ฟ้าใสในเงามืด

"ถ้าเดือนนี้ส่งยอดไม่ถึงสามล้าน... ร่างกายบอบช้ำของเธอคงทนอยู่ไม่ถึงสัปดาห์หน้าหรอกมั้ง แม่ฮันเตอร์แรงก์ A ตกอับ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยกร้านโลกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินอับชื้น กลิ่นอายความตายและคราบเลือดเก่าๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นหนาทึบ ใต้แสงไฟนีออนกะพริบสลัว ร่างระหงของหญิงสาวในชุดฮันเตอร์ขาดวิ่นกำลังทรุดตัวลงพิงกับผนังคอนกรีตเย็นเฉียบ หยาดเหงื่อผสมกับคราบเลือดไหลอาบใบหน้าอันงดงามที่ตอนนี้ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง ฟ้าใสกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวในอดีตฉายแววความเจ็บปวดระคนแค้นเคือง เธอกำหมัดที่สั่นเทาจนเล็บจิกเข้า เนื้อผิว "พวกแก... มันก็แค่พวกเหลือบไรที่เกาะสูบเลือดเนื้อฮันเตอร์" "ปากดีนักนะ!" ชายร่างใหญ่สวมสูทสีดำสนิท ซึ่งเป็นผู้จัดการสนามประลองมิติเถื่อน "โคลอสเซียมเงา" ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ เขาใช้ปลายรองเท้าหนังราคาแพงเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา "สามเดือนก่อนเธอเป็นถึงเพชรประดับวงการ แต่ตอนนี้? ผัวเด็กไร้ค่าของเธอทิ้งภาระหนี้ก้อนโตไว้ให้ แล้วเธอก็ต้องมาใช้หนี้เลือดแทนมัน จำไว้... ที่นี่ไม่มีคำว่าความปรานี!" ฟ้าใสแค่นยิ้มหยันออกมา ทั้งที่ร่างกายเจ็บปวดปางตาย เธอยังคงนึกถึงใบหน้าของรินทร์ ชายผู้เป็นดั่งดวงใจ เธอไม่เคยเสียใจเลยสักวินาทีที่ปกป้องเขา แม้ว่าเขาจะสูญเสียพลังและกลายเป็นฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ที่ไร้ตัวตนในสายตาคนอื่น แต่สำนึกรักของเธอยังคงมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอนั้น... *เปรี้ยง!* ประตูเหล็กกล้าหนาหนักนับตันถูกซัดกระเด็นหลุดจากบานพับ ราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชน เสียงโลหะฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดของลมพายุสะท้อนกวาดฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังอำนาจจนอากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ผู้จัดการสนามประลองหน้าถอดสี มันตวาดลั่น "ใครวะ! กล้าดียังไงบุกรุกเขตหวงห้ามของสมาคมเงา!" เงาร่างนั้นหยุดยืนนิ่ง แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาดั่งก้นบึ้งมหาสมุทร แต่มันกลับเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ของระบบที่เหนือสามัญสำนึก รินทร์กวาดสายตามองสภาพอันสะביสะบอของภรรยาสุดที่รัก หัวใจของเขาในอกเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ความแค้นที่สั่งสมมานานระเบิดออกเป็นออร่าสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งจนพื้นคอนกรีตใต้เท้าแตกร้าวเป็นทางยาว "มึง... เรียกใครว่าไร้ค่านะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าสะพรึงกลัวถึงวิญญาณ ฟ้าใสเบิกตากว้าง หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย "รินทร์... คุณ... มาได้ยังไง? รีบหนีไป! ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ!" รินทร์ไม่ได้หันกลับไปมอง เคลื่อนไหวเพียงชั่วพริบตา เขาก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าผู้จัดการสนามประลองโดยที่อีกฝ่ายมองตามไม่ทัน แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับร่างของไอ้สารเลวคนนั้นจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นกระแทกเสียงดังสนั่น "แก... แกเป็นใครวะ... อัก!" ผู้จัดการอ้าปากพะงาบๆ หายใจไม่ออก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบลำคอของมันไว้ รินทร์ก้มมองมันด้วยสายตาของพญาอินทรีย์ที่มองมดปลวก มือขวาของเขาหยิบสมาร์ทโฟนสีดำสนิทขึ้นมา หน้าจอโฮโลแกรมสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังกระหึ่มในโสตประสาทของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบสินทรัพย์ในบัญชีหลัก: 999,999,999,999 บาท] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: "การกวาดล้างด้วยทุนมหาศาล" (Infinite Capital Annihilation)] [เป้าหมาย: ซื้อกิจการทั้งหมดของ "โคลอสเซียมเงา" และทรัพย์สินของทุกคนในรัศมีสิบกิโลเมตรทันที!] รินทร์ปรายตามองเศษสวะตรงหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจเงินตราที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตของคนตรงหน้า "แกถามว่าฉันเป็นใครใช่ไหม?" รินทร์กดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา "จำชื่อนี้ไว้ให้ดี... คนที่กำลังจะซื้อชีวิตของพวกแก หุ้นทุกหุ้น สนามประลองทุกตารางเมตร และแม้แต่อากาศที่พวกแกกำลังหายใจอยู่ตอนนี้" เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นครั้งสุดท้ายอย่างกึกก้อง [การทำธุรกรรมเสร็จสมบูรณ์ ท่านได้กลายเป็นเจ้าของสมาคมและสนามประลองแห่งนี้อย่างถูกกฎหมาย 100%] ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นระรัวไปทั่วตึก พร้อมกับข้อความประกาศอัตโนมัติจากระบบส่วนกลางที่ดังขึ้นพร้อมกันทุกหน้าจอ "แจ้งเตือนด่วน! กรรมสิทธิ์ทั้งหมดถูกโอนไปยัง 'ท่านรินทร์' ฮันเตอร์แรงก์ศูนย์ ผู้ถือครองความมั่งคั่งอันดับหนึ่งของโลก บุคลากรทั้งหมดถูกปลดออก และคำสั่งประหารชีวิตถูกเปิดใช้งาน!" เหล่าลูกน้องนับร้อยคนที่ถืออาวุธยืนล้อมอยู่ต่างหน้าซีดเผือก เข่าอ่อนยวบลงกับพื้นเมื่อรู้ว่าชะตากรรมของพวกมันอยู่ในกำมือของชายที่พวกมันเพิ่งจะดูถูกเหยียดหยามไปเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน รินทร์หันกลับไปเดินตรงไปยังร่างของฟ้าใส เขานั่งลงช้าๆ ประคองร่างอันบอบบางของเธอขึ้นมาโอบกอดไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านอ้อมกอดนั้น ขณะที่สายตาของเขายังคงจ้องมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า ฟ้าใสซบหน้าลงกับอกของเขา น้ำตาแห่งความโล่งใจและซาบซึ้งใจไหลริน "รินทร์... คุณทำได้ยังไง..." "เพราะผมรวยพอที่จะซื้อทั้งโลกใบนี้เพื่อปกป้องคุณยังไงล่ะที่รัก" รินทร์กระซิบข้างหูเธอแผ่วเบา ก่อนจะหันไปสั่งการระบบด้วยกระแสจิต [ระบบ: ทำการเบิกถอน 'บัตรเครดิตโลหิตดำอนันต์' และเตรียมอนุมัติคำสั่งซื้อ 'วิญญาณของพวกมัน' ทั้งหมดในราคาศูนย์บาท] เสียงระเบิดทำลายล้างดังสนั่นขึ้นจากชั้นใต้ดินเบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้ตึกทั้งหลังเริ่มถล่มลงมาเศษปูนร่วงกราว ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังพุ่งถึงขีดสุด หน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ที่ก้าวออกมาจากมิติรอยแยกกลางอากาศอย่างไร้รอยต่อ พร้อมรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมาให้รินทร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เงาฮันเตอร์ไร้เงา