พนักงานใหม่: แม่มดสายมู

"ถ้าคุณพยากรณ์ว่าหมาป่าเขี้ยวเงินจะบุกหมู่บ้านในอีกสามวัน แล้วมันก็มาจริงๆ ในอีกสามวัน... ทำไมพวกชาวบ้านถึงไล่ตะเพิดคุณออกมาล่ะครับ ลูมิน่า?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานชั้นใต้ดิน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่อบอุ่นด้วยแสงจากตะเกียงเวทมนตร์ ริน หรือที่ใครหลายคนในยุทธภพดันเจี้ยนเริ่มขนานนามให้เขาอย่างลับๆ ว่า 'เนโครแมนเซอร์สายปั่น' กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเป็นจังหวะ สายตาคมกริบมองเอกสารประวัติการจ้างงานแผ่นบางในมือด้วยความรู้สึกทึ่งแกแกมขบขัน ลูมิน่า อดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย บัดนี้สวมชุดยูนิฟอร์มผู้จัดการฝ่ายการตลาดที่เข้ารูป เธอถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่บางไหวสะท้าน ก่อนจะวางถ้วยชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะตรงหน้าชายหนุ่มด้วยท่าทีที่สะท้อนความเหนื่อยหน่ายระคนรำคาญ "ก็เพราะยัยหนูนั่นดันไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านว่า 'อีกสามวันสามีของท่านจะพาชู้เข้าบ้าน ระวังเตรียมหยิกหัวไว้ให้ดี' น่ะสิครับ ริน... เธอบอกความจริงแบบไม่มีศิลปะในการประนีประนอมเลยสักนิด ผลลัพธ์ก็คือบ้านแตกสาាយสาแหรก และชาวบ้านทั้งหมู่บ้านก็เลยลงความเห็นว่าเธอเป็นแม่มดกาลกิณีที่นำพาความวิบัติมาสู่ชุมชน" ลูมิน่าส่ายหน้าช้าๆ นึกถึงสภาพของหญิงสาวผู้มีดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับลูกแก้วพยากรณ์ที่กำลังนั่งกอดเข่าคุดคู้รอการสัมภาษณ์งานอยู่ที่ห้องรับแขกด้านนอก รินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมปนเจ้าเล่ห์พราวระยับด้วยประกายความคิดสร้างสรรค์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมสีเข้มของเนโครแมนเซอร์ให้เข้าที่ "น่าสนใจนี่ครับ... ในโลกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์บ้าคลั่งและดันเจี้ยนที่คาดเดาไม่ได้ ทักษะการพยากรณ์ที่แม่นยำระดับเห็นอนาคตล่วงหน้า ถือเป็นทรัพยากรบุคคลที่หายากยิ่งกว่าแร่โอริฮาลكونเสียอีก ถ้างั้น... เราลองไปคุยกับว่าที่ 'พนักงานใหม่' ของเรากันหน่อยดีกว่าครับ" ประตูไม้บานหนักถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดคลุมยาวสีม่วงเข้ม ประดับประดาด้วยสัญลักษณ์ดวงดาวและลูกแก้วคริสตัลที่สั่นระริกตามจังหวะชีพจร บนศีรษะของเธอสวมหมวกทรงแหลมเอียงกระเท่เร่ ดวงตากลมโตสีอเมทิสต์เงยขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาระแวดระวัง ท่าทางของเธอลนลานเล็กน้อยเหมือนลูกแมวตกใจที่พร้อมจะข่วนทุกคนที่เข้าใกล้ "เอ่อ... ฉันชื่อ 'เชียร่า' ค่ะ... ไม่สครับ... ฉันชื่อเชียร่าครับ!" หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิด รีบเปลี่ยนเสียงและท่าทีแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มสุภาพที่เป็นมิตรจากชายหนุ่มตรงหน้า รินอมยิ้มบางๆ เขาผายมือเชื้อเชิญให้เธอนั่งลงตรงข้าม ก่อนจะนั่งลงตามด้วยท่าทีผ่อนคลาย เพื่อลดแรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัว "ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหครับ คุณเชียร่า ยินดีต้อนรับสู่ 'ดันเจี้ยนแห่งความสุขสันต์' ของเรานะครับ ผมชื่อริน เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ ส่วนทางด้านนี้คือคุณลูมิน่า หัวหน้าฝ่ายการตลาดผู้เข้มงวดของเราเอง" รินแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง พลางผายมือไปยังอดีตอัศวินสาวที่ยืนกอดอกพินิจพิเคราะห์ผู้สมัครใหม่อย่างเงียบๆ เชียร่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองสำรวจเนโครแมนเซอร์หนุ่มตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "เอ่อ... คุณรินคะ... เอ๊ย! คุณรินครับ คือฉันได้ยินชื่อเสียงเลื่องลือมาว่า... ดันเจี้ยนของคุณรับสมัครแต่มอนสเตอร์และวิญญาณเร่ร่อนไม่ใช่หรือคะ? ทำไมถึงสนใจแม่มดตกงานอย่างฉันล่ะครับ... แฮื่อ! ฉันติดพูดคำว่าค่ะซะแล้วสิคะเนี่ย!" เธอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความเขินอายจนใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ รินหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขายื่นเอกสารประวัติการทำงานของเธอคืนบนโต๊ะ ก่อนจะประสานมือไว้ใต้คางแล้วมองตรงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "เหตุผลที่ผมสนใจคุณเชียร่า มันเรียบง่ายมากเลยครับ... โลกภายนอกอาจจะมองว่าคำพยากรณ์ของคุณคือ 'คำสาป' หรือ 'ความวิบัติ' เพราะพวกเขากลัวความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ แต่สำหรับที่นี่... ดันเจี้ยนของเราขับเคลื่อนด้วยกลยุทธ์ การบริหารจัดการความเสี่ยง และข้อมูลเชิงลึกครับ" รินเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้คำพูดของเขาซึมซับเข้าสู่ความคิดของหญิงสาว ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำ "ลองคิดดูสิครับ ถ้าเรามีคุณคอยพยากรณ์ล่วงหน้าว่า 'นักผจญภัยกลุ่มไหนกำลังจะบุกเข้ามาในอีกสองชั่วโมง' หรือ 'กับดักตรงจุดไหนกำลังจะเสื่อมสภาพก่อนเวลาอันควร' นั่นแปลว่าเราสามารถเตรียมต้อนรับพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ... ไม่ใช่ในฐานะผู้บุกรุกที่ต้องกำจัดให้สิ้นซาก แต่เป็น 'ลูกค้าชั้นดี' ที่เราสามารถจัดสรรเส้นทาง ทรัพยากร และประสบการณ์ความบันเทิงได้อย่างคุ้มค่าที่สุดต่างหากล่ะครับ" ดวงตาสีอเมทิสต์ของเชียร่าเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ความหวาดกลัวและกังวลใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายแห่งความตื่นเต้นและความเข้าใจ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งอย่างปิดไม่มิด "คุณรินกำลังจะบอกว่า... ให้ฉันใช้ความสามารถในการมองเห็นอนาคต มาทำนายพฤติกรรมของนักผจญภัย เพื่อปรับปรุงระบบการบริการของดันเจี้ยนอย่างนั้นเหรอครับ?" เชียร่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมั่นใจขึ้น แม้จะยังติดๆ ขัดๆ กับการเปลี่ยนสรรพนามอยู่บ้าง "ถูกต้องที่สุดครับ!" รินยิ้มกว้าง "และตำแหน่งของคุณในวันนี้คือ 'หัวหน้าแผนกพยากรณ์และกลยุทธ์ความเสี่ยง' เงินเดือนเริ่มต้นสูงกว่าที่สมาคมแม่มดเคยให้คุณสามเท่า พร้อมที่พักส่วนตัวในชั้นที่สาม และสวัสดิการอาหารสามมื้อปรุงโดยเชฟโครงกระดูกมือหนึ่ง... ว่ายังไงครับ สนใจมาร่วมงานกับครอบครัวของเราไหมครับ?" เชียร่าสูดหายใจเข้าลึก 1 ครั้ง ดวงตาฉายแววแน่วแน่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอยื่นมือเรียวบางออกมาข้างหน้าเพื่อเป็นการแสดงออกถึงการตกลงปลงใจ "ตกลงครับ! ฉัน... เอ่อ ผมจะตั้งใจทำงานเต็มที่เพื่อดันเจี้ยนแห่งนี้แน่นอนครับ!" รินยื่นมือออกไปจับมือกับเธออย่างเป็นกันเอง บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความสำเร็จของการเจรจา ลูมิน่าที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับเผลอยิ้มออกมาบางๆ อย่างโล่งใจ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของรินสัมผัสเข้ากับฝ่ามือของเชียร่า เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่เยือกเย็นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเนโครแมนเซอร์หนุ่มทันที โดยไม่ใช่เสียงจากระบบปกติของดันเจี้ยน แต่เป็นเสียงระบบลับที่เขาไม่เคยได้ยินมานานนับเดือน! *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: พลังพยากรณ์ของ "แม่มดสายมู" ทำปฏิกิริยากับ "แก่นแท้เนโครแมนเซอร์ระดับสูง"]* *[ระบบทำการสแกนประวัติความเป็นมาของพนักงานใหม่โดยอัตโนมัติ... พบความเชื่อมโยงระดับ SSS กับ "มหันตภัยแห่งรอยแยกมิติ" ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า!]* *[คำเตือนฉุกเฉินจากระบบ: สิ่งที่เชียร่าพยากรณ์ไม่ได้ผิดพลาด... แต่เหตุการณ์ที่เธอเห็นในหมู่บ้านเมื่อสามวันก่อน เป็นเพียง "ภาพลวงตา" ที่ถูกสร้างขึ้นโดยบอสลับระดับตำนานที่กำลังหลับใหลอยู่ใต้ชั้นที่สิบของดันเจี้ยนแห่งนี้ และขณะนี้... เปลือกตาของมันกำลังขยับเพื่อลืมตาตื่นขึ้นแล้ว!]* รินชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งเกร็งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองยังทิศทางของบันไดที่ทอดยาวลงสู่ชั้นใต้ดินลึกสุดทันที... ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!