เปิดเผยตัวตนฮันเตอร์นิรนาม

"หลักฐานทั้งหมด... อยู่บนหน้าจอเบื้องหลังพวกคุณแล้วครับท่านผู้อำนวยการ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งชาติ แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดเข้าใส่ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษอย่างไม่ขาดสาย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ไม่ใช่ความหรูหราของเครื่องแต่งกาย หากเป็นแววตานิ่งสงบราวน้ำลึกที่กวาดมองเหล่าผู้มีอำนาจด้วยความเย้ยหยัน บรรยากาศในห้องโถงอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียด ชนิดที่ว่าหากมีเข็มตกสักเล่มคงได้ยินเสียงก้องกังวาน เหล่าผู้บริหารระดับสูงของสมาคมต่างหน้าซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับเมื่อกราฟตัวเลขการยักยอกเงินกองทุนและการจัดฉากดันเกรดฮันเตอร์ปรากฏหราอยู่บนจอแอลอีดีขนาดยักษ์ "เหลวไหล! แกเป็นใครกันแน่ ถึงกล้าบุกเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในงานแถลงข่าวทางการแบบนี้!" เสียงตวาดด้วยความร้อนรนดังมาจากประธานคณะกรรมการวินัย เขาพยายามลุกขึ้นชี้หน้าผู้บุกรุกเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติที่สั่นคลอนอยู่ภายในอก รินทร์ไม่แม้แต่จะชายตามองชายชราผู้กำลังดิ้นรน เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดัน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง ฟ้าใส ในชุดฮันเตอร์สีดำสนิทที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ก้าวเข้ามาเคียงข้างเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงไปยังอดีตหัวหน้างานที่เคยสั่งปลดเธออย่างไร้เยื่อใย เธอไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่คำเดียว แต่รังสีความมั่นเด็ดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้พวกมันต้องผงะถอยหลังไปคนละก้าว "ผมเป็นใคร... คงไม่สำคัญเท่ากับว่า 'พวกคุณ' กำลังทำลายศรัทธาของประชาชนเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนมานานแค่ไหนแล้วนะครับ" รินทร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่วันล่มสลายของพวกมัน ระบบมหาเศรษฐีในจิตสำนึกของเขากำลังส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ยอดเงินในบัญชีลับพุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ทุกตัวเลขที่กระพริบขึ้นไม่ใช่แค่ความมั่งคั่ง แต่มันคืออำนาจดิบที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งความยุติธรรมที่พวกมันพยายามปิดตาย "จำคืนที่เกทระดับ S แตกที่เขต 4 ได้ไหมครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับทำให้ผู้อำนวยการสมาคมถึงกับสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสีจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "คืนที่พวกคุณจงใจทิ้งทีมสำรวจของฟ้าใสให้เผชิญหน้ากับบอสตามลำพัง เพื่อจะฮุบหินมานาเกรดพรีเมียมราคาหมื่นล้าน... และโบ้ยความผิดให้ฮันเตอร์แรงก์ต่ำอย่างผมเป็นคนรับเคราะห์" "หลักฐาน... หลักฐานพวกนั้นมันปลอม! มันเป็นฝีมือของแฮกเกอร์นอกรีต!" ประธานสมาคมตะโกนเสียงหลง พยายามคว้าไมโครโฟนมาแก้ตัว แต่เสียงของเขา10สั่นเครือจนขาดห้วง "ปลอมอย่างนั้นหรือครับ?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขายื่นสมาร์ทโฟนหรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นขึ้นมาปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอเบาๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องประชุม หน้าจอขนาดยักษ์เปลี่ยนภาพจากกราฟทุจริต กลายเป็นคลิปวิดีโอความคมชัดระดับ 8K ที่บันทึกบทสนทนาลับระหว่างผู้อำนวยการและกลุ่มนายทุนใต้ดินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ เสียงของพวกมันดังสะท้อนก้องผ่านลำโพงทรงพลัง ทำลายทุกข้อแก้ตัวจนย่อยยับ สื่อมวลชนนับร้อยชีวิตต่างฮือฮา เสียงชัตเตอร์รัวเร็วยิ่งกว่าพายุฝน แสงแฟลชสาดส่องจนแทบมองไม่เห็นทาง เหล่าผู้สื่อข่าวต่างแย่งกันตะโกนคำถามเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แต่มันสายเกินไปที่พวกมันจะหาทางหนี ฟ้าใสเหลือบมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยบาดแผล ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าเธอคือคนที่ต้องคอยปกป้องเขาจากโลกอันโหดร้ายนี้ แต่ในวินาทีนี้ กลับกลายเป็นเขา... ผู้ชายที่เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้ค่าแรงก์ศูนย์ กำลังยืนหยัดค้ำฟ้าและเหยียบย่ำความอยุติธรรมทั้งหมดลงใต้ฝ่าเท้า "คุณรินทร์ครับ... ทางสมาคมกำลังจะใช้มาตรการฉุกเฉิน..." เสียงกระซิบผ่านหูฟังไร้สายจากทีมสนับสนุนส่วนตัวดังขึ้น รินทร์ปรายตามองไปยังประตูทางออกด้านหลังห้องประชุม ซึ่งเวลานี้ถูกปิดตายด้วยกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษของสมาคมที่พกอาวุธครบมือ พวกมันนับสิบคนก้าวเข้ามาด้วยแววตาฆ่าฟัน หมายจะปิดปากพยานปากเอกคนนี้ให้เด็ดขาด "คิดจะใช้กำลังแก้ปัญหาหรือครับ? น่าผิดหวังจริงๆ สำหรับองค์กรระดับประเทศ" รินทร์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "จับตัวมันไว้! อย่าให้มันออกไปได้เด็ดขาด!" หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยคำรามลั่น พร้อมกับพุ่งเข้าใส่รินทร์ด้วยความเร็วระดับฮันเตอร์แรงก์ A ฟ้าใสขยับตัวเตรียมชักอาวุธคู่กาย ทว่ารินทร์กลับยกมือขึ้นห้ามเธอไว้เบาๆ ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขาแตะนิ้วลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนอีกครั้ง... ไม่ใช่เพื่อแสดงหลักฐาน แต่เพื่อกดปุ่มอนุมัติคำสั่งซื้อบางอย่างจากระบบมหาเศรษฐี *ตึ้งงงงง!* พื้นห้องประชุมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว กระจกใสกันกระสุนบานยักษ์ด้านหลังแตกร้าวเป็น D-Day ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของทุกคนในห้อง เฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะรุ่นใหม่ล่าสุดจากบริษัทเทคโนโลยีระดับโลกหลายลำปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับทหารรับจ้างระดับท็อปนับร้อยคนที่โรยตัวลงมาปิดล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้ในพริบตา ร่างของชายในชุดสูททหารปลดประจำการคนหนึ่งก้าวออกมาจากเฮลิคอปเตอร์ เขาเดินตรงมาหารินทร์ คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อมท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในห้องประชุม "ท่านประธาน... กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของสมาคมฮันเตอร์สำเร็จแล้วครับ ตอนนี้ท่านคือผู้ถือหุ้นใหญ่ 100% และมีอำนาจสิทธิ์ขาดสูงสุดแต่เพียงผู้เดียวครับ!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุ รินทร์ก้มลงมองประธานสมาคมที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของฮันเตอร์นิรนามที่พวกมันพยายามเหยียบย่ำมาตลอด... บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าชีวิตผู้กุมชะตากรรมของพวกมันไว้ทั้งหมดแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่ยุคใหม่ของสมาคมฮันเตอร์นะครับ... ท่านอดีตประธาน" รินทร์เอ่ยกระซิบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับการตัดภาพมืดลงอย่างกะทันหัน ทิ้งให้ทุกสายตาค้างคาอยู่กับรอยยิ้มอันทรงพลังนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!