โดดเดี่ยวในดันเจี้ยนที่ว่างเปล่า

เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถงหินอับชื้น ทว่าในหูของริน เสียงนั้นกลับฟังดูว่างเปล่าและเชื่องช้าเหลือเกิน "คุณลูมิน่า ถอยไป!" เขาตะโกนออกไปสุดเสียง แม้จะรู้ดีว่าคำเตือนนั้นส่งไปไม่ถึงเงาร่างมหึมาที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกลุ่มควันสีขาวระเบิดตัวออก แรงกระแทกมหาศาลทำให้แผ่นศิลาโบราณใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว เศษฝุ่นและละอองเวทมนตร์ฟุ้งกระจายจนวิสัยทัศน์พร่ามัว แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในความรู้สึกของเนโครแมนเซอร์หนุ่มเวลานี้ คือความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว—ความเงียบที่เกิดจากการไร้ซึ่งเสียงบ่นกระปอดกระแปอดตามประสาอัศวินผู้เคร่งครัด เมื่อควันจางลง เงาร่างของลูมิน่าไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว หมายเรียกเร่งด่วนจากมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็นเพียงข่าวลือ ตอนนี้ได้กลายเป็นกรงเล็บเหล็กที่กระชากตัวเธอหายลับไปกับความมืดเบื้องหลังประตูมิติที่ปิดสนิท ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอางายของธูปศักดิ์สิทธิ์จางๆ และเศษผ้าคลุมสีขาวที่ขาดวิ่นปลิวเคว้งตกลงบนพื้นหินเย็นเยียบ รินก้มลงเก็บเศษผ้าชิ้นนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "ให้ตายสิ... ทำงานด้วยกันมาตั้งนาน ยังไม่ทันจะได้ขึ้นเงินเดือนเลยแท้ๆ" รินพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักปรากฏอยู่บนมุมปากเสมอในยามเผชิญวิกฤตบัดนี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่ไหววูบลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทและเย็นเยียบดังเดิม ในโลกของเนโครแมนเซอร์ ความตายไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เขาสามารถชุบชีวิตโครงกระดูกนับร้อยขึ้นมาใช้งานได้ตามอำเภอใจ แต่นั่นคือ "ลูกจ้าง" ไม่ใช่ "คู่คิด" ดันเจี้ยนระดับ B ชั้นที่ 14 ในยามนี้ช่างกว้างใหญ่และวังเวงเกินกว่าจะทนไหว เสียงฝีเท้าของรินที่ก้าวเดินไปตามทางเดินหินสะท้อนก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้จุดสิ้นสุด ปกติแล้ว ช่วงเวลาเดินสำรวจแบบนี้มักจะมีเสียงถกเถียงกันระหว่างหลักศีลธรรมของอัศวินกับความเจ้าเล่ห์เพทุบายของเนโครแมนเซอร์เสมอ ลูมิน่ามักจะคอยบ่นเรื่องที่เขาลดทอนค่าจ้างมอนสเตอร์ หรือไม่ก็บ่นเรื่องการบริหารจัดการร้านค้าที่ออกนอกลู่นอกทาง แต่ตอนนี้... ไม่มีเสียงนั้นอีกแล้ว รินหยุดเดิน กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่มีเสาหินค้ำยันสลักลวดลายโบราณ มอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างพวกสเกเลตันนักรบยืนเข้าแถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งจิตของเขา พวกมันพร้อมทำตามทุกคำสั่งอย่างไม่มีข้อ โต้แย้ง แต่มันไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ไร้ซึ่งความเห็นแย้ง และไร้ซึ่งการคาดเดาที่ทำให้การเดินทางมีสีสัน "พวกแกนี่มัน... น่าเบื่อเป็นบ้าเลยรู้ไหม" รินหันไปพูดกับหัวหน้าหน่วยโครงกระดูกที่ยืนถือโล่อยู่ใกล้ที่สุด เจ้าโครงกระดูกเอียงคอมองด้วยเบ้าตากลวงโบ๋ไร้ความหมาย ช่างเป็นคำตอบที่น่าหงุดหงิดเสียจริง เขาทรุดตัวลงนั่งบนแท่นหินเตี้ยๆ หยิบสมุดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำครึขึ้นมาเปิดดู บันทึกรายรับรายจ่ายและการวางแผนการตลาดที่ลูมิน่าเป็นคนช่วยจัดระเบียบให้ ลายมือชื่อของเธอในฐานะ "หัวหน้าฝ่ายการตลาดและการตรวจสอบคุณธรรม" ยังคงเด่นชัดอยู่ในหน้าแรก ด้านข้างมีรอยหมึกที่เธอจดโน้ตเตือนเขาเรื่องการใช้งานแรงงานอันเดดเกินเวลา รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและโดดเดี่ยว "คุณนี่มันจู้จี้จริงๆ นะครับ ลูมิน่า... พอไม่มีคนมาคอยบ่นเรื่องพวกนี้แล้ว งานมันกร่อยลงตั้งเยอะรู้ไหม" ทว่า ในความเงียบงันนั้นเอง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังเสียดแก้วหู [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างดันเจี้ยน] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ดันเจี้ยนไร้ผู้ดูแล เข้าสู่โหมด "เขตแดนร้างนิรันดร์"] [คำเตือน: เนื่องจากคู่หูสายสัมพันธ์ระดับสูง (ลูมิน่า) ถูกบังคับแยกออกจากพื้นที่เขตแดน ระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดของดันเจี้ยนจึงถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ] รินขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยลั่น ไอเวทมนตร์สีดำสนิททะלטทะลักออกจากปลายนิ้วของเขาโดยสัญชาตญาณ "อะไรกัน... แค่คนหายไปคนเดียว ถึงกับทำให้ดันเจี้ยนรีเซ็ตตัวเองเลยอย่างนั้นหรือครับเนี่ย?" พื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถงราวกับใยแมงมุม เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานับพันปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน และก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว ประตูหินบานยักษ์ที่ปิดตายอยู่สุดทางเดินก็ค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกับไอความเย็นยะเยือกที่พัดพาเอาเงาร่างปริศนาซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่แท้จริงก้าวออกมาจากความมืดมิด --- ขอบคุณสำหรับการติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ