ความขัดแย้งของอาชีพที่เข้ากันไม่ได้

"ถอยไป ริน! ดาบศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้ถูกตีขึ้นมาเพื่อชำระล้างความชั่วร้าย ไม่ใช่มาทักทายปราศรัยกับพวกมันเหมือนสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม!" น้ำเสียงของลูมิน่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับ แววตาของอัศวินสาวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแสงสีทองแห่งศรัทธาที่แผ่พุ่งออกมาจากเกราะหนักประจำตัว แรงกดดันระดับอัศวินชั้นสูงทำให้มอนสเตอร์ระดับต่ำในรัศมีสิบเมตรต่างพากันตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว บางตัวถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เบื้องหน้าของพวกเราคือ 'โถงทางเดินแห่งความอาลัย' ชั้นที่สามของดันเจี้ยนรกร้างที่กิลด์นักผจญภัยเคยประกาศว่าเป็นเขตอันตรายระดับ B แต่ทว่า ในสายตาของผม—ริน เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล—สถานที่แห่งนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด กลับกัน ที่นี่คือ "ขุมทรัพย์ทรัพยากรบุคคล" ชั้นยอดที่กำลังรอการเข้ามาบริหารจัดการอย่างถูกวิธี ผมรีบพุ่งตัวไปขวางหน้าโครงกระดูกติดปีกค้างคาวตัวหนึ่ง ซึ่งกำลังนอนหมอบตัวสั่นงกด้วยความกลัว ดาบในมือของลูมิน่าง้างขึ้นสุดแขน เตรียมจะฟาดฟันลงมาปลิดชีวะ (หรือปลิดความตาย?) ของเจ้าสิ่งนี้ในคราเดียว "เดี๋ยวก่อนครับ ท่านหัวหน้าฝ่ายการตลาด!" ผมร้องห้ามเสียงหลง มือข้างหนึ่งโบกพัลวัน ส่วนอีกข้างคว้าชายเสื้อคลุมเหล็กของเธอไว้ "ใจเย็นๆ ก่อนครับ อย่าเพิ่งใช้วิธีรุนแรงแบบนั้นเลย การล้างบางมันล้าสมัยไปแล้วนะครับยุคนี้" ลูมิน่าหยุดชะงัก ปลายดาบเรืองแสงสีทองห่างจากปลายจมูกของผมไม่ถึงคืบ ไอความร้อนจากพลังศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านจนผิวหน้าผมรู้สึกยิบๆ เธอหันมามองด้วยสายตาที่ฉายแววไม่เข้าใจอย่างแรง ปนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการปฏิบัติหน้าที่ "ริน คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เธอถามลอดไรฟัน สีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง "นั่นคืออันเดด! คือสิ่งผิดธรรมชาติที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังความมืดมนทมิฬ หน้าที่ของอัศวินแห่งแสงอย่างฉันคือการกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ใช่มานั่งเจรจาธุรกิจอะไรกับซากศพเดินได้พวกนี้!" "นั่นแหละครับคือปัญหา" ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลดมือเธอลงอย่างระมัดระวังราวกับกำลังจับวัตถุระเบิด "คุณมองพวกมันเป็น 'ศัตรู' ที่ต้องกำจัด แต่มุมมองของเนโครแมนเซอร์ระดับบริหารอย่างผม... พวกมันคือ 'พนักงานพาร์ทไทม์' ที่มีศักยภาพสูงมากในการช่วยงานโลจิสติกส์นะคับ" ผมหันไปมองเจ้าโครงกระดูกค้างคาวตัวนั้น มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมด้วยเบ้าตากลวงโบกที่มีเปลวไฟวิญญาณสีฟ้าอ่อนริบหรี่ มันส่งเสียงก๊อกแก๊กคล้ายกำลังพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม ระบบเวิลด์บิลดิ้งและกลไกของโลกใบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เราฆ่าฟันกันตลอดเวลา ดันเจี้ยนเหล่านี้ในอดีตเคยเป็นเหมืองแร่และศูนย์กลางอารยธรรมโบราณ การที่มอนสเตอร์เกิดมาไม่ได้หมายความว่าพวกมันอยากจะเข้ามาทำร้ายมนุษย์เสมอไป บางทีพวกมันก็แค่... ไม่มีงานทำและเคว้งคว้างเหมือนบัณฑิตจบใหม่เท่านั้นเอง "พนักงานพาร์ทไทม์อะไรกัน!" ลูมิน่าเถียงกลับเสียงดังจนก้องโถงหินอับทึบ เธอเก็บดาบเข้าฝักด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกอดอกแน่น เกราะหนักส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว "คุณดูสภาพมันสิ ริน มันถือกระบองกระดูกที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเก่าๆ แถมยังส่งกลิ่นอับชื้นเหมือนถุงเท้าไม่ได้ซักมาสามเดือน แบบนี้จะเอามาใช้งานอะไรได้ นอกจากเป็นกระสอบทรายให้เด็กฝึกหัดซ้อมมือ!" "คุณกำลังมองข้ามจุดเด่นด้านความอึกทนนะคับลูมิน่า" ผมยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับหยิบแท็บเล็ตเวทมนตร์ออกมาเปิดหน้าต่างสถิติของเจ้าโครงกระดูกค้างคาวให้เธอดู "ลองดูนี่สิ ค่าความแข็งแกร่งของกระดูกระดับ 4 ค่าความอดทนต่อแรงกระแทกสูงกว่าเหล็กกล้าชั้นดีถึงสิบเปอร์เซ็นต์ แถมมันยังมีสกิลติดตัว 'บินโฉบยกของหนัก' ด้วยนะคับ" ผมหันไปสบตากับลูมิน่าที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อดูหน้าจอ ข้อมูลตัวเลขและกราฟแสดงศักยภาพของมอนสเตอร์ถูกแจกแจงอย่างเป็นระเบียบ เคมีระหว่างเรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ—เธอผู้ยึดมั่นในอุดมคติอันไร้รอยต่อ ปะทะกับผมผู้ใช้เหตุผลเชิงพาณิชย์และผลกำไรมาอุดรอยรั่วของโลกแฟนตาซี กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นอายโลหะจากเกราะของเธอโชยมาแตะจมูก ลูมิน่านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มมีความลังเลฉายชัดขึ้นมาทีละน้อย เธอกัดริมฝีปากเบาๆ อย่างใช้ความคิด "ถึงอย่างนั้น..." น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความดื้อรั้นไว้ "ถ้าเราไม่กำจัดพวกมัน แล้วเราจะเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ยังไง? เป้าหมายของเราคือการหาทางออกไปให้พ้นจากชั้นนี้ไม่ใช่หรือไงริน?" "ใครบอกว่าต้องเคลียร์ด้วยการฆ่าล้างบางล่ะครับ?" ผมยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายด้วยแผนการที่วางไว้ล่วงหน้าแล้ว "ในเมื่อที่นี่ไม่มีใครอยากลงมาเพราะมันอันตราย งั้นเราก็เปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็น 'จุดพักรถและศูนย์กระจายสินค้าด่วน' สำหรับนักผจญภัยสิครับ! และเจ้าโครงกระดูกพวกนี้... เหมาะที่สุดที่จะถูกจ้างมาเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยและเด็กยกของ" ลูมิน่าอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอชะงักไปกับความคิดที่แหวกแนวสุดโต่งของผม สมองของอัศวินผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบกำลังประมวลผลคำว่า *'เปลี่ยนดันเจี้ยนให้เป็นศูนย์กระจายสินค้า'* วนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนแทบจะช็อต "คุณ... คุณนี่มันบ้าจริงๆ ริน" สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยอมแพ้ให้กับตรรกะที่เถียงไม่ขึ้นของเนโครแมนเซอร์หนุ่มจอมกะล่อน "บางที ฉันอาจจะคิดผิดมหันต์ที่ยอมลาออกจากกองอัศวินมาเซ็นสัญญาทำงานร่วมกับคุณ..." "คิดถูกแล้วล่ะครับ เพราะเงินเดือนที่คุณจะได้จากโปรเจกต์นี้ มากกว่าเบี้ยเลี้ยงของอัศวินหลวงสามเท่าเลยนะคับ" ผมหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเสียงถอนหายใจของลูมิน่าเริ่มเจือด้วยรอยยิ้มจางๆ นั้นเอง... บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน! อุณหภูมิในโถงทางเดินลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ เปลวไฟสีฟ้าวิญญาณของโครงกระดูกทุกตัวในรัศมีร้อยเมตรดับวับลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่มีอำนาจเหนือกว่ากำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้ *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังเคลื่อนที่ดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ลูมิน่าชักดาบออกจากฝักในเสี้ยววินาที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด และก่อนที่ผมจะทันได้เปิดหน้าต่างระบบเพื่อตรวจสอบสถานะ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของผม— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบ "ผู้บริหารระดับสูง" ของดันเจี้ยนตื่นจากการหลับใหล]** **[คำเตือน: ภัยพิบัติระดับ SSS กำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณ ระยะห่าง 50 เมตร... 40 เมตร...]** **[ผู้เล่น "ริน" และผู้ติดตาม "ลูมิน่า" ถูกล็อกเป้าหมายโดยบอสลับ: "ราชันย์โครงกระดูกทมิฬ บาร์โธโลมิว"]** ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!