วิหคเพลิงพิโรธ

ก้อนหินอัคนีเบื้องหน้าแตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงบีบอัดของปราณกระบี่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ประตูกลศิลาโบราณที่สลักลวดลายพยัคฆ์คำรรามค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงครูดคราดของหินผานับพันชั่งเสียดสีกันดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขาลึก ความหนาทึบของม่านหมอกสีชาดทะลักทะลายออกมาจากรอยแยกราวกับอสูรกายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล "ในที่สุด... ประตูก็เปิดออกแล้วสินะ เจ้าหนูผู้ถือครองกระบี่วิปลาส..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอำนาจดังก้องขึ้นในโสตประสาทของฉินมู่เหวิน มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงคำรามต่ำในลำคอที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ฉินมู่เหวินไม่แม้แต่จะขยับตัว สีหน้าของชายหนุ่มยังคงสงบนิ่ง ทว่านัยน์ตาสสีนิลกลับหรี่แคบลง มือขวาที่กุมด้ามกระบี่ไร้ฝักปรากฏเส้นเลือดปูดโปนตามแรงกำ พลังปิศาจสีดำทมิฬในตันเถียนปั่นป่วนราวกับพายุคลั่งที่รอเวลาทะลักทะลาย เย่ว์อิงเสวี่ยที่ยืนอยู่เบื้องหลังในระยะห่างเพียงครึ่งก้าวไม่เอ่ยคำใด นางเพียงปรายตามองกลุ่มหมอกสีชาดที่แผ่พุ่งออกมาด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี ปราณกระบี่เหมันต์รอบกายของนางหมุนวนเป็นเกลียวปกป้องร่างระหง บรรยากาศรอบตัวนางลดฮวบจนน้ำค้างบนใบหญ้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา นางรู้ดีว่าประตูบานนี้ไม่ได้เปิดต้อนรับพวกเขา แต่มันกำลังปลดปล่อย "หายนะ" ที่หลับใหลมานับพันปีต่างหาก "ระวังตัวด้วย" เย่ว์อิงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของนางเจือด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ห่วงตัวเองก่อนเถอะแม่นางเย่ว์" ฉินมู่เหวินแค่นยิ้มหยัน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่นางคุ้นเคย "ศิษย์พี่หญิงผู้งดงามแห่งหุบเขาจันทราหนาวเหน็บ หากท่านพลาดท่าถูกเจ้าสิ่งข้างในกลืนกินวิญญาณ ข้าคงต้องแบกศพหนีตายตามลำพัง ซึ่งมัน... น่าเบื่อสิ้นดี" "ปากกล้า" เย่ว์อิงเสวี่ยปรายตามองเขาด้วยหางตา ทว่ากลีบปากบางกลับเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ ที่เกือบจะหลุดออกมา ในยุทธภพนี้ มีเพียงชายหนุ่มผู้ถือครองกระบี่วิปลาสผู้นี้เท่านั้นที่กล้าต่อปากต่อคำกับนางเช่นนี้ ท่ามกลางความเป็นความตายและความเกลียดชังจากสำนักทั่วหล้า มีเพียงเขานี่แหละที่ยังคงยืนเคียงข้างนางอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ครืนนน—! แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่แผ่ขยายจากภายในถ้ำลึก ลมพายุหมุนวนบ้าคลั่งพัดกระชากต้นไม้อายุหลายร้อยปีถอนรากถอนโคน ท้องน้ายามวิกาลที่เคยไร้ดาวเดือนกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับโลหิต อักขระโบราณนับหมื่นตัวที่สลักไว้บนผนังถ้ำสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองก่อนจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง ทันใดนั้นเอง... *“ก๊าาา—กรร!!”* เสียงแหลมหวีดทะลวงแก้วหูจนโลหิตไหลซึมออกจากมุมปากของฉินมู่เหวิน ร่างเงาส색เพลิงขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดภายในถ้ำ ปีกกว้างใหญ่สะบัดครั้งเดียวก่อเกิดคลื่นความร้อนแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มวลอากาศบิดเบี้ยวหลอมละลายกลายเป็นจุล นั่นคือ "จิวจิว" อสูรบรรพกาลสายพันธุ์วิหคเพลิงเก้าเศียร สัตว์เลี้ยงตัวแสบที่ฉินมู่เหวินบังเอิญไปทำพันธะสัญญาเลือดไว้เมื่อสี่ปีก่อน! “ไอ้ตัวซวย! เจ้าหลุดออกมาได้ยังไงวะ!” ฉินมู่เหวินสบถลั่น พุ่งร่างถอยหลังสามวาอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่วิปลาสระเบิดออกรอบตัวต้านทานคลื่นความร้อนที่ซัดมาปะทะ “ฮ่าๆๆๆ! นายท่านผู้โง่เขลา! ข้าอึดอัดแทบตายอยู่ในนั้น! เจ้าคิดจะขังข้าไว้กับความมืดมิดชั่วนิรันดร์หรือไง!” เสียงของจิวจิวไม่ได้ดังออกมาจากปาก แต่มันสะท้อนก้องอยู่ในจิตสำนึกของฉินมู่เหวินโดยตรง เต็มไปด้วยความกวนประสาทและเยาะเย้ยถากถาง ร่างของวิหคเพลิงขนาดเท่าภูเขาขนาดย่อมร่อนลงพื้นดินจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ดวงตาทั้งเก้าคู่จ้องมองมาที่ฉินมู่เหวินด้วยแววตาวาวโรจน์ ก่อนจะหันไปมองเย่ว์อิงเสวี่ยที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกาย “โอ้โห... นี่มันแม่นางเย่ว์ผู้เย็นชาไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงมาเดินป่ากับเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้เล่า? หรือว่าพวกเจ้าแอบมา... อั๊ก!” จิวจิวส่งเสียงแซวไม่ทันขาดคำ กระบี่เหมันต์ในมือของเย่ว์อิงเสวี่ยก็สะบัดออกเบาๆ ปราณน้ำแข็งคมกริบพุ่งแหวกอากาศเข้าปักเฉียดปลายขนของวิหคเพลิงไปเพียงมิลลิเมตรเดียว อุณหวานรอบตัวลดฮวบจนขนของจิวจิวเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง “หุบปากของเจ้าเสีย มิฉะนั้นข้าจะถอนขนวิหคเพลิงของเจ้ามาทำเป็นพัดประดับห้องนอน” เย่ว์อิงเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่มันเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แท้จริง “ยัย... ยัยปีศาจน้ำแข็ง! นายน้อยช่วยข้าด้วย นางจะฆ่าข้า!” จิวจิวแสร้งทำเป็นโอดครวญ พลางกระพือปีกสร้างกำแพงเปลวเพลิงสีฟ้าครามปิดกั้นระหว่างมันกับหญิงสาว ฉินมู่เหวินถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาเก็บกระบี่เข้าฝักชั่วคราว ก่อนจะก้าวเท้าไปยืนขวางหน้าเย่ว์อิงเสวี่ยไว้ นัยน์ตาสีนิลคมกราบจ้องมองวิหคเพลิงตัวดีที่กำลังทำท่าทางน่าหมั่นไส้ “พอได้แล้วจิวจิว เจ้าออกมาจากผนึกได้ ย่อมหมายความว่าพวกมัน... ตามมาแล้วสินะ” น้ำเสียงของฉินมู่เหวินเปลี่ยนเป็นจริงจัง บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นอย่างฉับพลัน รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของจิวจิวเลือนหายไป ร่างมหาสมบัติของวิหคเพลิงหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าหงส์ตัวย่อม ก่อนจะบินมาเกาะบนไหล่ขวาของฉินมู่เหวิน ดวงตาทั้งเก้าคู่กวาดมองไปในความมืดมิดเบื้องล่างหุบเขา “ถูกต้อง... ผนึกเจ็ดชั้นฟ้าแตกสลายแล้ว ฝูงสุนัขล่าเนื้อจากสำนักกระบี่เทวะ และพวกโสมสวรรค์หน้าเนื้อใจเสือจากแดนบูรพา กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... ด้วยค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติขั้นสูงสุด” จิวจิวเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ผิดกับท่าทางทะเล้นเมื่อครู่ลิบลับ ฉินมู่เหวินหันไปสบตากับเย่ว์อิงเสวี่ย ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ทว่าในแววตาทั้งสองคู่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวของคนที่ไม่มีทางถอยหลังกลับอีกแล้ว ในวินาทีนั้นเอง... เงาร่างนับร้อยสายก็พุ่งแหวกม่านเมฆลงมาล้อมรอบหุบเขา ประกายแสงกระบี่นับพันเล่มทอประกายระยิบระยับดึงดูดสายตาทุกคู่ เสียงหัวเราะเยือกเย็นของผู้อาวุโสแห่งสำนักกระบี่เทวะดังสะท้อนก้องฟ้า "ฉินมู่เหวิน... วันนี้คือวันตายของเจ้าและนางปีศาจสารเลวผู้นั้น!" ฉินมู่เหวินเหยียดยิ้มเย็นชา มือขวากุมด้ามกระบี่วิปลาสแน่นอีกครั้ง ปราณปิศาจในกายปะทุทะลักออกจากร่างราวกับเปลวเพลิงสีดำทมิฬที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ ทว่า ก่อนที่คมกระบี่จะถูกชักออกจากฝัก เย่ว์อิงเสวี่ยกลับเอื้อมมือเรียวมาแตะที่หลังมือของเขาเบาๆ ความเย็นจากปลายนิ้วของนางส่งผ่านเข้าสู่หัวใจที่ร้อนรุ่ม ทำให้สติของชายหนุ่มกลับมาคมกริบดังเดิม นางไม่พูดอะไรสักคำ แต่นัยน์ตางามคู่นั้นกลับสื่อความหมายชัดเจน— *'ไม่ว่าฟ้าดินจะลงทัณฑ์เจ้าเช่นไร ข้าจะเคียงข้างฟาดฟันกับเจ้าจนถึงลมหายใจสุดท้าย'* ฉินมู่เหวินแย้มยิ้มออกมาก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปยังเหล่าศัตรูที่กำลังพุ่งเข้ามา "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้เรามาดูกันว่ากระบี่วิปลาสของข้า หรือกระบี่คุณธรรมปลอมๆ ของพวกมัน จะแหลกสลายก่อนกัน!" *แกร๊ก...!* เสียงคมกระบี่ถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว แสงสีดำทมิฬผสานปราณเหมันต์ระเบิดพวยพุ่งทะลวงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าฉีกกระชากเมฆหมอกจนสลายหายไปในพริบตา— --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และโลดแล่นไปในยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้ร่วมกันครับ จากใจ "ลั่วอสูรหมื่นภูผา" ครับ