แผนยึดคืนพื้นที่

"ผมว่าพวกมันไม่ได้กำลังหนีตายนะครับท่านลูมิน่า แต่พวกมันกำลังมองหา 'ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล' คนใหม่ต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำเจือแววขบขันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงหินชั้นที่สี่ แสงคบเพลิงสีฟ้าอ่อนสะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท รินยืนไขว้หลังมองกองทัพมอนสเตอร์ระดับกลางนับร้อยชีวิตที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีอเมทิสต์ของเขาพราวระยับด้วยประกายความคิดคำนวณ ไม่มีความหวาดกลัวหรือความกระหายเลือดแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มของนักเจรจาธุรกิจผู้กุมไพ่เหนือกว่าในมือ ลูมิน่า อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้สวมชุดเกราะสีเงินวาววับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกจากริมฝีปาก นางยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับความประพฤติอันแปลกประหลาดของพันธมิตรจำเป็นรายนี้ "ริน... นี่คือ 'โตรลล์หินภูเขา' กับ 'ฝูงหมาป่าเงาโลหิต' นะครับ ไม่ใช่พนักงานพาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อที่คุณจะมาแจกใบปลิวรับสมัครงานได้ตามใจชอบ พวกมันขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและกินเนื้อสดๆ เป็นอาหารนะครับ!" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ็ดเบาๆ นางกำด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์แน่น แม้สัญชาตญาณนักรบจะบอกให้ชักอาวุธเข้าฟาดฟัน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแปลกประหลาดเกินกว่าจะลงมือ ไม่มีเสียงคำรามก้อง ไม่มีจิตสังหารที่แผ่พุ่ง สิ่งที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศเวลานี้กลับเป็นกลิ่นหอมกรุ่นของ 'เนื้อยุงลายภูเขาหมักสมุนไพร' ที่รินจงใจปิ้งย่างบนกองไฟเวทมนตร์เพื่อเรียกน้ำย่อย "ความดุร้ายก็คือพลังงานส่วนเกินที่ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์ครับท่านลูมิน่า มอนสเตอร์เหล่านี้ไม่ได้อยากสู้กับเราหรอกครับ พวกมันแค่หิว หลงทาง และไม่มีสวัสดิการที่ดีพอในการใช้ชีวิตใต้ดันเจี้ยนที่หนทึบแห่งนี้" รินก้าวเท้าไปข้างหน้าช้าๆ โดยไม่ถือไม้เท้ากระดูกแม้แต่น้อย มือขวาถือไม้เสียบเนื้อย่างส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ เขาส่งยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดให้แก่จ่าฝูงหมาป่าเงาโลหิตที่มีเขี้ยวยาวโง้งน่ากลัว "จำไว้นะครับ การเป็นเนโครแมนเซอร์ยุคใหม่ เราไม่ได้ใช้โครงกระดูกเป็นแค่เครื่องมือใช้แล้วทิ้ง แต่เราต้องสร้าง 'ระบบนิเวศน์แรงงาน' ที่ยั่งยืน มอนสเตอร์เหล่านี้มีศักยภาพในการเป็นทั้งแนวหน้า การขนส่ง และการรักษาความปลอดภัย แค่เราเปลี่ยนมุมมองจาก 'ศัตรู' เป็น 'พนักงานสัญญาจ้าง' ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้นเยอะครับ" โตรลล์หินภูเขาตัวมหึมาส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันก้าวออกมาก้าวหนึ่ง พื้นศิลาใต้เท้าสั่นสะเทือน ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมนุษย์ตัวจิ๋วที่บังอาจยืนขวางทาง สัญชาตญาณดิบสั่งให้มันเงื้อมือมหึมาขึ้นหมายจะทุบให้แหลกคาที่ ลูมิน่าก้าวพรวดเข้ามาหมายจะใช้โล่ศักดิ์สิทธิ์เข้าขวาง แต่รินกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้ม "ใจเย็นๆ ครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายบริหารจัดการเถอะครับ" รินดีดนิ้วเบาๆ ไอพลังงานสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากแหวนมิติบนนิ้ว กลายเป็นแผ่นกระดาษม้วนยาวสีทองอร่ามลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ พร้อมกับตราประทับรูปหัวกะโหลกสวมหมวกบัณฑิตเรืองแสงวาววับ "สัญญาจ้างงานระยะยาว... ผลตอบแทนคือเนื้อย่างคุณภาพสูงทุกวัน อาณาเขตปลอดภัยใต้การคุ้มครอง และวันหยุดประจำสัปดาห์สองวัน สนใจลงชื่อด้วยรอยเท้าหรือคราบเลือดตรงนี้ได้เลยครับ ไม่มีค่าปรับหากลาออกก่อนกำหนด แต่ระวังวิญญาณจะสลายถ้าผิดสัญญาข้อห้ามทำลายทรัพย์สินของร้านนะครับ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยร่ายเงื่อนไขราวกับนายหน้าประกันชีวิตมือฉีดยาชา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ฝูงหมาป่าเงาโลหิตหันไปมองหน้ากันเองอย่างงุนงง สัญชาตญาณนักล่าบอกให้พวกมันขย้ำเหยื่อ แต่กลิ่นหอมของเนื้อย่างและพลังเนโ크รแมนซีที่แฝงความอบอุ่นประหลาดในสัญญา กลับดึงดูดพวกมันยิ่งกว่าสิ่งใด กึก... โตรลล์หินภูเขาชะงักมือที่เงื้อมค้าง มันก้มลงมองแผ่นสัญญาที่ลอยอยู่ตรงหน้า จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นเนื้อย่างที่ลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ฝ่ามือมหึมาจะแปะลงบนกระดาษสีทองอย่างจำยอมด้วยความหิวโหย *[ประกาศระบบ: มอนสเตอร์ระดับกลาง 'โตรลล์หินภูเขา' จำนวน 1 ตัว สมัครเข้าร่วมกองกำลัง 'ร้านสะดวกซื้อเนโครแมนเซอร์' สำเร็จ!]* *[ประกาศระบบ: มอนสเตอร์ระดับกลาง 'ฝูงหมาป่าเงาโลหิต' จำนวน 42 ตัว ยอมจำนนและเซ็นสัญญาจ้างงานสำเร็จ!]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของริน รอยยิ้มของเขาฉาบกว้างยิ่งขึ้นด้วยความพึงพอใจ นี่คือการปฏิวัติวงการดันเจี้ยนครั้งใหญ่ การใช้กำลังรบเข้าห้ำหั่นมันเชยสะบัด ยยุคนี้มันต้องใช้ระบบสวัสดิการและแรงจูงใจในการครองใจมอนสเตอร์ต่างหาก ลูมิน่าอ้าปากค้าง ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ นางมองโตรลล์ตัวยักษ์ที่ตอนนี้หันไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยรอรับส่วนแบ่งอาหารอย่างว่าง2าย ราวกับสุนัขฝึกมาอย่างดี ภาพลักษณ์ของมอนสเตอร์สุดโหดในตำนานพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "คุณ... คุณทำแบบนี้กับพวกมันได้ยังไงกันครับเนี่ย? พวกมันคือภัยพิบัติระดับที่กองอัศวินศักดิ์สิทธิ์ต้องระดมพลเป็นกองร้อยเพื่อปราบปรามเลยนะครับ!" ลูมิน่าอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ก็แค่ใช้หลักจิตวิทยาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ผสมผสานกับเวทมนตร์สายมืดนิดหน่อยครับท่านลูมิน่า" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหันไปพยักหน้าให้แก่หัวหน้าคนใหม่ของกองกำลังมอนสเตอร์ "เอาล่ะครับ ในเมื่อเราได้พนักงานเพิ่มมาอีกเกือบครึ่งร้อย แผนยึดคืนพื้นที่ชั้นที่ห้าเพื่อขยายสาขา2 ก็เริ่มเปิดฉากได้เสียที" ชายหนุ่มหันกลับไปมองเบื้องลึกของดันเจี้ยนที่มืดมิด ไอหมอกสีดำทมิฬเริ่มแผ่ขยายออกรอบตัว มอนสเตอร์นับร้อยชีวิตลุกขึ้นยืนตามคำสั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เคมีระหว่างเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้เจ้าเล่ห์กับอัศวินสาวผู้เคร่งครัดกำลังหลอมรวมกันเป็นพลังขับเคลื่อนอันน่าสะพรึงกลัวและทรงเสน่ห์ในคราวเดียวกัน ทว่า ในขณะที่รินกำลังก้าวเท้าเดินนำทัพมอนสเตอร์มุ่งหน้าสู่ใจกลางชั้นที่ห้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า—ไม่ใช่เสียงคำรามของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่เป็นเสียงโลหะกระทบพื้นศิลาที่หนักแน่นราวกับเครื่องจักรสงฆ์โบราณ กริ๊ก... ครืด... ไอความเย็นเยือกพวยพุ่งทะลักตัดผ่านความอบอุ่นของกองไฟจนมอดดับลงในพริบตาเดียว มอนสเตอร์ทั้งหมดที่เพิ่งเซ็นสัญญาจ้างงานถึงกับส่งเสียงครางฮือด้วยความหวาดกลัว ขนตามลำตัวลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกัน ราวกับพวกมันกำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของดันเจี้ยนแห่งนี้ รินหยุดฝีเท้ากะทันหัน รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาสีอเมทิสต์หรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานระดับภัยพิบัติที่พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง *[คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบตัวตนปริศนา 'ผู้ดูแลระบบดันเจี้ยนโบราณ' กำลังตื่นจากการหลับใหล...]* *[คำเตือน: เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น! ภารกิจลับระดับ SSS 'การพิพากษาแห่งเนโครแมนเซอร์ผู้ทรยศ' เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มา ณ ที่นี้นะครับ