การกลับมาของลูมิน่า

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินเขตศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่ “ลูมิน่า” ควรจะได้กลิ่นในยามที่วิหารหลวงกำลังจัดงานเฉลิมฉลองมหามงคล แต่ในเมื่อทางเลือกมีเพียงแค่ “การก้มหัวยอมจำนนต่อกฎเหล็กที่ไร้เหตุผล” กับ “การฉีกกระชากตราสัญลักษณ์อัศวินศักดิ์สิทธิ์ทิ้งลงถังขยะ” เธอก็เลือกอย่างหลังไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ตัดสินใจหันหลังให้กับมหาวิหารแล้วครับ เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังก้องกังวานเป็นจังหวะ “เจ้าบ้าเอ๊ย... ทำไมถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อยนะริน” อัศวินสาวในชุดเกราะคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีขาวเปอะเปื้อนคราบโคลนพึมพำกับตัวเอง มือเรียวที่เคยถือดาบศักดิ์สิทธิ์ปราบมารบัดนี้กำลังกระชับด้ามมีดสั้นเล่มย่อม ซึ่งเป็นอุปกรณ์งัดแงบที่เธอสบถยืมมาจากโจรรับจ้างในสลัมเมื่อสองวันก่อน ดวงตาคู่คมกวาดตามองลาดเลาผ่านช่องแคบๆ ของกำแพงหินแกรนิตหนาเตอะ เบื้องหน้าของเธอคือประตูห้องคุมขังเวทมนตร์ระดับสูงที่ใช้กักตัว “อาชญากรพิเศษ” และคนคนนั้นก็คือเนโครแมนเซอร์หนุ่มเจ้าของร้านขายไอเทมสุดป่วนที่เธอบังเอิญ—หรือเรียกว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัด—ต้องมาเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดจำเป็นให้ “ผู้ตรวจการลูมิน่า! ท่านกำลังทำอะไรตรงนั้น!” เสียงตะโกนด้วยความตกใจดังมาจากปลายทางเดินมืดทึบ ทหารยามสองนายในชุดเกราะเงินวับวับกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมหอกยาวในมือ ดวงตาของพวกเขาสعเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อว่าอัศวินผู้เคร่งครัดและเป็นความภาคภูมิใจของกองอัศวินหลวง จะมายืนอยู่หน้าคุกใต้ดินลับในยามวิกาลเช่นนี้ ลูมิน่าไม่ตอบ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ นี่ไม่ใช่เวลามาอธิบาย เธอกลายเป็นกบฏต่อศาสนจักรไปเสียแล้วตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบสถานที่แห่งนี้ แต่ถ้าเธอยังยืนลังเล รินที่มีแผนการพิลึกพิลั่นอยู่ในหัวตลอดเวลาคนนั้น อาจจะถูกพวกสภาสูงรีดไถความลับเรื่องดันเจี้ยนจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก *แกร๊ง!* เธอใช้ด้ามมีดงัดกลไกเวทมนตร์หน้าประตูจนเกิดประกายไฟแล่บแปล๊บ ระบบป้องกันอัตโนมัติส่งเสียงร้องเตือนภัยแสบแก้วหู แสงสีแดงวาบไปทั่วโถงทางเดิน “จับตัวนางไว้! อัศวินลูมิน่าทรยศต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว!” ทหารยามพุ่งเข้ามาพร้อมกันอย่างไม่ลังเล หอกยาวถูกแทงตรงมาที่จุดตายด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้เต็มพิกัด ลูมิน่าเบี่ยงตัวหลบคมหอกได้อย่างเฉียดฉิว ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น ร่างกายที่ผ่านศึกหนักมาหลายวันเริ่มส่งสัญญาณประท้วง แต่จิตใจกลับแน่วแน่เสียยิ่งกว่าเหล็กกล้า เธอไม่ใช่อัศวินที่คอยทำตามคำสั่งหลับหูหลับตาอีกต่อไปแล้ว *ปึง!* สันดาบหนักหน่วงฟาดเข้าที่ต้นคอของทหารยามคนแรกจนทรุดฮวบคราบพื้น ก่อนที่เธอจะหมุนตัวใช้ศอกกระแทกเข้าชายโครงของคนที่สองจนจุกตัวงอ ลูมิน่าไม่ได้ปลิดชีพพวกเขา—เธอยังคงมีความเป็นอัศวินหลงเหลืออยู่พอที่จะรู้ว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง และใครเป็นเพียงผู้ปฏิบัติหน้าที่ “แฮก... แฮก... มือหนักเป็นบ้าเลยนะพวกนายเนี่ย” เธอพึมพำเบาๆ ขณะดึงกุญแจเวทมนตร์ออกจากเข็มขัดของยามหมดสติ มือสั่นเทานิดๆ ไขเข้ากับแม่กุญแจเวทมนตร์ที่สลักลวดลายอักขระศักดิ์สิทธิ์ *คลิก.* เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลูมิน่าผลักประตูเหล็กหนาหนักออกอย่างแรง กลิ่นอายความตายจางๆ และกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุมืดที่เป็นเอกลักษณ์โชยปะทะจมูกทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอเผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างโล่งอกผสมหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน ร่างของชายหนุ่มเรือนผมสีดำยุ่งเหยิงกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หินขัดอย่างสบายอารมณ์ รอบตัวมีโครงกระดูกขนาดจิ๋วสามตัวกำลังเต้นระบำประกอบจังหวะเพลงประหลาดที่เจ้าตัวฮัมเบาๆ ในลำคอ ท่าทางไม่มีความทุกข์ร้อนราวกับมาพักผ่อนตากอากาศในโรงแรมหรูห้าดาว ไม่ใช่การถูกคุมขังรอการประหารชีวิตแต่อย่างใด “อ้าว ลูมิน่าซัง?” รินเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเวทมนตร์ รอยยิ้มเจ้าเลệuปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีที่เห็นสภาพมอมแม่ออกแนวสาวบู๊ของเธอ “มาช้าจังเลยนะครับ นึกว่าแวะไปจิบชายามบ่ายที่ห้องท่านอัครสาวกเสียอีก” ลูมิน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอก้าวเข้าไปในห้องขังแล้วใช้มือเคาะกะโหลกของเนโครแมนเซอร์หนุ่มเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ “นายยังมีอารมณ์มาแซวเล่นอีกเหรอ รู้ตัวไหมว่าตอนนี้ทั่วทั้งวิหารประกาศจับเธอในข้อหาอัญเชิญปิศาจระดับภัยพิบัติแล้วนะ!” “อ๋อ เรื่องนั้น...” รินปิดสมุดบันทึกด้วยสีหน้าสบายๆ เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า “ผมแค่คุยกับโครงกระดูกในสุสานใต้ดินเพลินไปหน่อยเดียวเองครับ ใครจะไปรู้ว่าพวกไดโนเสาร์ในสภาสูงจะตื่นตูมกันขนาดนั้น มองโลกในแง่ดีสิครับ นี่คือการโปรโมทแบรนด์แบบฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียค่าโฆษณาเลยนะ” “โปรโมทบ้านนายสิ! นี่มันคุกใต้ดินนะ ไม่ใช่บูธแสดงสินค้า!” ลูมิน่าขึ้นเสียงเล็กน้อยแต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ เคมีที่คุ้นเคยแบบนี้แหละที่ทำให้เธอตัดสินใจหันหลังให้กับความถูกต้องจอมปลอมของวิหาร รินมองลูมิน่าด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความจริงจังที่นานๆ ครั้งจะได้เห็นจากชายหนุ่มคนนี้ “ขอบคุณนะครับ... ที่เลือกมาทางนี้” “ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยนายหลบหนีไปเสวยสุขหรอกนะริน” อัศวินสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ซ่อนความเขินอายไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว “แต่ดันเจี้ยนชั้นใหม่ที่นายกำลังสร้างยังขาดระบบการบริหารจัดการสต็อกสินค้าที่ถูกต้องต่างหาก ในฐานะหัวหน้าฝ่ายการตลาด ฉันไม่อนุญาตให้ประธานบริษัทมาตายก่อนที่ยอดขายจะทะลุเป้าเด็ดขาด!” “รับทราบครับ ท่านหัวหน้าฝ่ายการตลาด” รินโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะผายมือไปทางประตูทางออก “ถ้าอย่างนั้น... ได้เวลาพาพนักงานทุกคนกลับไปบริหารกิจการของเราต่อแล้วล่ะครับ” ทั้งสองคนเดินเคียงกันออกมาจากห้องคุมขัง เสียงฝีเท้าก้าวพ้นเขตแดนศักดิ์สิทธิ์มุ่งตรงสู่ความมืดของทางเดินเบื้องล่าง ที่ซึ่งดันเจี้ยนลับระดับ SSS ที่รินแอบสร้างไว้กำลังรอคอยการเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวพ้นประตูเหล็กชั้นนอกของคุกใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว แสงไฟคบเพลิงริมผนังมอดดับลงทีละดวง ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบกายราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กำลังอ้าปากกลืนกินพวกเขาทั้งคู่ *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาเลากากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนลูมิน่าต้องทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด รินเองก็หรี่ตาลง ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที “ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ” รินกระซิบเบาๆ มือขวาชูด้ามไม้เท้ากระดูกขึ้นพร้อมร่ายอักขระสีม่วงเข้มปกป้องลูมิน่าที่กำลังพยายามฝืนยืนขึ้น ในความมืดเบื้องหน้า ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะท้อนไปถึงวิญญาณดังขึ้นว่า... *“เจ้ามนุษย์บังอาจนัก ที่กล้าบังrนทางเข้าสู่ประตูแห่งความตาย... เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของข้าผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณได้อย่างนั้นรึ?”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มา ณ ที่นี้นะครับ