การเดินทางไปยังเมืองหลวง

เสียงกระดาษปึกใหญ่กระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปึก* เรียกสติของนายทะเบียนวัยกลางคนให้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า ดวงตาสีสนิมกวาดมองผ่านแว่นกรอบทองหนาเตอะไปยังชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำไปยังกองกระดาษที่มีตราประทับของสมาคมนักผจญภัยและใบอนุญาตประกอบกิจการร้านค้าแปลกประหลาดที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ "คุณริน... เจ้าของร้าน 'ดันเจี้ยนคาเฟ่ แอนด์ มอนสเตอร์เซอร์วิส' สินะครับ?" นายทะเบียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความกระตือรือร้นใดๆ ตามวิสัยของข้าราชการระดับล่างในเมืองหลวงอาเซลด้าที่ต้องรองรับผู้ประกอบการหน้าใหม่นับร้อยชีวิตในแต่ละวัน "เอกสารสิทธิ์การครอบครองพื้นที่ชั้นใต้ดินเขตตะวันตก การประเมินความปลอดภัยระดับภัยพิบัติขั้นต่ำ... และนี่อะไรครับ? ใบรับรองสุขอนามัยของโครงกระดูกพลเรือน?" "ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการครับ ท่านนายทะเบียน" รินแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจระดับที่มักจะทำให้คู่เจรจาลอบถอนหายใจ "ทุกตัวผ่านการอบรมมารยาทในการเสิร์ฟกาแฟและการทำความสะอาดขั้นพื้นฐานเรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางเกิดเหตุการณ์กระดูกหลุดร่วงลงไปในถ้วยลาเต้ของลูกค้าอย่างแน่นอนครับ ผมรับประกันด้วยเกียรติของเนโครแมนเซอร์" ลูมิน่า ซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลังในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ขยับตัวเล็กน้อยจนเกราะไหล่กระทบกันเบาๆ นางปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยพฟ้องว่าอดีตหัวหน้าหน่วยอัศวินผู้เคร่งครัดกำลังพยายามอดกลั้นต่อความรู้สึกผิดบาปในใจเพียงใด ที่ต้องมานั่งร่วมขบวนการจดทะเบียนบริษัทจัดหางานที่ใช้พนักงานเป็น... ผีดิบเดินได้ "มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องกระดูกหลุดลงถ้วยกาแฟหรอกครับ คุณริน..." นายทะเบียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ นวดขมับตัวเองเบาๆ "ปัญหาคือ กฎหมายของอาณาจักรเรายังไม่เคยมีหมวดหมู่สำหรับ 'การจ้างงานแรงงานอันเดด' มาก่อน! พนักงานของคุณ... เอ่อ หมายถึงลูกจ้างโครงกระดูกหกตัวที่ยืนเรียงแถวรออยู่ข้างนอกนั่น มีสถานะทางกฎหมายเป็นอะไรกันแน่? ทรัพย์สิน? อาวุธเวทมนตร์? หรือสัตว์เลี้ยง?" "พวกเขามีชื่อครับ มีสัญญาจ้างงาน มีสวัสดิการประกันภัยกลุ่ม (คุ้มครองกรณีถูกปัดเป่าด้วยเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์) และที่สำคัญที่สุด..." รินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยไหวพริบทางการค้า "พวกเขาเสียภาษีครับ ท่านนายทะเบียน สรรพากรหลวงน่าจะชื่นชอบรายได้ส่วนนี้ไม่น้อยทีเดียว" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงชั่วขณะ นายทะเบียนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ข้ออเรื่อง 'ภาษี' มักเป็นไม้ตายที่ใช้ปิดปากข้าราชการทุกยุคทุกสมัยได้อย่างชะงัดนัก เขามองหน้าชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มละไมราวกับพ่อค้าหน้าเลือดผู้กุมความลับของอาณาจักร ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบตราประทับเหล็กสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้ "ถ้าเช่นนั้น... ผมคงต้องขอตรวจสอบ 'ตัวแทนพนักงาน' ของคุณสักหน่อย เพื่อความถูกต้องตามระเบียบปฏิบัติ เชิญเรียกหัวหน้ากะเข้ามาพบผมข้างในนี้ได้เลยครับ" รินไม่รอช้า เขาหันไปพยักหน้าให้ประตูกระจกฝ้าด้านนอกทันที สิ้นสัญญาณนั้น ประตูไม้บานคู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างของโครงกระดูกสวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท ปักลายโลโก้ร้านรูปหัวกะโหลกจิบกาแฟก้าวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยทีละตัว ฝีเท้าที่เคาะลงบนพื้นหินอ่อนไร้ซึ่งเสียงของเนื้อหนัง มีเพียงเสียงกระทบกันของข้อต่อกระดูกแห้งๆ ที่ดัง *กริ๊กๆ* เป็นจังหวะ ราวกับทหารยามในพิพิธภัณฑ์ที่ฟื้นคืนชีพ ตัวแรกที่ก้าวเข้ามาคือ 'สมชาย' โครงกระดูกระดับพลทหารที่รินคัดเลือกมาให้ทำหน้าที่ผู้จัดการสาขาภาคสนาม มันก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะนายทะเบียนอย่างสงบเสงี่ยม มือข้างหนึ่งถือสมุดบัญชีเล่มหนา อีกข้างถือปากกาขนนกพร้อมใช้งาน ผิดวิสัยอันเดดทั่วไปที่มักจะถือดาบหรือโล่เข้าห้ำหั่นกับสิ่งมีชีวิต นายทะเบียนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนแมลงวันได้ เมื่อโครงกระดูกตรงหน้าโค้งศีรษะให้เขาอย่างสุภาพ—สุภาพเสียยิ่งกว่าข้าราชการในกระทรวงบางคนเสียอีก—แถมยังมีเสียงก๊อกแก๊กคล้ายเสียงกระซิบลอดออกมาจากกะโหลกศีรษะ "*สวัสดี... ครับ... นาย... ทะเบียน...*" เสียงแหบแห้งราวกิ่งไม้หักดังขึ้น แต่มันพูดชัดถ้อยชัดคำตามบทที่รินเคี่ยวเข็ญให้ท่องมาตลอดการเดินทางสามวันเต็มจากดันเจี้ยน ลูมิน่าเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง แอบยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะต้องมาเห็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ความยุติธรรม มายืนคุมเชิงให้โครงกระดูกมาสอบสัมภาษณ์งานราชการ "เอ่อ... อะแฮ่ม!" นายทะเบียนกระแอมไอแก้เก้อ รีบตั้งสติแล้วประทับตราลงบนเอกสารชุดแรก *ปั๊ม!* "ผ่าน! ผ่านหมดทุกฉบับ! เชิญไปชำระค่าธรรมเนียมที่ช่องสามได้เลยครับ!" รินโค้งตัวขอบคุณด้วยมารยาทอันงดงาม "ขอบพระคุณมากครับ ท่านนายทะเบียน นโยบายส่งเสริมผู้ประกอบการรุ่นใหม่ของท่านช่างยอดเยี่ยมจริงๆ วันหลังผมจะส่งเมล็ดกาแฟเบลนด์พิเศษจากชั้นใต้ดินชั้นที่สามมาให้ลิ้มลองนะครับ" หลังจากจัดการเรื่องเอกสารและค่าธรรมเนียมอันน่าปวดหัวเสร็จสิ้น ริน ลูมิน่า และกองทัพพนักงานโครงกระดูกในชุดฟอร์มสุดเนี๊ยบก็ก้าวออกมาสู่ย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงอาเซลด้า แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบยอดแหลมของมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาเบื้องหน้า ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์จากร้านค้าเวทมนตร์รอบด้านสร้างบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา "ในที่สุดเราก็มีสถานะทางกฎหมายที่ถูกต้องแล้วนะครับ คุณหัวหน้าฝ่ายการตลาด" รินหันไปยิ้มให้หญิงสาวที่เดินเคียงข้างกัน นางยังคงสวมฮู้ดคลุมศีรษะเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน เนื่องจากเกรงว่าจะมีอัศวินจากกอง 3 หรือสหายร่วมอุดมการณ์มาพบเห็นเข้าว่านางมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่กับเนโครแมนเซอร์ "อย่าเรียกว่าฉันด้วยสรรพนามนั้นในที่สาธารณะนะ ริน" ลูมิน่ากระซิบเสียงลอดไรฟัน นางกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความระแวดระวัง "ที่นี่คือเมืองหลวง เขตอิทธิพลหลักของศาสนจักรและสภาเวทมนตร์ ถ้ามีใครรู้ว่าเราพาอันเดดเดินลอยชายอยู่กลางถนนการค้าแบบนี้ หน่วยกวาดล้างคงมาเคาะประตูร้านเราก่อนที่กาแฟแก้วแรกจะชงเสร็จเสียอีก" "ไม่ต้องห่วงครับ สัญญาจ้างงานที่เราเพิ่งประทับตรามาเมื่อครู่ มีอณูเวทมนตร์คุ้มครองสถานะแรงงานชั่วคราวอยู่ ตราบใดที่เรายังเสียภาษีตรงเวลา ทางสภาเวทมนตร์ไม่มีสิทธิ์แตะต้องพนักงานของเราโดยไม่ได้รับอนุญาตจากกระทรวงพาณิชย์หรอกครับ" รินอธิบายด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมกับจดบันทึกราคาสินค้าในย่านนี้ลงในสมุดพก ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินลัดเลาะผ่านตรอกแคบๆ เพื่อไปยังย่านที่พักราคาประหยัดที่รินได้ทำการจองไว้ล่วงหน้า ฝีเท้าของสมชายและพนักงานโครงกระดูกด้านหลังก็หยุดชะงักลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย กริ๊ก... กริ๊ก... เสียงข้อต่อกระดูกที่เคยขยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว พลังงานความมืดจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกมันเริ่มแปรปรวน ลูมิน่าชักมือเข้าหาด้ามดาบข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองไปรอบด้านทันที "ริน... มีบางอย่างผิดปกติ อณูมานาในอากาศแถวนี้กำลังเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เวทมนตร์ตรวจจับทั่วไป..." รินหุบยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่กดทับลงมาจากเบื้องบน ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขามาจากยอดแหลมของมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่ได้ดังขึ้นมานานนับสัปดาห์ปรากฏขึ้นตรงหน้าสายตาของริน ตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นท่ามกลางอากาศว่างเปล่า พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเนโครแมนเซอร์หนุ่มสะดุดกึก [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากพลังงานระดับเทพเจ้า!] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ผู้ตรวจการแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ (Archangel's Inspector) ได้ล็อกเป้าหมายมาที่พนักงานโครงกระดูกรหัส 01-06 แล้ว] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่ภารกิจระดับความยากที่ท่านจะหลีกเลี่ยงได้... จงเตรียมรับมือกับการพิพากษา ณ บัดนี้] ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!