันทีว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การมาเยือน... แต่อาnจะเป็นจุดจบของทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ทว่า ก่อนที่รินทร์จะได้ขยับตัวเพื่อชักดาบระบบออกมา ร่างในชุดคลุมสีดำนั้นก็ยกมือขึ้นช้าๆ พร้อมกับโยนวัตถุบางอย่างกลิ้งหล่นลงมาแทบเท้าของเขา กริ๊ก... เสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นหินดังขึ้นอย่างชัดเจน และเมื่อรินทร์ก้มลงมองผ่านแสงสลัว หัวใจของเขาก็กระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น—มันคือป้ายประจำตัวของ "ผู้อำนวยการสมาคมฮันเตอร์ใหญ่" ที่สภาพชุ่มโชนไปด้วยเลือดสดๆ และถูกหั่นแบ่งเป็นสองท่อนอย่างไร้ความปรานี! "ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง... ท่านประธานคนใหม่" เงาลึกลับเอ่ยเสียงเย้ยหยัน ก่อนที่รอยยิ้มอำมหิตจะปรากฏขึ้นใต้หน้ากากเหล็ก... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!