กลยุทธ์ห้องกับดักรักษ์โลก

"ถ้าท่านยังดึงดันจะใช้กลไกหอกอาบยาพิษชุดเดิมอีกรอบ ผมคงต้องพิจารณาเรื่องการยื่นหนังสือลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการตลาดแล้วล่ะครับ คุณริน" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเสียงกระดาษปึกใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นของชั้นใต้ดินดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด ลูมิน่า อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้สวมชุดเกราะขาวสะอาดตัดกับผ้าคลุมสีทอง ขยับแว่นสายตาไร้กรอบที่เธอเพิ่งเสกขึ้นมาใช้งานเพื่อการทำบัญชีโดยเฉพาะ ใบหน้าคมคายฉายแววเหนื่อยหน่ายอย่างปิดไม่มิด ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองชายหนุ่มผู้เป็นนายจ้างด้วยสายตาคาดคั้น รินหัวเราะแห้งๆ เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยลูกดอกเหล็กขึ้นสนิมที่ตกอยู่บนพื้นหิน "โธ่ ลูมิน่า อย่าเพิ่งใจร้อนโต้อะไรรุนแรงแบบนั้นสครับ หอกอาบยาพิษน่ะมันต้นทุนต่ำก็จริง แต่นักผจญภัยรุ่นใหม่เขาเบื่อความจำเจกันแล้วนะครับ ยุคนี้มันต้องมีความแปลกใหม่ ต้องมีความ ‘ลักジュアリー’ (Luxurious) เข้าใจไหมครับ ความตายที่มาพร้อมกับความผ่อนคลาย" "ความตายที่มาพร้อมกับความผ่อนคลาย?" ลูมิน่าย้อนถาม เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความเหลืออด "นี่ท่านกำลังพูดถึงดันเจี้ยนระดับ B ที่มีอัตราการตายสูงเป็นอันดับสามของอาณาจักรนะ ไม่ใช่สปาห้าดาวริมชายหาด! นักผจญภัยที่ก้าวเข้ามาที่นี่คาดหวังการต่อสู้ที่ดุเดือด เลือดสาด และความตายอันน่าสะพรึงกลัว ไม่ใช่... ไม่ใช่ห้องอบสมุนไพร!" "นั่นแหละครับคือจุดบอดทางการตลาดที่เรามองข้าม" รินดีดนิ้วเป๊าะ ดวงตาสีดำสนิทพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ เขาเดินเข้าไปใกล้แผนผังดันเจี้ยนแบบโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวกวาดปรับแต่งโครงสร้างห้องกับดักมรณะหมายเลข 404 ซึ่งเดิมทีถูกออกแบบมาให้เป็นห้องเชือดที่มีใบมีดหมุนวนรอบทิศทาง "ลองคิดดูสิครับลูมิน่า นักผจญภัยวิ่งหนีฝูงโครงกระดูกมาด้วยความเหนื่อยล้า เหงื่อท่วมตัว ชุดเกราะหนักอึ้ง หายใจหอบฮืด... แล้วพอพวกเขาผลักประตูบานนี้เข้ามา แทนที่จะเจอใบมีดบั่นคอ พวกเขาจะได้กลิ่นอายอโรมาของลาเวนเดอร์และยูคาลิปตัส ไอความร้อนจากบ่อน้ำแร่ธรรมชาติ และเสียงดนตรีบรรเลงกล่อมประสาทเบาๆ มันคือการทำลายขวัญและกำลังใจของศัตรูในรูปแบบใหม่ครับ!" "เขาเรียกว่าทำให้ตายใจต่างหากเล่า!" ลูมิน่าแย้งเสียงแข็ง แม้ริมฝีปากบางจะเริ่มเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด เมื่อสมองระดับหัวกะทิของอดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์เริ่มประเมินความเป็นไปได้ตามหลักเศรษฐศาสตร์ดันเจี้ยนที่รินเคยกรอกหูเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ "พูดอีกทีซิ... ต้นทุนการเปลี่ยนห้องใบมีดเหล็ก ให้กลายเป็นบ่อน้ำแร่อวตาร มันใช้วัตถุดิบอะไรบ้าง?" รอยยิ้มของรินกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นเหยื่อเริ่มติดเบ็ด เขายื่นเอกสารงบประมาณที่ร่างเสร็จอย่างรวดเร็วให้หญิงสาวทันที "วัตถุดิบหลักเราไม่ต้องไปซื้อที่ไหนไกลเลยครับ ใช้ ‘น้ำตาแห่งความสิ้นหวัง’ ของพวกสไลม์ดินเหนียวที่ชั้นสอง มาผสมกับ ‘ผงวิญญาณเร่ร่อน’ เกรด C ที่พวกเราขูดมาจากผนังห้องโถงใหญ่เมื่อวานนี้ บวกกับหินแร่ความร้อนจากเตาหลอมของก็อบลินช่างตีเหล็ก ต้นทุนรวมต่อรอบ... แทบจะเป็นศูนย์ครับ!" รินอธิบายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับเซลส์แมนขายประกันมือทอง "ส่วนระบบพ่นไอระเหย เราให้พวกโครงกระดูกพ่อบ้านไปยืนปั๊มมือเอา ไม่เปลืองมานาด้วยนะ" ลูมิน่ารับกระดาษแผ่นนั้นมาพิจารณา ดวงตาสอกส่องตัวเลขทุกบรรทัดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำและเสียงถอนหายใจเบาๆ ของอดีตอัศวินผู้เคร่งครัด "ถ้า... ถ้าค่าใช้จ่ายต่ำขนาดนั้นจริง แล้วผลลัพธ์ล่ะ?" ลูมิน่ายอมลดราวาศอกลง น้ำเสียงอ่อนลงครึ่งหนึ่ง "นักผจญภัยจะตายในสนามสปาของท่านได้ยังไง ในเมื่อมันไม่มีอาวุธ?" รินยิ้มกริ่ม เขาเดินไปหมุนวาล์วศิลาที่ผนังเบาๆ "ใครบอกว่าไม่มีอาวุธล่ะครับลูมิน่า... น้ำแร่ที่เราผสมผสานสูตรพิเศษนั้น มีส่วนผสมของ ‘พิษอัมพาตกล้ามเนื้อขั้นรุนแรง’ ที่เจือจางจนแทบไม่มีกลิ่น เมื่อลงไปแช่เกินสามนาที ร่างกายจะเริ่มผ่อนคลายจนถึงขีดสุด กล้ามเนื้อทุกส่วนจะคลายตัวจนหมดแรง แม้แต่ดาบก็ยังถือไม่ไหว... และในวินาทีที่พวกเขากำลังเคลิบเคลิ้มที่สุดจนเผลอหลับตาลงนั่นแหละครับ คือจังหวะที่เราจะส่งพนักงานนวดแผนไทย... เอ่อ หมายถึง ‘โกเล็มหมอนวดกระดูก’ เข้าไปให้บริการพิเศษ" ลูมิน่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย จินตนาการภาพตามคำบอกเล่าของชายหนุ่ม นักผจญภัยผู้เก่งกาจเดินเข้าไปแช่น้ำแร่ร้อนๆ อย่างสบายอารมณ์ พิษซึมเข้าสู่ผิวหนังอย่างช้าๆ จนหมดเรี่ยวแรง จากนั้นหุ่นยนต์ดินเผาร่างยักษ์จะเดินเข้าไป... ดัดกระดูก จัดกระดูก และบิดข้อต่อให้เข้าที่แบบถาวร (ถาวรชนิดที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง) มันเป็นความโหดเหี้ยมที่ห่อหุ้มด้วยความใส่ใจในสุขภาพอย่างแท้จริง! "ท่านนี่มัน... ปีศาจชัดๆ" ลูมิน่าพึมพำออกมาเบาๆ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "แต่... เป็นปีศาจที่มีแผนธุรกิจยอดเยี่ยมมาก ข้าขออนุมัติงบปรับปรุงห้องหมายเลข 404 ในนาม ‘สปาหุบเขาอเวจี’ เริ่มดำเนินการได้ทันที!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ จากระบบดันเจี้ยนดังขึ้นกลางอากาศ ขัดจังหวะการอนุมัติโครงการอย่างเป็นทางการ [ระบบอัปเดตสถานะดันเจี้ยน: สำเร็จภารกิจพิเศษ 'นวัตกรรมกับดักรักษ์โลก (Eco-friendly Trap)'!] [ปลดล็อกฉายา: 'ผู้บริหารสายพิถีพิถันแห่งความตาย'] [ได้รับโบนัสพิเศษ: พลังงานมานาโซนชั้นที่ 7 เพิ่มขึ้น 35%] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก... ทีมสำรวจระดับ A 'รุ่งอรุณทมิฬ' กำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนของท่านในอีก 3... 2...] รินและลูมิน่าหันขวับไปมองหน้าจอภาพมอนิเตอร์เวทมนตร์ที่ติดตั้งอยู่เหนือประตูทางเข้าทันที ภาพที่ปรากฏคือกลุ่มนักผจญภัยชุดเกราะสีดำสนิทเจิดจ้า นำโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ถือดาบยักษ์เรืองแสงสีฟ้าเข้ม แววตาของหัวหน้าทีมเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและประสบการณ์โชกโชน "ฮ่าๆ มากันไวเสียจริงนะครับแขกวีไอพีกลุ่มแรกของเรา" รินยิ้มมุมปาก ดวงตาสีดำหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "ลูมิน่าครับ ไปเตรียมผ้าขนหนูผืนใหญ่ๆ กับน้ำสมุนไพรเย็นๆ รอรับรองพวกเขาได้เลย... เราจะต้อนรับพวกเขาด้วยมาตรฐานบริการระดับห้าดาวให้สมกับที่บุกมาไกลถึงนี่" ลูมิน่าพยักหน้ารับ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของอัศวินสาวผู้ผันตัวมาเป็นนักบริหาร เธอกำดาบในมือแน่นพร้อมกับเอ่ยเบาๆ "รับทราบครับท่านผู้อำนวยการ... เดี๋ยวข้าจะจัดคอร์ส ‘นวดกดจุดระเบิดวิญญาณ’ ให้พวกเขารู้สึกสบายจนลืมวันกลับบ้านเลยทีเดียว" บรรยากาศในห้องควบคุมเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและระทึกใจ ทว่าในวินาทีที่ลูมิน่ากำลังจะก้าวเท้าเดินออกไปเพื่อเตรียมการต้อนรับแขกคนสำคัญนั้นเอง... แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงจากเพดานร่วงกราว! *ครืนนนนน—!* ไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดเวทมนตร์ธรรมดา แต่เป็นแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจากเบื้องลึกของดันเจี้ยนชั้นที่แปด ชั้นที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปีและไม่มีใครเคยย่างกรายเข้าไปถึง! รินชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที เขากวาดสายตามองไปที่หน้าจอระบบมอนิเตอร์หลัก ซึ่งตอนนี้หน้าจอทั้งหมดกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความแจ้งเตือนสีทองคำกระพริบถี่รัวด้วยความเร่งด่วนขั้นสุดยอด [ประกาศเตือนระดับภัยพิบัติ: บอสลับแห่งชั้นที่ 8 'มังกรโบราณผู้หลับใหล - เวลทราน' ได้รับรู้ถึงกลิ่นอายของสปา และกำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการจำศีลเนื่องจาก... รำคาญเสียงเพลงบรรเลงเบาเกินไป!] ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!