วิวัฒนาการระบบระดับที่ 2

"ถ้าแกยังดึงดันจะเอาเงินกองกลางไปซ่อมเกราะให้ไอ้สวะนั่น... สมาคมฮันเตอร์สาขาเขตใต้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องต่อสัญญาพวกแกอีกต่อไป!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมสีเทาเข้มที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด เมฆินทร์ ผู้อำนวยการสมาคมเขตใต้ ยืนค้ำโต๊ะด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมปลาทูจ้องมองตรงไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาสمเพชและเย้ยหยัน ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไม่มีสีเลือด มือเรียวบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด ชุดต่อสู้แรงก์ A ของเธอมีรอยฉีกขาดจากการต่อสู้กับเกทระดับ B เมื่อวานนี้ ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลบนร่างกาย กลับเป็นสายตาสมเพชเวทนาจากเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงที่นั่งล้อมรอบโต๊ะประชุม "พวกเราทำผลงานกวาดล้างเกทได้เกินโควต้าประจำเดือนถึงสามสัปดาห์ซ้อน เงินกองกลางส่วนนั้นควรเป็นสิทธิ์ที่พวกเรานำมาจัดสรรตามระเบียบ... ทำไมท่านถึงต้องกีดกันคุณรินทร์ด้วยล่ะคะ?" เสียงของฟ้าใสสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ แต่แววตาของเธอยังคงแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมนี้ "หึ! กีดกันงั้นเหรอ?" เมฆินทร์แค่นหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง "เด็กน้อย... ตื่นจากความฝันได้แล้ว รินทร์มันก็แค่ฮันเตอร์ไร้แรงก์ ขยะเปียกที่รอวันเน่าตายในดันเจี้ยน การเอาทรัพยากรระดับสูงไปละลายกับคนไร้ค่าแบบนั้น มันคือการเผาเงินทิ้งชัดๆ! ถ้าเธออยากให้อนาคตตัวเองพังพินาศไปกับไอ้กากเดนมนุษย์นั่น ก็เชิญลาออกแล้วไสหัวไปซะ! ไม่มีใครในสมาคมนี้เขาโง่พอจะต้อนรับพวกเธอหรอกนะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าฮันเตอร์ร่วมโต๊ะที่คอยผสมโรง ฟ้าใสรู้สึกเหมือนหัวใจดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการแบกรับภาระหนักอึ้งถาโถมเข้าใส่จนเธอเกือบจะประคองสติไม่อยู่ ทว่า... ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินเธอนั้นเอง *แอ๊ด—!* ประตูห้องประชุมกระจกนิรภัยถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ น้ำหนักของฝ่าเท้าที่ก้าวเข้ามาไม่ได้หนักหน่วง แต่กลับทรงพลังและสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละขั้ว ทุกสายตาหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว รินทร์ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท เรือนผมสีดำสนิทถูกจัดทรงไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้รอย3ยิ้ม ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงเหวแห่งความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง กลิ่นอายความกดดันระดับ SSS ที่ถูกกดขี่ไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้มั่งคั่งแผ่ซ่านออกมาจนเหล่าฮันเตอร์แรงก์สูงในห้องถึงกับหายใจติดขัด "ใครอนุญาตให้แกเข้ามา...?" เมฆินทร์ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร รินทร์ไม่ได้สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขรับจ้างตรงหน้า เขากวาดสายตานิ่งสงบมองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสที่กำลังนั่งตัวสั่นด้วยความตกใจ มือหนายื่นออกไปสัมผัสไหล่บางเบาๆ ส่งผ่านกระแสความอบอุ่นและพลังใจที่มั่นคงไปให้ "เหนื่อยหน่อยนะครับ... คนดีของผม" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ละมุนละไมต่างจากลุคเย็นชาเมื่อครู่ลิบลับ ฟ้าใสเงยหน้ามองสามีด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่สวยคลหน่วยน้ำตา รินทร์ส่งรอยยิ้มบางๆ ให้เธอก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้อำนวยการสมาคมด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นเฉียบขาด "แก... แกกล้าดียังไง—!" เมฆินทร์ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเมินเฉย "รักษารักษาความปลอดภัย! ลากคอมันออกไป!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในห้วงความคิดของรินทร์ พร้อมกับหน้าจอสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นต่อต่อหน้าต่อตาเขาเพียงผู้เดียว [ระบบมหาเศรษฐีพลิกโลก ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษสำเร็จ!] [ปลดล็อกฟีเจอร์ระดับที่ 2: 'ธุรกิจฮันเตอร์' (Hunter Enterprise System)] [รายละเอียดฟีเจอร์: ผู้ถือครองสามารถเข้าซื้อกิจการ สมาคม หรือกลุ่มกิลด์ใดก็ได้บนโลกใบนี้ด้วยอำนาจเงินสดไร้ขีดจำกัด เงินทุกบาทที่ลงทุนจะถูกแปลงเป็นหุ้นส่วนและพลังงานสะสมระดับ SSS ทันที!] [ยอดเงินคงเหลือในบัญชีมหาเศรษฐี: 999,999,999,999 บาท (ไม่จำกัดวงเงิน)] มุมปากของรินทร์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกหน S สันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก "ลากคอใครออกไปงั้นเหรอครับ... ผู้อำนวยการเมฆินทร์?" รินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามใบหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น เมฆินทร์หรี่ตามองการ์ดใบนั้น ก่อนจะแค่นหัวเราะ "บัตรเครดิตพลาสติกกิ๊กก๊อกไก่กาจากธนาคารไหนล่ะนั่น คิดจะเอามาเบ่งใส่ฉัน—" "ผมไม่ได้เอามาเบ่งหรอกครับ..." รินทร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "แต่ผมแค่กำลังจะซื้อ... 'สมาคมฮันเตอร์สาขาเขตใต้' ทั้งหมดนี้ต่างหาก" สิ้นคำพูดของรินทร์ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังระเบิดขึ้นจากเหล่าฮันเตอร์รอบโต๊ะทันี หลายคนถึงกับกุมท้องหัวเราะด้วยความขบขันในความไร้เดียงสาสติเฟื่องของฮันเตอร์ไร้แรงก์ "ฮ่าๆๆ! มันเพี้ยนไปแล้ว! ซื้อสมาคมเขตใต้เนี่ยนะ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ไอ้ขยะ!" เมฆินทร์หัวเราะลั่นจนหน้าดำหน้าแดง "ตึกนี้มูลค่าหลายพันล้าน! ต่อให้แกขายไตสقสิบข้างแกก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่ลูกบิดประตูหรอกโว้ย!" รินทร์ไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายเรียวนิ้วกดแตะลงไปบนการ์ดสีดำคือกฝากฝังคำสั่งผ่านระบบ "ระบบ... จัดการโอนเงินซื้อหุ้น 100% ของสมาคมเขตใต้ พร้อมปลดพนักงานที่ไร้ความสามารถออกให้หมดทันทีครับ" *[กำลังดำเนินการ... ยืนยันการทำธุรกรรมด้วยวงเงิน 5,000,000,000 บาท]* *[การทำธุรกรรมสำเร็จเสร็จสิ้นสมบูรณ์]* *กริ๊งงงงงงง—!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเมฆินทร์ดังแผดเสียงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางความตกใจ เมฆินทร์รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา เสียงปลายสายคือประธานใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งประเทศไทยที่กำลังหายใจหอบกระเส่าด้วยความตื่นตระหนก "เมฆินทร์! แกไปทำอีท่าไหนวะ! ตอนนี้มีกลุ่มทุนปริมาณมหาศาลเข้าซื้อหุ้นสมาคมเขตใต้ทั้งหมดสิบส่วนแล้ว! บัญชีกลางถูกรีเซ็ต! และคำสั่งแรกของผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่คือ... ให้ไล่แกออกจากการเป็นผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้!!" โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นจากมือของเมฆินทร์กระแทกพื้นหน้าจอแตกละเอียด ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพงกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เมฆินทร์ที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานลึกซึ้งในความรู้สึกของทุกคน "ยินดีด้วยนะครับ... ตอนนี้คุณกลายเป็น 'คนตกงาน' ที่ไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซบหน้าหนีแล้วล่ะครับ" เมฆินทร์หน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาเทิ้มจนควบคุมไม่ได้ เขาอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะเอ่ยคำขอร้องชีวิต แต่ทว่า... ประตูห้องประชุมกลับถูกเปิดผึงออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษระดับ S ที่เดินเรียงแถวเข้ามาตรึงกำลังล้อมรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด ฟ้าใสที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่และอบอุ่นของสามีด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะโล่งใจ... เสียงเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งตึกสมาคม *วี้ดดดดดด—!* หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่กลางห้องประชุมฉายภาพเรดาร์ตรวจจับมอนสเตอร์นอกอาคาร ฝูงบอสระดับสูงนับสิบตัวกำลังพังกำแพงเขตเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง และผู้นำฝูงนั้นคืออดีตกิลด์มาสเตอร์ผู้เคยหักหลังรินทร์เมื่อสามปีก่อน ซึ่งยืนยิ้มเยาะถือดาบอาบเลือดจ้องมองขึ้นมาตรงกระจกห้องประชุมชั้นบนพอดี! "รินทร์..." ฟ้าใสอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจสุดขีด รินทร์หันกลับไปมองภาพบนหน้าจอ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหรี่แคบลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสร็จสิ้นมาจนถึงตอนนี้นะครับ)