สงครามสื่อและโซเชียล

หน้าจอโทรศัพท์นับล้านเครื่องทั่วประเทศกำลังสั่นสะเทือนพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันข่าวสารและโซเชียลมีเดียดังระงมราวกับเสียงไซเรนเตือนภัยสงคราม ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องควบคุมของสำนักข่าว "เดลี่ สตาร์" สำนักข่าวหัวใหญ่อันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการรับเงินใต้โต๊ะเพื่อปิดข่าวฉาวให้กับตระกูลผู้มีอิทธิพล ใบหน้าของบรรณาธิการใหญ่ซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากย่นๆ ขณะที่นิ้วสั่นเทาพยายามกดรีเฟรชหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ระบบกำลังรวนอย่างหนัก "เกิดอะไรขึ้นวะ! ทำไมเซิร์ฟเวอร์ถึงล่มพร้อมกันแบบนี้?" เสียงตะโกนอย่างหัวเสียของหัวหน้าฝ่ายไอทีดังลั่นห้อง แต่วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนข้อความอัตโนมัติจากธนาคารกลางก็ดังแทรกขึ้นมา *ติ๊ง!* ตัวเลขยอดเงินในบัญชีกลางของสำนักข่าวพุ่งทะยานจากศูนย์ เป็นแปดหลัก... เป็นเก้าหลัก... และหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเลขสิบล้านเครดิตเต็มจำนวน พร้อมกับไฟล์ข้อมูลขนาดมหึมาที่ถูกส่งตรงเข้ามาในระบบเซิร์ฟเวอร์โดยไม่สามารถยับยั้งได้ รินทร์ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสของโรงแรมหรูชั้น 45 มองลงไปยังเบื้องล่างที่แสงไฟจากเมืองใหญ่ทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แสงสะท้อนจากกระจกเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เยือกเย็นและทรงอำนาจ ในมือของเขาคือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้ลวดลาย ประกายแสงสีทองจางๆ สะท้อนวับวาวตามขอบบัตร มันคือเครื่องมือแห่งการพิพากษาที่ระบบมหาเศรษฐีมอบให้ "สิบ миллиоN [สิบล้าน] เครดิต... สำหรับการซื้อความจริง คงเป็นราคาที่แพงหูฉี่ในสายตาคนอื่นสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ กับตัวเอง ด้านหลังของเขา ฟ้าใสในชุดเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตากำลังเดินถือแก้วกาแฟอุ่นๆ เข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความภาคภูมิใจ และความหวาดหวั่นลึกๆ ต่อพลังมหาศาลที่เขากำลังถือครอง เธอรู้ดีว่าก้าวต่อไปนี้หมายถึงการประกาศสงครามแบบแตกหักกับ "สมาพันธ์ตระกูลใหญ่" ที่กุมเศรษฐกิจของประเทศนี้มานานหลายทศวรรษ ฟ้าใสวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี ก่อนจะสวมกอดเขาจากด้านหลัง ใบหน้าเนียนแนบชิดกับแผ่นหลังหนาที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน "คุณรินทร์... แน่ใจแล้วเหรอคะ... เอ๊ย... แน่ใจแล้วนะครับ" ฟ้าใสรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงทันทีเมื่อเห็นรินทร์หันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้ เธอมักจะเผลอตัวใช้คำพูดคุ้นเคยเวลาอยู่กันสองต่อสองเสมอ รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยของเธออย่างเอ็นดู "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิตเลยครับฟ้าใส... พวกมันเหยียบย่ำเรา ทำให้เราต้องตกเป็นเบี้ยล่าง สูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ถึงเวลาแล้วครับที่ดอกเบี้ยทบต้นทบดอกนี้ จะถูกส่งคืนให้เจ้าของตัวจริงเสียที" แววตาของรินทร์เปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ตัดภาพกลับมาที่ห้องข่าวเดลี่ สตาร์ บรรณาธิการใหญ่ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง เมื่อเอกสารลับ บัญชีสอยเงินใต้โต๊ะ หลักฐานการฆาตกรรมอำพราง และคลิปเสียงสนทนาของบรรดาผู้นำตระกูลใหญ่ ถูกเผยแพร่ออกไปสู่สาธารณชนผ่านทุกช่องทางโซเชียลมีเดียแบบเรียลไทม์โดยไม่มีทางลบออกได้ ระบบป้องกันความปลอดภัยระดับ SSS ที่รินทร์ซื้อมาด้วยเงินหนึ่งร้อยล้านเครดิตจากระบบ ทำหน้าที่เจาะทะลวงทุกไฟร์วอลล์และบังคับให้หน้าจอทุกเครื่องในประเทศต้องแสดงข่าวนี้ขึ้นมาบังคับดู เสียงกรีดร้องและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระเบิดขึ้นทั่วเมือง ชื่อของตระกูล "บูรพาทิศ" และตระกูล "อัครา" ที่เคยยิ่งใหญ่คับฟ้า บัดนี้กำลังกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของฝูงชนในโลกออนไลน์ แฮชแท็ก #ฆาตกรตระกูลใหญ่ และ #ความจริงที่ถูกซื้อ พุ่งทะยานสู่อันดับหนึ่งของเทรนด์โลกภายในเวลาไม่ถึงสามนาที โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของรินทร์สั่นไม่หยุด สายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกและเบอร์ของผู้มีอิทธิพลระดับสูงพยายามติดต่อเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อขอเจรจา ขอร้อง แม้กระทั่งขู่ฆ่า รินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองเบอร์ที่โทรเข้ามาด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะกดรับสายและเปิด Speaker ให้ฟ้าใสได้ยินร่วมกัน ["แกเป็นใครวะไอ้สวะ! แกกล้าดียังไงเอาหลักฐานพวกนี้มาปล่อย! รู้ตัวไหมว่าแกกำลังหาเรื่องใส่ความฉิบหายให้กับตัวเองและคนรอบตัว!"] เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวของผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งดังลั่นห้อง รินทร์ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "สวะเหรอครับ? คำนี้คุ้นหูดีจัง... แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่ตอนนี้ 'สวะ' คนนี้กำลังถือตั๋วเดินทางไปยึดทรัพย์สินทั้งหมดของพวกคุณอยู่ และเสียงโทรศัพท์ที่กำลังโวยวายอยู่นี้... ก็เป็นสัญญาณบอกว่าพวกคุณกำลังจนตรอกแล้วสินะครับ" ["แกต้องการอะไร! เงินเท่าไหร่ว่ามา! สามร้อยล้าน? ห้าร้อยล้าน? หรือจะเอาหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัท!"] ปลายสายเริ่มเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าเงินซื้อสำนักข่าวไม่ได้ผลอีกต่อไป รินทร์เงียบไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความกดดันกัดกินจิตใจของคนปลายสาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของอีกฝ่ายพังทลายลงในพริบตา "ผมไม่ต้องการเงินของพวกคุณหรอกครับ... เพราะอีกสิบวินาทีข้างหน้า ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลพวกคุณ จะถูกระบบของผมตีราคาเป็นศูนย์... และพวกคุณจะต้องชดใช้มันด้วยวิญญาณ" รินทร์กดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังเสียงกรีดร้องใดๆ อีก เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐีดังขึ้นก้องในโสตประสาท *ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าซื้อหุ้นใหญ่ 99.99% ของกลุ่มบริษัทบูรพาทิศสำเร็จ! สถานะ: ตระกูลใหญ่ล้มละลายอย่างสมบูรณ์แบบ!* ฟ้าใสโผเข้ากอดรินทร์แน่นด้วยความตื้นตัน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโล่งใจที่เห็นการแก้แค้นก้าวมาถึงจุดนี้ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องพักอีกครั้ง หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้ก็เกิดอาการภาพตัดสลับเป็นสีดำสนิท ก่อนที่เสียงเพลงท่วงทำนองประหลาดจะดังขึ้น พร้อมกับภาพโลโก้รูป "หน้ากากเงา" สีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางจอ และเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังลอดออกมาจากลำโพง ["ยินดีด้วยนะ... ฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ รินทร์... แต่เกมไล่ล่าที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนีต่างหาก..."] - เงาฮันเตอร์ไร้เงา -