ป่วนตลาดเวทมนตร์

"ถ้าท่านยังกล้าเอาซากโครงกระดูกย้อมแมวพวกนี้มาวางขายตัดราคาหน้าร้านข้าอีกรอบเดียว ข้าจะเอาค้อนศักดิ์สิทธิ์นี่ทุบมันให้กลายเป็นผุยผง... พร้อมกับกระดูกซี่โครงของเจ้าด้วย ดีไหมล่ะครับคุณพ่อค้า?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทุบทำลายขวัญกำลังใจคนฟังจนราบคาบดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดเวทมนตร์เขตสาม ลูมิน่าในชุดคลุมนักเวทสีขาวสะอาดตาเพื่ออำพรางเกราะหนักศักดิ์สิทธิ์ กำลังใช้ด้ามค้อนเวทมนตร์เคาะโต๊ะไม้ของพ่อค้าเร่หน้าตาตื่นอย่างเป็นจังหวะ ทุกครั้งที่ปลายเหล็กกระทบเนื้อไม้ พ่อค้าหน้าเลือดรายนั้นก็สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ผม—ริน เนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้กำลังสวมบทบาทเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อจำเป็น ยืนกอดอกพิงเสาหินแกรนิตของซุ้มประตูตลาดพลางอมยิ้มบางๆ ผมปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุมสีเข้มของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปแตะแขนเสื้อของอดีตอัศวินสาวเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน "ใจเย็นก่อนครับท่านหัวหน้าการตลาด ถ้าเราใช้ความรุนแรงตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าตลาดเวทมนตร์ เดี๋ยวข่าวลือเรื่อง 'แก๊งทวงหนี้สุดโหดแห่งดันเจี้ยนรกร้าง' จะแพร่สะพัดจนพ่อค้าคนอื่นพากันปิดหนีหมดเสียก่อน เรามาที่นี่เพื่อช้อปปิ้งอุปกรณ์มือสองมาอัปเกรดสุสาน ไม่ใช่มาประกาศสงครามล้างบางนะครับ" ลูมิน่าเหลือบมองผมด้วยหางตา ใบหน้าสวยคมฉายแววไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เธอลดค้อนลงแต่ยังคงจ้องเขม็งไปยังพ่อค้าเร่ที่รีบเก็บโครงกระดูกเวทมนตร์เกรดต่ำยัดใส่กระสอบด้วยความลนลาน "ข้าแค่กำลังเจรจาธุรกิจในแบบฉบับของอัศวินผู้ผดุงความยุติธรรมต่างหากล่ะครับคุณริน" เธอกระซิบตอบเสียงลอดไรฟัน "เจ้าพวกพ่อค้าหน้าเลือดในตลาดมืดนี่ ไว้ใจไม่ได้สักคน ถ้าไม่ขู่ให้กลัวเสียก่อน พวกมันกล้าขายโครงกระดูกติดเชื้อโรคซอมบี้เน่าเฟะให้เราในราคาเกรดพรีเมียมแน่ๆ" "นั่นสินะครับ ถึงได้บอกว่าคุณเหมาะกับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการตลาดและการเจรจาต่อรองที่สุดแล้ว" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปหาพ่อค้าเร่ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม "เอาล่ะครับพ่อค้า คุณได้ยินที่สหายของผมพูดแล้วใช่ไหมครับ? ไหนลองเอาสินค้ามือสองเกรดดี ร่างกายครบสามสิบสอง และผ่านการทำความสะอาดฆ่าเชื้อมนตราเรียบร้อยแล้วออกมาให้เราเลือกดูหน่อยสิครับ" ตลาดเวทมนตร์เขตสามของเมืองหลวงแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องการเป็นแหล่งระบายสินค้ามือสองจากบรรดากิลด์นักผจญภัยที่ล่มสลาย หรือดันเจี้ยนที่ถูกเคลียร์จนหมดสภาพ ของดีราคาถูกมักจะซ่อนอยู่ตามซอกมุมอับชื้นเหล่านี้ และเป้าหมายหลักของเราในวันนี้คือการหาซื้อ 'ศิลาวิญญาณกระแสจิต' (Psychic Soul Stone) รุ่นตกรุ่น และ 'แผ่นเหล็กจารอักขระเสริมความหนาแน่นของสุสาน' เพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นมอนสเตอร์ระลอกถัดไปที่ระบบเพิ่งส่งสัญญาณเตือนมาเมื่อวาน โลกของเนโครแมนเซอร์ไม่ได้มีแค่การนั่งรอให้ซอนบี้เดินมาหาครับ แต่มันคือการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด เหมือนกับการทำธุรกิจสตาร์ทอัพที่ต้องรีดเค้นทุกเหรียญทองให้ออกมาคุ้มค่าที่สุด พวกเราเดินลึกเข้าไปในโซนจำหน่ายวัตถุดิบและอุปกรณ์เวทมนตร์มือสอง กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณ น้ำยาเคมีระเหย และกลิ่นเหล็กสนิมคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยที่ปูด้วยผ้าใบเก่าๆ มีทั้งพ่อค้าเผ่าต่างๆ ทั้งเอลฟ์ตกอับ คนแคระที่ผันตัวมาขายเศษเหล็กเวทมนตร์ และมนุษย์หน้าตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาวิเคราะห์ราคา "คุณริน ดูนั่นสิครับ..." ลูมิน่าสะกิดแขนผม พร้อมกับพยักเพยิดไปยังแผงลอยขนาดเล็กที่ตั้งอยู่หลบมุมใต้บันไดหินอับทึบ ที่นั่นมีชายชราท่าทางสติไม่ค่อยดีคนหนึ่งกำลังนั่งกอดกล่องไม้ผุๆ พึมพำกับตัวเองเบื้องหน้ามีป้ายกระดาษเขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยว่า *'ขายเหมาโละสต็อกของอดีตจอมขมังเวทผู้ล่วงลับ ไม่มีประกัน ไม่รับคืน'* ผมหรี่ตามองกล่องไม้ใบนั้นทันที สัญชาตญาณเนโครแมนเซอร์ของผมกระตุกวาบ แรงสั่นสะเทือนจางๆ ของคลื่นพลังงานความมืดระดับต่ำแผ่ออกมาจากก้นกล่อง มันไม่ใช่พลังงานที่น่ากลัว แต่เป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... กลิ่นอายของระบบโครงสร้างสุสานยุคโบราณที่สูญหายไปนาน "น่าสนใจดีนี่ครับ..." ผมพึมพำ เดินเข้าไปใกล้แผงลอยนั้นช้าๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าชายชรา "สวัสดีครับคุณตา กล่องนี้ขายเท่าไหร่หรือครับ?" ชายชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวมองทะลุผ่านผมไปราวกับมองไม่เห็นตัวตน ก่อนจะยิ้มแห้งๆ จนเห็นฟันหลอ "ห้าสิบลีฟ... ใครอยากได้เอาไปเลย ขี้เกียจขนย้ายแล้ว ลูกหลานมันบอกว่าของพวกนี้มีแต่จะพาซวย... ฮìฮì" "ห้าสิบลีฟสำหรับกล่องไม้ผุๆ กับของข้างในที่ไม่รู้คืออะไร ถือว่าแพงไปหน่อยนะครับสำหรับตลาดมือสองแบบนี้" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มการค้า "เอาเป็นว่ายี่สพna... เอ่อ ยี่សิบลีฟถ้วน พร้อมกับขนย้ายให้ฟรีทันที ดีไหมครับ?" ชายชรายังไม่ทันได้อ้าปากตอบ จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงจอแจของพ่อค้าแม่ขายในละแวกใกล้เคียงราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงลงฉับพลัน ลมพัดกรรโชกแรงทั้งที่พวกเราอยู่ในอาคารปิดทึบ เงาสะท้อนบนพื้นหินเริ่มบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงแปลกประหลาด ลูมิน่าชักมือขวามาแตะด้ามค้อนเวทมนตร์โดยอัตโนมัติ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที "คุณริน ระวังตัวด้วยครับ... มีกระแสมานาแปลกปลอมกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ มวลพลังระดับนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่" ผมไม่ได้ตอบคำถาม แต่สายตาจดจ่ออยู่กับกล่องไม้เบื้องหน้า ฝาไม้ที่เคยปิดสนิทค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกเองช้าๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังดึงมันขึ้นจากด้านใน แสงสีม่วงอมฟ้าสว่างวาบขึ้นจากก้นกล่อง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของผมคนเดียว... *'ในที่สุด... นายท่านก็มา't'* สิ้นเสียงนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีขอบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าผมอย่างรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องกังวานในหัวราวกับระฆังมรณะ [ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุดิบระดับตำนานที่ถูกผนึก: "หัวใจแห่งสถาปนิกสุสานโบราณ (ระดับ SSS)"] [คำเตือน: วัตถุดิบชิ้นนี้ผูกพันธะกับดันเจี้ยนต้องสาปที่สูญหาย คุณกำลังจะดึงดูดความสนใจจาก "ผู้ดูแลกฎแห่งความตาย" องค์กรลับที่ตามล่าเนโครแมนเซอร์ทั่วทวีป!] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "รับมอบมรดกแห่งความมืด" ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ! เงื่อนไข: ยอมรับหัวใจดวงนี้และเชื่อมต่อมันเข้ากับสุสานส่วนตัวของคุณภายใน 60 วินาที ไม่เช่นนั้นพื้นที่รอบตัวทั้งหมดจะถูกลบหายไปจากแผนที่!] ผมมองตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่กำลังกระพริบถี่ๆ อยู่บนหน้าจอระบบ พร้อมกับเงาสําดำทะมึนกลุ่มใหญ่ที่กำลังพังทะลุผนึกเวทมนตร์ของตลาดเข้ามาล้อมรอบพวกเราไว้ทุกด้าน ...ดูเหมือนว่าทริปช้อปปิ้งหาของมือสองราคาประหยัดในวันนี้ จะกลายเป็นการเปิดประตูสู่นรกขุมใหม่เสียแล้วล่ะครับ! --- ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!