"ห้าแสนเหรียญทองสำหรับชีวิตของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนเดียว... พวกกิลด์ใหญ่เขากล้าทุ่มขนาดนี้เลยหรือครับ?"
เสียงทุ้มต่ำของชายในชุดคลุมสีเทาที่นั่งอยู่มุมมืดของโรงเตี๊ยมดังขึ้น มือของเขาหมุนเหรียญทองเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองใบประกาศจับที่มีรูปวาดลายเส้นของ 'ริน' อยู่บนนั้น
ชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งสวมชุดเกราะหนังรัดกุมขยับยิ้มที่มุมปาก "มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินหรอกครับ มันเกี่ยวกับ 'ดันเจี้ยนที่ไม่มีใครอยากลง' ของหมอนั่นต่างหาก ของในนั้นมันมีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้เด็กเมื่อวานซืนครอบครองไว้ได้ กิลด์เราแค่ต้องการจัดระเบียบให้เข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง"
ท่ามกลางบรรยากาศอื้ออึงของเหล่านักผจญภัยที่กำลังเฉลิมฉลอง รินและลูมิน่าเพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับต่างออกไป รินในชุดคลุมสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระเวทมนตร์จางๆ กำลังจัดแจงรายชื่อไอเทมที่จะนำไปประมูลในตลาดมืด ส่วนลูมิน่าเดินขนาบข้าง ใบหน้าเรียบเฉยแต่สายตาของเธอกวาดมองรอบห้องอย่างระแวดระวัง
"ริน... ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายที่แปลกปลอม" ลูมิน่ากระซิบเบาๆ มือของเธอวางอยู่บนด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์ที่พกติดตัว "ไม่ใช่กลิ่นของมอนสเตอร์ แต่เป็นกลิ่นของไอสังหารที่เจือจางแต่เข้มข้น"
รินหยุดเดิน สายตาของเขาสะท้อนภาพของกลุ่มคนที่นั่งอยู่ในมุมมืด เขายิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มแบบเดียวกับเวลาที่เขากำลังจะหลอกขายของให้ลูกค้าหน้าใหม่ "ลูมิน่าครับ จำตอนที่ผมบอกเรื่อง 'การลงทุน' ได้ไหมครับ? บางครั้งการที่คนอื่นอยากกำจัดเรา นั่นคือเครื่องยืนยันว่าธุรกิจของเรากำลังไปได้สวย"
"อย่าประมาทนะครับริน นั่นคือนักฆ่าจากกิลด์เงาสีเลือด พวกมันขึ้นชื่อเรื่องการไม่ทิ้งร่องรอยไว้เบื้องหลัง"
"ใครจะไปสนล่ะครับว่าพวกมันทิ้งรอยไว้ไหม" รินก้าวเข้าไปในร้านโดยไม่สนใจความเตือนของคู่คิด เขาตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์บาร์ สั่งเครื่องดื่มสองแก้วแล้วหันไปหาเงาในมุมมืดนั้นอย่างเปิดเผย "คุณพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นครับ รับอะไรเพิ่มไหมครับ? ผมกำลังเปิดรับสมัคร 'พนักงานรักษาความปลอดภัย' รอบดึกพอดี คุณดูมีท่าทางคล่องแคล่วดีนะครับ"
บรรยากาศในร้านเงียบกริบลงทันที นักฆ่าจากกิลด์เงาสีเลือดชะงักไปเล็กน้อย พวกมันไม่คิดว่าเหยื่อจะเดินเข้ามาทักทายอย่างอารมณ์ดีเช่นนี้
นักฆ่าที่นั่งอยู่ค่อยๆ ลุกขึ้น เงาของเขาพาดผ่านโต๊ะที่รินนั่ง สายตาจ้องมองด้วยความเย็นชา "ปากดีนักนะเจ้าหนู... สงสัยอยากจะรู้ว่ายมทูตหน้าตาเป็นอย่างไรก่อนกำหนด"
"ยมทูตเหรอครับ?" รินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ "ผมเห็นพวกเขาทุกวันในร้านของผมนั่นแหละครับ แถมพวกเขายังสุภาพกว่าคุณเยอะด้วย"
รินดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของเหล่านักฆ่าพลันเปลี่ยนสภาพกลายเป็นสีดำสนิท ราวกับมีน้ำหมึกปริศนาไหลออกมาจากรอยแยกของพื้น ดินแดนแห่งความตายถูกอัญเชิญขึ้นมาในชั่วพริบตา ความเย็นเยือกเข้าปกคลุมจนอากาศในร้านกลายเป็นน้ำแข็ง
ลูมิน่าชักดาบออกมาทันที แสงศักดิ์สิทธิ์เปล่งประกายทั่วร่างเพื่อต้านทานแรงกดดันจากเวทมนตร์ของริน "ริน! อย่าทำลายร้านค้าสิครับ! เราตกลงกันแล้วว่าจะใช้ความรุนแรงเป็นทางเลือกสุดท้าย!"
"ทางเลือกสุดท้ายคือทางเลือกที่ดูสนุกที่สุดไม่ใช่หรือครับลูมิน่า?" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด "อีกอย่าง... ผมไม่ได้เริ่มก่อนนะครับ พวกเขากำลังจะใช้ 'ของมีคม' กับผมก่อน นี่คือการป้องกันตัวตามกฎหมายของกิลด์เนโครแมนเซอร์... หรือเปล่านะ?"
ก่อนที่นักฆ่าจะทันได้ชักมีดสั้นอาบยาพิษ โครงกระดูกในชุดเก่อะหนักที่ดูเก่าคร่ำคร่าก็โผล่ขึ้นมาจากใต้โต๊ะ มันคว้าข้อมือของนักฆ่าไว้แน่นจนกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ
"แก... นี่มันเวทมนตร์บ้าอะไร!"
"เวทมนตร์ของความโลภครับ" รินกล่าวพลางขยับเข้าไปใกล้ชายคนนั้น "พวกคุณถูกจ้างมาด้วยเงินก้อนโตเพื่อสังหารผม แต่คุณรู้ไหมครับว่ากิลด์ของคุณได้รับค่าจ้างมาเท่าไหร่ และคุณจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่? หากผมเสนอเงินมากกว่านั้นล่ะ?"
นักฆ่าชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารเริ่มสั่นไหวเมื่อได้ยินคำว่า 'เงิน'
รินยิ้มกว้าง แววตาของเขาดูเหมือนผู้บริหารที่กำลังปิดการขายครั้งใหญ่ "ผมริน เนโครแมนเซอร์สายปั่น และผมกำลังมองหาหุ้นส่วนคนใหม่ที่ไม่อยากตายเพราะคำสั่งที่ไร้ประโยชน์... คุณจะรับข้อเสนอของผม หรือจะให้ผมจดชื่อคุณไว้ในบัญชีรายชื่อพนักงานทดลองงานแบบถาวรดีครับ?"
ทันใดนั้นเอง แสงไฟในโรงเตี๊ยมก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับหัวใจ และเสียงกระซิบที่เย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลังของรินโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
"ข้อเสนอของเจ้าฟังดูดี... แต่ข้าว่าพวกเขามี 'เจ้าของ' ที่น่ากลัวกว่าเจ้าเยอะนะ พ่อหนุ่ม"
รินตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงคมมีดเย็นเฉียบที่แตะอยู่บนลำคอของเขา พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นกว่าเนโครแมนเซอร์คนไหนที่เขาเคยเจอมาในดันเจี้ยนแห่งนี้
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและรินมาถึงตอนนี้ครับ อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!
เนโครแมนเซอร์สายปั่นกับดันเจี้ยนที่ไม่มีใครอยากลง•ตอนที่ 25
เมื่อความโลภเริ่มครอบงำ
ผลงานโดย เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เนโครแมนเซอร์สายปั่นกับดันเจี้ยนที่ไม่มีใครอยากลง นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!