ก้าวสู่สังเวียนระดับโลก

"ถ้าคิดว่าเงินสิบล้านวอนจะซื้อศักดิ์ศรีของสมาคมฮันเตอร์อิสระแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้... พวกคุณก็คงประเมินคำว่า 'มหาเศรษฐี' ต่ำเกินไปแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษ ชั้น 45 อาคารคอร์ปอเรชันฮันเตอร์ระดับประเทศ สายตานับสิบคู่ที่เคยจับจ้องด้วยความดูแคลน บัดนี้เบิกกว้างจนแทบถลน ร่างของเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูงอย่าง 'ผู้อำนวยการพัค' ถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พรมราคาแพงไม่อาจช่วยซับความสั่นเทาจากเรียวขาที่ไร้เรี่ยวแรงได้ เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงยอดเงินในบัญชีของชายหนุ่มผู้ยืนกอดอกอยู่เบื้อง เก้าหลัก... สิบหลัก... และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัดจนระบบสั่นเตือนสีแดงฉาน รินทร์ปรายตามองเอกสารลงทะเบียนฮันเตอร์อิสระระดับสูงที่ถูกปัดตกลงไปกองแทบเท้า ก่อนจะก้มลงหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคมกริบฉายแววเยียบเย็นและททรงอำนาจ พลังงานออร่าสีดำทมิฬของฮันเตอร์แรงก์ SSS แผ่ขยายออกมารอบตัวจนกระจกกันกระสุนหนาเตอะรอบห้องสั่นพับๆ "ผมไม่ได้มาเพื่อขอร้องให้พวกคุณรับลงทะเบียน... แต่ผมมาเพื่อซื้อกิจการส่วนนี้ต่างหากล่ะครับ" รินทร์เอ่ยต่อ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราوهاใบมีดอาบยาพิษ ฟ้าใสที่ยืนเคียงข้างมาตลอดทาง เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความตื้นตัน ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอเลือกฝากชีวิตไว้ตั้งแต่วันที่เขาเป็นเพียงฮันเตอร์แรงก์ E ไร้ค่า วันนี้... เขากลายเป็นขุนศึกผู้ถือครองกระดานหมากรุกทั้งหมดของประเทศนี้ไปเสียแล้ว มือเรียวบางเอื้อมไปสัมผัสชายเสื้อของรินทร์เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเธอจะอยู่เคียงข้างเขาในทุกย่างก้าวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม "รินทร์... คุณ... คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ เอ๊ย... แน่ใจแล้วใช่ไหมครับ" ฟ้าใสเผลอหลุดปากสำนวนเดิมเกือบไม่ทัน แต่รินทร์ก็หันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่สั่นเทานั้นไว้แน่น "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิตหรอกครับที่รัก... โดยเฉพาะการได้พาคุณก้าวไปสู่จุดสูงสุดของโลกใบนี้ด้วยกัน" ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบ: ท่านได้ทำการซื้อสิทธิ์ขาดการจัดการแข่งขันฮันเตอร์ระดับประเทศรอบคัดเลือกสำเร็จ! เงินจำนวน 5,000,000,000 เครดิตถูกหักเรียบร้อยแล้ว] [ปลดล็อกฉายาพิเศษ: "ผู้บงการเบื้องหลัง" (Hidden Controller) - เพิ่มพลังโจมตี +300% เมื่อเผชิญหน้ากับองค์กรหรือสมาคมที่ขึ้นตรงต่อรัฐ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐีดังขึ้นในหัว พร้อมกับกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทุกอณู รินทร์รู้สึกได้ถึงพละกำลังที่ระเบิดออกมาจนเสื้อคลุมสูทสั่งตัดพิเศษเกือบปริขาด ผิวหนังเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ตัดกับออร่าความมืด เป็นการหลอมรวมที่สมบูรณ์แบบระหว่างอำนาจทุนนิยมไร้ขีดจำกัดและพลังเหนือมนุษย์ขั้นสูงสุด ผู้อำนวยการพัคที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม พยายามตะเกียกตะกายเข้ามาใกล้ เข่ากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักว่าชายหนุ่มที่ตนเพิ่งเหยียดหยามไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว บัดนี้กลายเป็นเจ้าของตึกที่เขานั่งทำงานอยู่ไปเสียแล้ว "ทะ... ท่านฮันเตอร์รินทร์... โปรดเมตตาด้วยครับ! ผม... ผมไม่ทราบว่าท่านคือ... คือผู้ถือหุ้นรายใหญ่คนใหม่..." เสียงของพัคสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รินทร์ก้มมองชายวัยกลางคนด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ตอนที่คุณบอกว่าคนไร้ค่าอย่างผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในลานประลอง... คุณไม่ได้ใช้สมองคิดเลยสินะครับว่า วันหนึ่งผมอาจจะซื้อลานประลองนั้นทิ้งแล้วสร้างเป็นห้องน้ำสุนัขแทน" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเขี่ยคางของผู้อำนวยการพัคให้เงยขึ้น "จำหน้าผมให้ดี... เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกย่างก้าวบนสังเวียนระดับโลก จะมีชื่อของ 'เงาฮันเตอร์' คนนี้ สั่นประสาทพวกคุณไปจนวันตาย" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปของสมาคมระดับโลกก็กู่ก้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้าเบื้องนอก แรงลมจากการพัดใบพัดตีผ่านกระจกใสจนเกิดเสียงหวีดหิว ร่างของเงาร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากบันไดเชือกของเฮลิคอปเตอร์ทะลุกระจกเข้ามาในห้องรับรองชั้น 45 อย่างอุกอาจ! เศษกระจกกระจายเกลื่อนกลาด แต่ไม่มีเศษเสี้ยวใดแตะต้องตัวรินทร์และฟ้าใสได้เลย เนื่องจากสนามพลังออร่าปกป้องไว้หมดสิ้น ควันจางลงเผยให้เห็นร่างของชายชราสวมชุดสูททหารโบราณ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว และที่หน้าอกประดับด้วยเหรียญตราฮันเตอร์ระดับ SSS สูงสุดจากสมาคมโลก... 'กัปตันคาร์ล' ผู้ไม่เคยปรากฏตัวที่เอเชียมานานกว่าสิบปี คาร์ลมองหน้าผินทร์ ก่อนจะโค้งคำนับลงเกือบเก้าสิบองศา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง "ยินดีต้อนรับสู่การคัดเลือกตัวแทนระดับโลกครับ ท่านประธาน... ทางสมาคมโลกอนุมัติให้ท่านผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายโดยไม่ต้องแข่งรอบคัดเลือกแล้วครับ" รินทร์หันมาสบตากับฟ้าใสที่กำลังยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ เขารูดบัตรเครดิตสีดำสนิทเก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างใจ3เย็น ก่อนจะหันไปกล่าวสุนทรพจน์สั้นๆ ทิ้งท้ายให้ผู้อำนวยการพัคและโลกทั้งใบต้องจดจำ "ดีมาก... งั้นเราไปถล่มเวทีโลกกันเถอะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ