ใครรวยกว่ากันแน่?

"เก้าสิบล้านเครดิต! ครั้งที่หนึ่ง... เก้าสิบล้านครั้งที่สอง... มีใครให้สูงกว่านี้อีกไหมครับ สำหรับ 'ศิลาแห่งราชันย์อัสนี' ชิ้นนี้!" เสียงค้อนทองคำเคาะลงบนแท่นประมูลของห้องวีไอพีระดับแพลทินัมดังสะท้อนก้อง บรรยากาศภายในงานประมูลลับใต้ดินของสมาคมฮันเตอร์ตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ สายตาทุกคู่ในห้องโถงต่างพากันเหลือบมองไปยังที่นั่งแถวหน้าสุด ซึ่งร่างของคุณชายพงศกร ทายาทลำดับที่หนึ่งแห่งตระกูลค้าอาวุธยักษ์ใหญ่ 'พิทักษ์ไพศาล' กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พงศกรยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆ ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขารู้ดีว่าศิลาชิ้นนี้มีความสำคัญต่อการปลุกพลังธาตุขั้นสูงขนาดไหน และในวงการนี้ ไม่มีใครมีกำลังทรัพย์พอจะต่อกรกับกระเป๋าเงินของตระกูลพิทักษ์ไพศาลได้หรอก... ยกเว้นเสียแต่ว่าคนๆ นั้นจะรวยล้นฟ้าจริงๆ "หนึ่งร้อยล้านเครดิตครับ" เสียงทุ้มนุ่มแต่ก้องกังวานดังขึ้นจากมุมมืดของแถวหลังสุด เรียกให้ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองเป็นตาเดียว พงศกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขากวาดสายตาไปยังต้นตอของเสียง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน "หืม... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ฮันเตอร์ตกอับที่เกาะผู้หญิงกินนี่เอง รินทร์... แกเอาเงินที่ไหนมาเห่าหอนในงานนี้วะ? หรือว่าไปขายสมองกลวงๆ ของแกกินมาแล้ว?" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเบาๆ จากเหล่าเศรษฐีและฮันเตอร์ชั้นสูงรอบห้อง หลายคนจำรินทร์ได้ดี ในฐานะอดีตฮันเตอร์แรงก์ต่ำที่เคยตกเป็นข่าวอื้อฉาวเรื่องการถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้และการถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด ฟ้าใสที่นั่งเคียงข้างรินทร์เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางกำชายเสื้อของชายหนุ่มไว้จนยับยู่ยี่ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นระรัวด้วยความกังวลและความโกรธขึงต่อคำดูถูกเหียดหยามเหล่านั้น แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินทร์ ความกังวลทั้งหมดก็พลันมลายหายไป... ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยว มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่สุขุม นิ่งสงบ และเปี่ยมด้วยอำนาจลึกลับที่ทำให้อุ่นใจอย่างประหลาด รินทร์ไม่ได้หันไปตอบโต้คำถากถางของพงศกร เขากลับยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังผู้ดำเนินรายการบนเวที ราวกับพงศกรเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าที่แม้แต่จะชายตามองก็ยังเสียเวลา "หนึ่งร้อยสิบล้าน!" พงศกรกัดฟันกรอดด้วยความโมโหที่ถูกเมินเฉย เขาตะโกนแข่งขึ้นมาทันที พร้อมกับชูนิ้วขึ้นหนึ่งครั้ง "ฉันให้หนึ่งร้อยสิบล้าน! ไอ้จนตรอก แกเอาปัญญาที่ไหนมาสู้กับฉันวะ? ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็ไสหัวออกไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับขอทาน!" เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ หนึ่งร้อยสิบล้านเครดิตคือตัวเลขที่สูงลิ่วเกินกว่าที่ฮันเตอร์อิสระทั่วไปจะหามาได้ในชั่วชีวิต พงศกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจในอำนาจเงินของตระกูลตน รินทร์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ เสียงนั้นแม้จะเบาหู แต่กลับทรงพลังจนหยุดเสียงพูดคุยทั้งหมดในห้องลงได้ในพริบตา ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปรับปกเสื้อสูทเนื้อดีให้เข้าที่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หนึ่งร้อยสิบล้าน... งั้นเหรอครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง "น่าเสียดายจริงๆ ที่สำหรับผมแล้ว ตัวเลขแค่นี้มันยังไม่พอให้รู้สึกตื่นเต้นเลยด้วยซ้ำ" "ปากดีนักนะแก!" พงศกรคำรามลั่นหน้าดำคร่ำเครียด "แน่จริงก็เคาะราคามาสิวะ! อย่าดีแต่เห่า!" รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ระบบ... ทำการโอนเงินและยืนยันการประมูลสูงสุดแบบไร้ขีดจำกัด" [ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งจากท่านประธานรินทร์ ระบบมหาเศรษฐีดำเนินการโอนเงินเข้าบัญชีกลางของงานประมูลเรียบร้อยแล้ว...] เสียงแจ้งเตือนจากระบบจักรวาลดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมๆ กับหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางห้องประมูล ตัวเลขยอดเงินในบัญชีของรินทร์ที่ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะชนทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องสะดุดกึก ศูนย์... หนึ่ง, สอง, สาม, สี่, ห้า... นับไม่ถ้วน! ตัวเลขมหาศาลที่มากกว่างบประมาณประจำปีของตระกูลพิทักษ์ไพศาลทั้งตระกูลรวมกันเสียอีก! "ผมขอเสนอราคา..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยออร่าแรงก์ SSS ที่กดทับบรรยากาศในห้องจนทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออก "หนึ่งพันล้านเครดิตครับ และไม่ต้องทอน" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประมูลราวกับป่าช้า หน้าซีดเผือดของพงศกรถอดสีลงจนขาวราวกับกระดาษ มือที่ชี้หน้าอยู่เมื่อครู่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... ตัวเองกำลังเล่นอยู่กับสัตว์ประหลาดที่แท้จริง รินทร์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้พงศกรช้าๆ ทุกย่างก้าวราวกระทบลงบนอกของอีกฝ่ายจนต้องถอยหลังกรูด ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดบาดลึกถึงกระดูกดำ "ทีนี้... อยากรู้ไหมครับว่า ระหว่างตระกูลใหญ่ของคุณ กับกระเป๋าเงินของผม... ใครกันแน่ที่จะล้มละลายก่อนกัน?" พงศกรทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่ฟ้าใสลุกขึ้นยืนเคียงข้างรินทร์อย่างสง่างาม ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังเบื้องหน้าด้วยความภาคภูมิใจ รินทร์ยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่กระเป๋าเสื้อด้านใน ซึ่งเก็บบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้วงเงินจำกัดเอาไว้ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบก็ดังขึ้นแทรกเข้ามาในหูของรินทร์ พร้อมกับภาพเฮลิคอปเตอร์รบไร้เงาของกองกำลังปริศนาที่กำลังบินเข้ามาจอดบนดาดฟ้าตึกประมูลแห่งนี้อย่างอุกอาจ— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม และเตรียมพบกับจุดพลิกผันครั้งใหญ่ในตอนหน้าครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา