ลูกค้าคนแรกและกำไรมหาศาล

"ถ้าเจ้ายังเซ็นสัญญาบ้าๆ นี่ลงไป ข้าจะเอาโล่กระแทกหน้าผากเจ้าให้หายโง่ เดี๋ยวนี้เลยนะริน!" เสียงกระแทกแฟ้มหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊กดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกสั่นระริก ลูมิน่าในชุดเกราะอัศวินศักดิ์สิทธิ์เต็มยศ กำลังยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ดวงตาสีฟ้าครามจ้องเขม็งมาที่ผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นผมสีทองสลวยที่มักจะรวบไว้เรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาเคลียกรอบหน้าเล็กน้อยจากความหัวเสีย ผม—ริน เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง—ค่อยๆ เลื่อนสายตาจากกระดาษแผ่นบางในมือขึ้นมาสบตากับเธออย่างใจเย็น ผมยกชาขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้ความอุ่นละมุนของชาสมุนไพรช่วยเบรกอารมณ์เดือดดาลของหัวหน้าฝ่ายการตลาดจำเป็นคนนี้ "ใจเย็นก่อนสิครับท่านลูมิน่า แหม... อัศวินผู้ผดุงความยุติธรรมแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ทำไมถึงเลือดร้อนไวจังล่ะครับเนี่ย" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางวางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรอง "กระดาษแผ่นนี้ไม่ใช่สัญญาขายวิญญาณสักหน่อย แต่มันคือ 'ใบสมัครและข้อตกลงการใช้บริการดันเจี้ยนฝึกซ้อม' ต่างหากล่ะครับ" "นั่นแหละที่ข้าจะพูด!" ลูมิน่าชี้ปลายนิ้วสั่นเทามาที่เอกสาร "เจ้าคิดค่าเช่าดันเจี้ยนชั้นใต้ดินระดับ F สองชั่วโมง... เป็นเงินสามสียังงั้นเรอะ! ปกติสมาคมนักผจญภัยเขาเก็บกันแค่ห้าสิบลี้เองนะ! นี่มันปล้นกันชัดๆ แถมยังมีข้อตกลงยิบย่อยบ้าบออะไรอีกเพียบ ใครมันจะไปโง่มาเช่ากันล่ะ!" ผมนิ่งฟังด้วยรอยยิ้ม ลูมิน่ายังคงยึดติดกับกรอบความคิดเดิมๆ ของโลกภายนอก เธอไม่เข้าใจหรอกครับว่า 'ต้นทุนการผลิต' ของเนโครแมนเซอร์มันสูงขนาดไหน ทั้งค่าบำรุงรักษาสภาพศพ ค่าเสื่อมราคาของกระดูกโครงกระดูกยามที่ต้องมารับรุมสับ หรือแม้กระทั่งค่าบำบัดทางจิตวิทยาให้บรรดามอนสเตอร์ซอมบี้ที่เริ่มบ่นว่าทำงานหนักเกินไป ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบสีฟ้าใสลอยขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าผมทันที [ระบบตรวจพบความตึงเครียดในฝ่ายบริหารระดับสูง] [สถานะ: ลูมิน่า (หัวหน้าฝ่ายการตลาด) มีระดับความเครียด 85%] [คำแนะนำ: จงใช้กลยุทธ์ 'การแบ่งปันวิสัยทัศน์' เพื่อซื้อใจผู้บริหารสาว ก่อนที่เธอจะลาออกแล้วไปแจ้งความกับสมาคม] ผมกวาดตามองหน้าต่างระบบแวบหนึ่งก่อนจะปิดมันลงด้วยการสะบัดมือเบาๆ "ท่านลูมิน่าครับ ลองมองในมุมกลับกันสิครับ..." ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนอัศวินสาวต้องเอนตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว "นักผจญภัยแรงก์ F ในเมืองนี้มีอยู่กี่คนครับ?" ลูมิน่ากะพริบตาปริบๆ ความโกรธชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอคำถามเชิงกลยุทธ์ "เอ่อ... ก็... เกือบๆ สามร้อยคนได้มั้ง พวกเด็กใหม่ที่เพิ่งสอบผ่านหรือพวกที่ไม่มีปัญญาขึ้นไปชั้นสูงๆ" "แล้วดันเจี้ยนฝึกซ้อมของสมาคมล่ะครับ เป็นยังไง?" ผมยิ้มกริ่ม "แออัด ยัดเยียด มอนสเตอร์ในนั้นฉลาดน้อยแถมยังเกิดช้าเป็นเต่าคลาน แถมบางทีต้องไปแย่งกันตีกับปาร์ตี้อื่นจนเกือบตีกันเองตายไปข้างหนึ่ง... จริงไหมครับ?" ลูมิน่าเม้มปากแน่น เธอเถียงไม่ออก เพราะภาพที่ผมบรรยายคือความจริงอันโหดร้ายของนักผจญภัยระดับล่างในเมืองชายแดนแห่งนี้ "แต่ที่ดันเจี้ยน 'สุสานไร้เงา' ของเราล่ะครับ..." ผมผายมือออกกว้าง เชื้อเชิญให้เธอมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ตอนนี้ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟเวทมนตร์แสงนวลตา บรรยากาศสะอาดสะอ้าน ปราศจากกลิ่นสาบซากศพ (เพราะผมลงทุนลงเวทมนตร์ดับกลิ่นขั้นสูง) "เรามีห้องฝึกซ้อมส่วนตัว มีซอมบี้ระดับจำลองที่สามารถปรับความเร็วและแรงกระแทกได้ตามใจชอบ มีจุดเซฟปลอดภัย และที่สำคัญที่สุด..." ผมโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ "มีระบบ AI มอนสเตอร์ที่ออกแบบมาเพื่อให้คำแนะนำการต่อสู้แบบเรียลไทม์... สามสียะ ถือว่าถูกมากสำหรับการลงทุนเพื่ออนาคตของพวกเขาเองนะครับ" ลูมิน่ามองหน้าผมนิ่ง ดวงตากลมโตฉายแววทึ่งระคนหมั่นไส้ "เจ้า... เจ้ามันปีศาจชัดๆ ริน เอาความหน้าเลือดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย? นี่เจ้าเป็นเนโครแมนเซอร์หรือพ่อค้าหน้าเลือดตลาดล่างกันแน่?" "ผมเป็นเนโครแมนเซอร์ที่มีวิสัยทัศน์ครับ" ผมตอบหน้าตาย ก่อนที่หูของผมจะแว่วเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้ตรงประตูทางเข้าชั้นบนดังขึ้น *กรุ๊งกริ๊ง* ลูมิน่าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบจัดชุดเกราะให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นอัศวินผู้รักษาภาพลักษณ์ แม้ว่าในใจจะเพิ่งโวยวายใส่ผมไปเมื่อกี้ก็ตาม "มีลูกค้า..." ลูมิน่ากระซิบเตือนด้วยสีจริงจัง ผมพยักหน้ารับ รอยยิ้มแบบนักธุรกิจผู้ใจดีถูกสวมทับลงบนใบหน้าทันที "นั่นแหละครับเสียงของ 'กำไรมหาศาล' ที่เรากำลังรอคอย" พวกเราเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวไปยังโถงต้อนรับกว้างขวาง แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์ส่องกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงา (ซึ่งผมใช้ให้โครงกระดูกมาขัดถูจนวาววับเมื่อเช้า) ที่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ ร่างของเด็กหนุ่มสองคนกำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ คนหนึ่งสะพายธนูไม้เก่าๆ ที่สายเริ่มเปื่อย ส่วนอีกคนถือดาบสั้นขึ้นสนิม สภาพเนื้อตัวมอมแมมและมีรอยแผลถลอกจากการต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์ข้างนอก "ยินดีต้อนรับสู่ 'สุสานไร้เงา' ดันเจี้ยนฝึกซ้อมส่วนตัวอันดับหนึ่งของเมืองครับ!" ผมทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางผายมือเชื้อเชิญ เด็กหนุ่มทั้งสองสะดุ้งโหยงเมื่อหันมาเจอผม และยิ่งผวาหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นลูมิน่า—อัศวินศักดิ์สิทธิ์ในชุดเกราะขาวทองยืนกอดอกตีสีหน้าขรึมอยู่ข้างๆ "ระ... รส. สวัสดียครับ!" เด็กหนุ่มผมยุ่งผู้ถือดาบสั้นละล่ำละลักพูด หน้าซีดเผือด "มะ... พวกเราเป็นนักผจญภัยแรงก์ F ครับ คือว่า... พวกเราได้ยินข่าวลือมาจากในเมืองว่าที่นี่มี... เอ่อ ดันเจี้ยนให้เช่าซ้อมมือจริงเหรอครับ?" ผมส่งสายตาให้ลูมิน่า ซึ่งเธอก็ทำหน้าที่ฝ่ายการตลาดได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้จะยังเคืองผมอยู่ก็ตาม อัศวินสาวปรับน้ำเสียงให้ดูน่าเชื่อถือและเป็นทางการ "ถูกต้องค่ะ ที่นี่คือสถานฝึกซ้อมส่วนบุคคล ปลอดภัย ไร้การแย่งชิงมอนสเตอร์ และมีระบบประเมินความสามารถที่แม่นยำที่สุด สนใจรับบริการแพ็กเกจไหนดีคะ? เรามีตั้งแต่แบบรายชั่วโมงไปจนถึงแบบเหมาวัน พร้อมสิทธิพิเศษเครื่องดื่มสมุนไพรฟื้นฟูมานาร้อนๆ ฟรีหนึ่งแก้ว" เด็กหนุ่มสองคนมองหน้ากันด้วยความลังเล ก่อนที่เด็กหนุ่มธนูจะกระซิบเบาๆ "เฮ้... เคน นายแน่ใจนะว่าที่นี่ไม่ใช่สำนักลัทธิมารอะไรทำทำนองนั้น ดูผู้หญิงคนนั้นสิ แต่งตัวเหมือนอัศวินวิหารเลยนะ ทำไมมาอยู่ในสุสานใต้ดินแบบนี้ได้ล่ะ" "ข้าก็ไม่รู้เว้ย โจ! แต่กระเป๋าเงินเราเหลือแค่สียะเดียวแล้ว ถ้าวันนี้หาเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องพักไม่ได้ เราโดนเจ้าของหอพักไล่ตะเพิดแน่ๆ" เคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับผม "คะ... คือพวกผมขอเช่าแบบถูกที่สุดครับ สองชั่วโมง... สามสียะ ใช่ไหมครับ?" ผมยิ้มรับ "ถูกต้องครับ สามสียะถ้วน สำหรับห้องฝึกซ้อมระดับ 1 มอนสเตอร์เป็น 'สไลม์ทมิฬ' จำนวนสิบตัว และ 'โครงกระดูกฝึกหัด' อีกสองตัว รับรองว่าเรียกเหงื่อและอัปเกรดทักษะการหลบหลีกได้ดีเยี่ยมแน่นอนครับ" ผมเลื่อนกระดาษสัญญาแผ่นเดิมที่ลูมิน่าเพิ่งโวยวายใส่ไปเมื่อครู่ พร้อมกับขนนกเวทมนตร์สำหรับเซ็นชื่อไปตรงหน้าพวกเขา เคนและโจก้มอ่านเงื่อนไขคร่าวๆ แม้จะขมวดคิ้วกับข้อตกลงแปลกประสงค์บางข้อ เช่น *'ห้ามทำลายทรัพย์สินของดันเจี้ยนเกินกว่าสามชิ้นต่อรอบ มิฉะนั้นจะต้องอยู่ช่วยกวาดพื้นชดใช้'* แต่ด้วยความที่จนตรอกและไม่มีทางเลือกอื่น ทั้งคู่จึงจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว [ติ๊ง! ระบบบันทึกสัญญาสำเร็จ] [ลูกค้ากลุ่มแรกเข้าสู่ระบบ: นักผจญภัยฝึกหัด 'เคน' และ 'โจ'] [รายรับเข้าบัญชี: 3 สียะ] [ปลดล็อกความสำเร็จระดับเริ่มต้น: 'เปิดประตูต้อนรับเหยื่อ... อะแฮ่ม ลูกค้าคนแรก'] เสียงกระดิ่งระบบดังขึ้นในหัวของผมพร้อมกับแสงสีทองจางๆ ที่วับแวมขึ้นในอากาศ ลูมิน่าแอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นเงินสามสียะถูกหยอดลงในกล่องรับเงินไม้แกะสลัก "ยอดเยี่ยมมากครับท่านลูมิน่า ฝ่ายการตลาดของเราเริ่มต้นได้อย่างงดงาม" ผมกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ "เงียบไปเลยริน..." ลูมิน่าค้อนผมวงใหญ่ แต่ริมฝีปากของเธอกުރกลับแอบอมยิ้มเล็กๆ อย่างปิดไม่มิด ผมหันไปผายมือให้เด็กหนุ่มทั้งสองที่ตอนนี้กำลังถือบัตรผ่านประตูคริสตัล "เชิญทางนี้เลยครับ พนักงานซอมบี้ของเราจะนำทางพวกคุณไปที่ห้องฝึกซ้อมหมายเลข 1 ขอให้สนุกกับการพัฒนาฝีมือนะครับ!" เด็กหนุ่มทั้งสองโค้งหัวให้อย่างเกร็งๆ ก่อนจะเดินตามโครงกระดูกสวมชุดสูทพ่อบ้าน (ที่ผมเพิ่งบรรจงแต่งให้มันเมื่อวาน) เข้าไปในอุโมงค์มืดเบื้องลึก เสียงประตูเหล็กของดันเจี้ยนปิดลงเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนภารกิจลับที่จู่ๆ ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความสุขของผม [แจ้งเตือนด่วนจากระบบโครงข่ายใต้ดิน] [ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพุ่งตรงมาจากดันเจี้ยนร้างชั้น 4 ซึ่งอยู่ลึกลงไปใต้ห้องฝึกซ้อมหมายเลข 1] [สถานะพลังงาน: ผิดปกติอย่างรุนแรง ระดับภัยคุกคามกำลังไต่ระดับสู่ 'ภัยพิบัติ'] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ชั้น 4 กำลังตื่นจากการหลับไหล... และมันรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของ 'ลูกค้า' ในชั้น 1 แล้ว] รอยยิ้มบนใบหน้าของผมแข็งค้างไปชั่วขณะ ลูมิน่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติหันมามองผมด้วยสายตาระแวง "ริน... หน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น เกิดอะไรขึ้น?" ผมยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงคำรามต่ำทุบสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมาใส่ไหล่ของพวกเรา โคมไฟเวทมนตร์กะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉินที่สว่างวาบขึ้นมาทั่วทั้งอุโมงค์ และก่อนที่สติของผมจะทันได้ประมวลผล เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของปีศาจบรูทโบราณก็ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของทุกคน พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาผมและลูมิน่า [ระบบตรวจพบการปลุกบอสลับระดับ SSS: 'ราชาโครงกระดูกคลั่ง'...] [เงื่อนไขการกระตุ้น: มีสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขต...] [ประกาศฉุกเฉิน: ลูกค้าในห้องฝึกซ้อมหมายเลข 1 กำลังจะกลายเป็น 'อาหารมื้อแรก' ของมันในรอบสามร้อยปี... และทางออกทั้งหมดถูกล็อกด้วยระบบป้องกันอัตโนมัติแล้ว!] --- ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!