ความสัมพันธ์ที่สั่นคลอน

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีที่ผสมผสานเข้ากับกลิ่นอายความอับชื้นของหินแกรนิตในดันเจี้ยนชั้นใต้ดิน มักเป็นบรรยากาศที่รินคุ้นเคยและช่วยให้สมองปลอดโปร่งในการคำนวณบัญชีรายรับ-รายจ่ายของ "ดันเจี้ยนคาเฟ่" แต่วันนี้ กลิ่นอายเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เยียบเย็นจนน่าอึดอัด กระดาษม้วนตราประทับตราครึ่งวงกลมสีทองอร่าม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันเป็นเอกสิทธิ์เด็ดขาดของกองทัพศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาวิหารหลวง ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้ม รินยืนกอดอกพิงชั้นวางหนังสือ สายตาสีดำสนิทจับจ้องไปยังแผ่นกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตอันตรายที่พร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ "คำสั่งเรียกตัวด่วน... ก่อนพระอาทิตย์ตกดินของวันพรุ่งนี้อย่างนั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำของรินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบด้ายเงินขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองสตรีผู้ยืนตรงอยู่เบื้องหน้า ลูมิน่าในชุดเกราะอัศวินขัดเงาวับวาว เธอยืนตัวตรงอย่างสง่างามตามระเบียบวินัยทหารที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด ทว่าดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับหลบเลี่ยงการสบตา ไม่มีความมั่นใจและเด็ดเดี่ยวเช่นเคย ปลายนิ้วเรียวยาวที่วางอยู่ข้างลำตัวบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด บ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์อันรุนแรงที่กำลังซัดสาดอยู่ภายในจิตใจของเธอ "ใช่ค่ะ... เอ่อ... ครับ" ลูมิน่าเกือบเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคยตามความจำเดิม แต่รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหว "นี่คือคำสั่งตรงจากมหาอัครสาวก... ข้า... ฉันไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการเรียกตัวครั้งนี้ ริน" รินถอนหายใจเบาๆ เป็นการระบายความอึดอัด เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชE้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนกระดาษคำสั่งแผ่นนั้น "คุณเพิ่งจะช่วยผมเจรจาสัญญาสงบศึกการค้าระหว่างสมาคมพ่อค้ากับกลุ่มโครงกระดูกเหมืองแร่ชั้นสามเมื่อวานซืนนี้เองนะครับ ลูมิน่า การที่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ระดับหัวกะทิมานั่งทำหน้าที่หัวหน้าฝ่ายการตลาดให้ดันเจี้ยนของเนโครแมนเซอร์นอกรีตอย่างผม มันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของพวกเขาราวฟ้ากับเหว พวกเขาคงทนเห็นคุณเอาเวลาไปบริหารยอดขายเมล็ดกาแฟแทนที่จะไปกวาดล้างปีศาจไม่ได้สินะครับ" น้ำเสียงของรินไม่ได้เจือความโกรธเคือง มีเพียงความเยือกเย็นและรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งรอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้ลูมิน่ารู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจมากขึ้นไปอีก "ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกริน..." ลูมิน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ท่านอับราฮัมตรวจสอบพบความผิดปกติของพลังเวทในเขตแดนทางเหนือ... พวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่หนาแน่นผิดปกติ และเนื่องจากฉันเป็นคนเดียวที่เคย... เอารถเข็นกาแฟและเข้าไปคลุกคลีในดันเจี้ยนนี้โดยไม่ถูกคำสาปกลืนกิน พวกเขาก็เลยสงสัยว่า... ฉันอาจจะถูกครอบงำจิตใจ" รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉลาดแกมโกงฉายแวววาววับขึ้นมาวูบหนึ่ง "อ๋อ... สงสัยว่าเนโครแมนเซอร์ชั่วร้ายอย่างผมกำลังใช้มนמהร์สะกดจิตล้างสมองอัศวินผู้ทรงเกียรติให้มาขายกาแฟนมสดปั่นสินะครับ ช่างเป็นข้อกล่าวหาที่ไร้จินตนาการเสียจริง พวกเขาน่าจะลองชิมคาราเมลมัคคิอาโตฝีมือคุณดูก่อนค่อยตัดสินใจนะว่ามันน่าหลงใหลขนาดไหน" แม้จะเป็นมุกตลกหน้าตายเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ แต่ลูมิน่ากลับไม่มีอารมณ์จะขำตามเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเท้าเข้าไปหารินหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันชัดเจนขึ้น "ริน... นายไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เลยนะ" ลูมิน่ากัดริมฝีปากเบาๆ "การเรียกตัวครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสอบสวนธรรมดา แต่มันคือการทดสอบความจงรักภักดี หากฉันปฏิเสธ... ฉันจะกลายเป็นกบฏทันที และถ้าฉันกลับไป... ฉันอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินหุบยิ้มลง ความขี้เล่นในแววตาถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและเฉียบคม เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่ได้เป็นเพียงแค่ความร่วมมือทางธุรกิจระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง การมีอัศวินศักดิ์สิทธิ์มาคอยควบคุมทิศทางแบรนด์และตรวจทานบัญชี ช่วยให้ดันเจี้ยนที่เคยมีแต่มอนสเตอร์หิวโหย กลายเป็นแหล่งพัก Aล่อนยอดนิยมของนักผจญภัยได้ ที่สำคัญที่สุด... รินชินกับการที่มีเธอคอยบ่นเรื่องการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยของเขาเสียแล้ว "แล้วคุณล่ะครับ... อยากกลับไปไหม?" รินถามเสียงนุ่ม แต่สายตาจริงจังจนลูมิน่าไม่กล้าหลบตา ลูมิน่าชะงักไปชั่วขณะ เธอมองไปรอบห้องทำงาน ทิวภาพของชั้นหนังสือเวทมนตร์ แก้วกาแฟเซรามิกที่ยังทิ้งคราบฟองนมไว้จางๆ และคราบหมึกบนโต๊ะที่บันทึกยอดขายทะลุเป้าของสัปดาห์นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหมาย มากกว่ากำแพงหินสีขาวหนาทึบและกฎเกณฑ์เคร่งครัดไร้หัวใจของมหาวิหารหลวงหลายร้อยเท่า "ฉัน... ฉันไม่อยากไป" ลูมิน่าพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ยอมรับความจริงในหัวใจตนเองเป็นครั้งแรก "แต่ฉันเลือกเกิดมาในตระกูลอัศวิน... หน้าและความรับผิดชอบมันค้ำคออยู่ ริน ฉันหนีมันมาตลอดไม่ได้หรอก" รินพยักหน้ารับช้าๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีโวยวายหรือใช้อำนาจเนโครแมนเซอร์เหนี่ยวรั้งเธอไว้ด้วยกำลัง เพราะรินเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะให้เกียรติการตัดสินใจของสหายร่วมทาง "เข้าใจแล้วครับ" รินเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะหยิบกระดาษคำสั่งแผ่นนั้นขึ้นมาพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย "ในเมื่อเป็นคำสั่งจากเบื้องบน เราก็คงต้องทำตามพิธีการ... แต่ก่อนที่คุณจะไปรายงานตัว ผมมี 'ข้อเสนอสุดท้าย' ที่จะทำให้พวกเขากลืนคำพูดตัวเองไม่ลงเลยทีเดียว" ลูมิน่าขมวดคิ้วด้วยความฉงน "ข้อเสนออะไรของนายอีกริน? นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นสนุกนะ" "ผมไม่ได้เล่นสนุกครับ ลูมิน่า" รินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้มอนสเตอร์ระดับบอสยังต้องหวาดผวา "ในฐานะที่ดันเจี้ยนของเรากำลังจะขยายสาขาไปAยู่เขตชายแดน และในฐานะที่หัวหน้าฝ่ายการตลาดของเรากำลังจะเดินทางไปปฏิบัติภารกิจพิเศษที่มหาวิหาร... เราควรจะใช้โอกาสนี้เปิดตัว 'เมนูพิเศษต้อนรับคณะผู้ตรวจสอบ' เสียเลยดีไหมครับ?" ก่อนที่ลูมิน่าจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นหินก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ระดับฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน แสงไฟเวทสีฟ้าภายในห้องกะพริบถี่รัวก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งมาจากทางประตูทางเข้าหลัก รินหันขวับไปมองหน้าจอสถานะระบบที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงสีแดงวาบ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลภายนอก!] [เป้าหมาย: หน่วยกวาดล้างพิเศษ "ศาลเตี้ยแห่งแสงสว่าง" นำโดย แม่ทัพอัศวิน "กาเบรียล" มาถึงเร็วกว่ากำหนด 12 ชั่วโมง!] [เงื่อนไขพิเศษ: ประตูมิติเชื่อมต่อระหว่างมหาวิหารและห้องทำงานของคุณกำลังถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต!] รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป เหลือเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้ใครมาควบคุมเกม "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่อดทนรอให้คุณเดินกลับไปรายงานตัวตามหมายเรียกแล้วล่ะครับ ลูมิน่า" รินเอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ ขณะที่เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นหลังม่านควันสีขาวที่กำลังพวยพุ่งทะลุประตูห้องเข้ามา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" เสมอมานะครับ!