ปาฏิหาริย์จากการคืนชีพ

"ขยับเพียงนิดเดียว เส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอของท่านก็จะกลายเป็นสายน้ำพุสีชาดทันทีครับ คุณเนโครแมนเซอร์" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นเยียบ และปราศจากซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ คมมีดสั้นเคลือบสารพิษสีม่วงเข้มสะท้อนกับแสงเรืองรองของคริสตัลในผนังถ้ำ เกิดเป็นประกายแสงวิบวับที่ชวนให้ขนหัวลุก รินยืนตัวแข็งทื่อ ปลายประสาทสัมผัสทุกตารางนิ้วตื่นตัวถึงขีดสุด กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากร่างด้านหลังนั้นเข้มข้นเสียจนเขารู้สึกได้ถึงรสชาติฝาดปร่าในลำปาก มันไม่ใช่กลิ่นอายของโครงกระดูกเดินได้ทั่วไป หรือแม้แต่พวกซอมบี้ไร้สมอง แต่มันคือความตายระดับสูง... ความตายที่ผ่านการกลั่นกรองและควบคุมด้วยจิตสังหารอันแหลมคม ทว่า ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย รินกลับไม่ได้สูญเสียความสุขุมไปเสียทีเดียว ดวงตาคมกริบของเนโครแมนเซอร์หนุ่มเหลือบมองเงาสะท้อนบนใบมีด ลูมิน่า อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ร่วมเดินทางกับเขา กำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ร่างเพรียวบางของเธอกำลังสั่นเทา เกราะเหล็กสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยคราบเลือดสีดำสนิท พิษร้ายจากมอนสเตอร์ระดับบอสกำลังกัดกินออร่าศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายของเธออย่างรวดเร็ว ลมหายใจของอัศวินสาวแผ่วเบาลงทุกที ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น บัดนี้เริ่มพร่ามัวและปิดลงทีละน้อย "คุณ... กำลังเสียเวลา" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่สะท้อนความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ถ้าคุณอยากฆ่าผมจริงๆ คงลงมือไปตั้งแต่สามวินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในรัศมีเวทมนตร์แล้วครับ แต่นี่... คุณเลือกที่จะเอาคมมีดมาจ่อคอผม ในขณะที่สายตาของคุณเหลือบมองไปที่เพื่อนของผมตลอดเวลา" เงียบ... ไม่มีคำปฏิเสธจากบุคคลปริศนาเบื้องหลัง คมมีดที่กดแนบลำคอผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ถูกถอยออกไป รินอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นบิดข้อศอกเล็กน้อย ส่งกระแสมานาสีครามเข้มไหลเวียนไปที่ฝ่ามือ ทักษะ [เนตรเนโ크โรซิส] ถูกเปิดใช้งานอย่างเงียบเชด เพื่อวิเคราะห์สภาวะร่างกายของลูมิน่าในระดับโครงสร้างเซลล์ ภาพที่ปรากฏในคลองจักษุของรินทำเอาเขาต้องขบกรามแน่น เส้นใยมานาศักดิ์สิทธิ์ในร่างของลูมิน่าถูกพิษกัดกร่อนจนแตกละเอียดราวกับกระจกที่ร้าวราน หากเป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายรักษาทั่วไป คงทำได้เพียงยืนมองเธอสิ้นใจภายในสามนาที เนื่องจากพิษชนิดนี้มีความสามารถพิเศษในการปฏิเสธเวทมนตร์ฟื้นฟูทุกรูปแบบ ยิ่งร่ายเวทรักษาลงไปมากเท่าไหร่ พิษก็จะยิ่งขยายตัวและกัดกินเร็วยิ่งขึ้นเท่านั้น เป็นกลไกการทำลายล้างที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์โดยเฉพาะ "ถอยไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เป็นเสียงของผู้ชายวัยกลางคน สวมชุดคลุมสีดำสนิทสนมกลืนไปกับความมืดของดันเจี้ยน เขาก้าวออกมาจากเงาเสาหินด้วยท่าทางสง่างาม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกฮู้ดบังเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงรอยแผลเป็นลึกที่ลากยาวจากมุมปากถึงใบหู "เด็กน้อยอย่างเจ้า ไม่มีทางรักษาพิษราชันย์เงาได้หรอก การปล่อยให้เธอนอนตายอย่างสงบ คือความเมตตาเดียวที่เจ้าสามารถมอบให้เพื่อนร่วมทีมได้ในฐานะเนโครแมนเซอร์" รินไม่ได้ถอยหนี เขากลับค่อยๆ หันตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายลึกลับผู้นั้นอย่างช้าๆ ปล่อยให้คมมีดเฉือนผิวหนังจนเกิดรอยเลือดซึมบางๆ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยแค่นี้เทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย "ความเมตตา?" รinแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ "ขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าพจนานุกรมของผมไม่มีคำนั้นอยู่... และที่สำคัญที่สุด ลูมิน่าไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมทีมของผม" ชายชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อยภายใต้ฮู้ด "หมายความว่าอย่างไร?" "เธอยังไม่ได้เซ็นสัญญาจ้างงานระยะยาวกับร้านของเราครับ เพราะฉะนั้น... เธอไม่มีสิทธิ์ตายจนกว่าจะทำงานใช้หนี้ค่าอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ทำพังไปเมื่อสัปดาห์ก่อนหมดเสียก่อน" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังพูดเรื่องธุรกิจสำนักงาน มากกว่าเรื่องความเป็นความตาย ก่อนที่เขาจะสะบัดมือขวาเรียกคัมภีร์หนังมนุษย์โบราณออกมาลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ มานาสีม่วงอมดำพวยพุ่งทะตู้มออกมาจากปลายนิ้ว ราวกับฝูงผีเสื้อราตรีที่กำลังตื่นจากการจำศีล ชายชุดดำชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาใต้ฮู้ดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงรูปแบบการจัดเรียงมานาที่แปลกประหลาด "เจ้า... กำลังจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่า..." "ถูกต้องครับ ผมจะใช้ 'การคืนชีพ' ในแบบของผมเอง" รินไม่รอให้ชายชุดดำได้เอ่ยทักท้วง เขาพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่าลงข้างร่างของลูมิน่าที่นอนแน่นิ่ง มือซ้ายประคองศีรษะของเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ขณะที่มือขวากดทาบลงไปตรงกลางหน้าอกของอัศวินสาว ทักษะระดับสูงที่เขาไม่เคยใช้ในสถานการณ์จริงมาก่อนถูกปลดผนึก — **[พิธีกรรมฟื้นคืนชีพแห่งพันธสัญญาเลือด (Blood Pact Resurrection)]** บรรยากาศภายในโถงดันเจี้ยนพลันเปลี่ยนไป อุณหติลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน วงแหวนเวทมนตร์สีเลือดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่พื้น ดึงดูดเศษเสี้ยววิญญาณและไอความตายรอบตัวให้ไหลมารวมกันที่ร่างของลูมิน่า ชายชุดดำก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด "วิชาต้องห้าม... เจ้าเด็กนี่กล้าใช้มานาแห่งความตายกระตุ้นหัวใจของอัศวินศักดิ์สิทธิ์เนี่ยนะ? ร่างกายของนางจะแหลกสลายเป็นจุลทันทีที่พลังสองขั้วปะทะกัน!" "นั่นมันสำหรับพวกมือสมัครเล่นครับ" รินเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากวงแหวนเวท "สำหรับผมแล้ว... มานาทุกชนิดบนโลกนี้ ก็เหมือนพนักงานในบริษัทแหละครับ ถ้าเราบริหารจัดการโครงสร้างและจัดสรรหน้าที่ให้ถูกจุด มันก็สามารถทำงานร่วมกันได้อย่างกลมกล่อม" สิ้นคำพูดของริน แสงสีทองอ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในตัวของลูมิน่าก็ถูกดึงดูดเข้ามาผสานกับมานาสีดำทมิฬของริน เกิดเป็นปฏิกิริยาออสโมซิสทางเวทมนตร์ที่ซับซ้อน รินยอมสละพลังชีวิตส่วนหนึ่งของตนเองเป็นตัวกลางในการเชื่อมประสาน ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างพิษร้ายและพลังศักดิ์สิทธิ์ *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจของลูมิน่าที่หยุดเต้นไปแล้ว กลับมาส่งเสียงเต้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบา แต่มันหนักแน่นและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ร่างกายที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา สีหน้าของอัศวินสาวคลายความเจ็บปวดลง ลมหายใจเริ่มยาวและสม่ำเสมอขึ้นตามลำดับ ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าสถานการณ์กำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี... รอยแยกสีดำสนิทขนาดใหญ่ก็ฉีกขาดออกกลางอากาศเหนือศีรษะของพวกเขา แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ร่างเงาทมิฬขนาดมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ค่อยๆ ก้าวทะลุออกมาจากรอยแยกนั้น แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนรินและชายชุดดำต้องทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความอึดอัด ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาที่ร่างของลูมิน่าที่เพิ่งฟื้นคืนชีพ ก่อนจะเปล่งเสียงหัวใจแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของทุกคน *"...พบ... ภาชนะ... ที่... ตามหา..."* รินกัดฟันกรอด เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของเขา แรงกระแทกจากการปรากฏตัวของตัวตนปริศนานี้รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว มือซ้ายของเขายังคงกุมมือของลูมิน่าเอาไว้แน่น ขณะที่มือขวาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมีดสั้นขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือกับวิกฤตครั้งใหม่ที่กำลังจะกลืนกินพวกเขาทั้งเป็น --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!