ระบบเริ่มส่งเควสประหลาด

"ถ้าตัวเลขในบัญชีสิ้นเดือนนี้ยังเป็นสีแดง ฉันเกรงว่าห้องทำงานส่วนตัวของคุณริน จะต้องถูกเปลี่ยนสภาพเป็นคลังเก็บกระดาษทิชชูและน้ำยาถูพื้นเพื่อใช้หนี้แทนนะครับ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เจือความจริงจังระดับสูงสุดของ ลูมิน่า ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดิน อัศวินศักดิ์สิทธิ์ในชุดเกราะสีขาวสะอาดตาไม่ได้กำลังถือดาบยาวคู่ใจ เธอกำลังถือกระดาษรายงานงบดุลแผ่นใหญ่ที่ยาวเกือบถึงพื้น ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตัวเลขสีแดงฉาน บ่งบอกถึงภาวะวิกฤตทางการเงินที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเนโครแมนเซอร์หนุ่มทีละนิด ริน ถอนหายใจยาวนาน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โยกตัวโปรด ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้ทำงานเป็นจังหวะเชื่องช้า สายตากวาดมองกองกระดาษโครงการปรับปรุง "ดันเจี้ยนร้าง" ให้กลายเป็นจุดหมายปลายทางยอดฮิตของนักผจญภัยมือใหม่ ซึ่งดูเหมือนว่าในความเป็นจริงแล้ว มันกำลังจะกลายเป็นหลุมศพทางการเงินของเขาเองเสียมากกว่า "ใจเย็นก่อนสครับ คุณลูมิน่า... การทำธุรกิจมันก็เหมือนกับการเพาะเลี้ยงโครงกระดูกนั่นแหละครับ ช่วงแรกเราต้องฝังมันลงใต้ดิน มืดมน น่ากลัว และไม่มีใครอยากเข้าใกล้ แต่พอเวลาผ่านไป..." "พอเวลาผ่านไป โครงกระดูกพวกนั้นก็จะลุกขึ้นมาไล่กัดลูกค้าจนหนีเจิงไปหมดใช่ไหมครับ?" ลูมิน่าสวนกลับทันควัน ใบหน้าสวยคมฉายแววระอาใจอย่างปิดไม่มิด เธอยกเอกสารขึ้นมาโบกเบาๆ เป็นเชิงบังคับ "ตอนนี้ต้นทุนการบำรุงรักษาศาลากลางผีสิง ชั้นที่สองพุ่งสูงขึ้นร้อยละสิบจากค่าคาถาปัดเป่าวิญญาณที่จ้างนักเวทย์อิสระมาช่วยคุมความปลอดภัย แถมพวกสไลม์เรืองแสงที่คุณรินเอามาปล่อยไว้เพื่อสร้างบรรยากาศโรแมนติก ก็ดันกินค่าอาหารเป็นแร่มานาเกรด A จนงบประมาณบานปลายไปไกลแล้วครับ" ริน ยิ้มแห้งๆ เขารู้ดีว่าข้อโต้แย้งของอัศวินสาวผู้ผันตัวมาเป็นซีเอฟโอจำเป็นนั้นถูกต้องทุกประการ ตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจเปิดดันเจี้ยนแห่งนี้ขึ้นมาภายใต้แนวคิด "ความบันเทิงรูปแบบใหม่ที่เข้าถึงได้ทุกเพศทุกวัย" รายรับที่ควรจะได้กลับถูกกลืนกินไปด้วยค่าใช้จ่ายจิปาถะที่คาดไม่ถึง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าอมม่วงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของริน ขัดจังหวะการบ่นอุบออของลูมิน่าพอดี [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบสถานะทางการเงินวิกฤตของดันเจี้ยน (ยอดคงเหลือต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน)] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉินระดับ A: "วิกฤตสิ้นเดือน มหาสงครามกอบกู้กระเป๋าเงิน"] [เงื่อนไขภารกิจ: ผู้ดูแลรินจะต้องสร้างยอดรายได้สุทธิเข้าดันเจี้ยนให้ไม่ต่ำกว่า 100,000 โกลด์ ภายในระยะเวลา 7 วันก่อนสิ้นเดือนนี้] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ดันเจี้ยนจะถูกยึดคืนโดยสมาคมผู้ดูแลระบบ และผู้ดูแลรินจะถูกลดสถานะเป็นโครงกระดูกเฝ้าประตูลำดับที่ศูนย์ไปตลอดกาล] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกผังดันเจี้ยนลับ "เหมืองแร่ผลึกวิญญาณโบราณ" และฉายา "เซียนการตลาดแห่งความตาย"] ริน อ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาถึงสองรอบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ การถูกลดสถานะเป็นโครงกระดูกเฝ้าประตูฟังดูไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิดสำหรับเนโครแมนเซอร์ที่มีรสนิยมสูงอย่างเขา ส่วนรางวัลที่ล่อตาล่อใจอย่างเหมืองแร่ผลึกวิญญาณก็เป็นสิ่งที่เขาหมายปองมานานเพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงานราคาถูกให้กับกองทัพพนักงานซอมบี้ "มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าตาถึงดูเคร่งเครียดกว่าเดิมล่ะครับคุณริน" ลูมิน่าเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม รอยยิ้มแบบนี้มักจะหมายถึงเรื่องปวดหัวรอบใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นเสมอ "เปล่าเลยครับคุณลูมิน่า... แค่คิดว่า บางทีเราอาจจะกำลังมองข้าม 'กลุ่มเป้าหมาย' ที่มีกำลังซื้อสูงที่สุดในอาณาจักรนี้ไปเสียสนิท" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น มือขวาปัดอากาศเบาๆ เพื่อเรียกหน้าต่างจัดการดันเจี้ยนขึ้นมาแสดงผลแผนผังทั้งหมด ลูมิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย "กลุ่มเป้าหมายที่มีกำลังซื้อสูง? คุณหมายถึงพวกขุนนางจากเมืองหลวงอย่างนั้นหรือครับ พวกเขาไม่มีทางมาเหยียบดันเจี้ยนกลิ่นอับชื้นนี่หรอกครับ" "พวกขุนนางอาจจะไม่มา... แต่ 'ลูกหลานขุนนางที่กำลังหาเรื่องหนีออกจากบ้าน' หรือ 'นักผจญภัยสายเปย์ที่อยากโชว์สาว' ต่างหากล่ะครับคือขุมทรัพย์ที่แท้จริง" รินเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หยิบปากกาขนนกขึ้นมาจดแผนผังยุทธศาสตร์อย่างรวดเร็ว "ถ้าเราขายความน่ากลัวแบบเดิมๆ มันก็ได้แค่พวกนักผจญภัยสายลุยที่งบประหยัด แต่ถ้าเราเปลี่ยนดันเจี้ยนแห่งนี้ให้กลายเป็น 'สถานที่ออกเดทสุดเร้าใจ' หรือ 'จุดท้าทายความกล้าอันทรงเกียรติ' ล่ะครับ?" ลูมิน่าอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอพยายามประมวลผลความคิดอันแหวกแนวของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่าเราจะเปลี่ยนดันเจี้ยนผีสิงให้กลายเป็นสวนสนุกสำหรับคนรวยอย่างนั้นหรือครับ?" "ไม่ใช่แค่สวนสนุกครับ แต่เป็น 'ประสบการณ์เหนือธรรมชาติระดับพรีเมียม' ต่างหาก" รินหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ "และเราต้องเริ่มปฏิบัติการกระชากเงินในกระเป๋าพวกเขา ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงกระดาษพลิกไหวเบาๆ ลูมิน่ามองหน้าชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยแผนการร้ายกาจ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม ก่อนจะมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมจะกระโจนลงเรือลำเดียวกับเขาแล้ว ไม่ว่ามันจะพุ่งชนภูเขาน้ำแข็งลูกไหนก็ตาม "ถ้าอย่างนั้น ในฐานะหัวหน้าฝ่ายการตลาด ผมคงต้องขออนุมัติงบประมาณก้อนสุดท้าย สำหรับการจัดทำ 'แพ็กเกจวีไอพีทัวร์นรกภูมิ' แล้วสินะครับ" อัศวินสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อยแต่แฝงด้วยความตื่นเต้น "จัดไปเลยครับคุณลูมิน่า... เอาให้พวกเขากลับออกไปพร้อมกับความประทับใจจนหมดตัวเลยทีเดียว" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขณะที่เขากำลังจะสั่งการระบบเพื่อเริ่มปรับแต่งสถาปัตยกรรมชั้นที่หนึ่งของดันเจี้ยน จู่ๆ แสงไฟรอบห้องก็กะพริบไหวรุนแรงจนเกือบดับสนิท อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ไม่ใช่สัญญาณจากระบบดันเจี้ยน... แต่เป็นแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่พุ่งเข้ามาจากเบื้องล่างสุดของชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด ซึ่งควรจะเป็นเขตหวงห้ามที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเข้าถึงได้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าก้าวขึ้นมาจากบันไดวนทีละขั้น... ทีละขั้น... ราวกับกำลังนับถอยหลังเวลาชีวิตของพวกเขา ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!