ศัตรูหัวใจ (การค้า)?

"ราคาที่พวกคุณเสนอมา มันต่ำเสียจนผมเกือบจะเผลอหัวเราะออกมาดังๆ เลยล่ะครับ" ผมวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วห้องโถงรับรองของดันเจี้ยนที่ผมดัดแปลงเป็นร้านค้า ดวงตาของผมจ้องมองบุรุษในชุดเกราะสีเงินวาววับที่มีตราสัญลักษณ์ 'กิลด์ราชสีห์ทองคำ' ประทับอยู่อย่างชัดเจน "อย่าเล่นตัวให้มากนัก ริน" ชายที่ชื่อ 'กิลเบิร์ต' รองหัวหน้าหน่วยจัดซื้อของกิลด์ใหญ่เอ่ยขึ้น เขาโน้มตัวลงมาข้างหน้า ฝ่ามือหนาวางทาบบนโต๊ะราวกับจะข่มขวัญ "ดันเจี้ยนแห่งนี้ตั้งอยู่บนทำเลทองก็จริง แต่การที่คุณเป็นแค่เนโครแมนเซอร์อิสระที่จดทะเบียนร้านแบบ 'ไม่เป็นทางการ' แบบนี้... กิลด์ราชสีห์แค่ดีดนิ้ว กฎหมายท้องถิ่นก็จะเปลี่ยนมาอยู่ข้างเราทันที" ข้างกายผม ลูมิน่าที่ปกติจะสำรวมและเคร่งครัดในระเบียบวินัย บัดนี้เธอกำลังกุมด้ามดาบศักดิ์สิทธิ์แน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "กิลด์ราชสีห์ให้เกียรติสถานที่แห่งนี้โดยการเจรจาแล้ว หากคุณยังดื้อรั้น..." ลูมิน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน "เราจะถือว่านี่คือการประกาศสงครามเชิงพาณิชย์ และในฐานะที่ฉันเป็นอัศวินดูแลความปลอดภัยของที่นี่ ฉันได้รับอนุญาตให้ขับไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยวิธีที่เด็ดขาดที่สุด" "โอ้... อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ตกอับ" กิลเบิร์ตหัวเราะร่วนพลางเหลือบมองลูมิน่าด้วยสายตาดูแคลน "เธอคิดว่าดาบที่ไม่มีกิลด์หนุนหลังจะทำอะไรกิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในทวีปได้งั้นรึ? นี่คือยุคสมัยของการผูกขาดทางทรัพยากรนะแม่สาวน้อย" ผมยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผมมักจะใช้เวลาเตรียม 'กับดัก' ให้เหล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยน "คุณกิลเบิร์ตครับ ผมเข้าใจความหวังดีของคุณนะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "การที่คุณอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงชั้นที่ 4 เพื่อขอซื้อกิจการ แสดงว่าคุณคงเห็น 'ของดี' บางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น... เช่น อัตราการดรอปไอเทมระดับตำนานที่ผมปรับแต่งเองกับมือใช่ไหมครับ?" กิลเบิร์ตชะงักไปเล็กน้อย เขารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ "นั่น... ก็แค่ปัจจัยรอง สิ่งที่กิลด์ต้องการคือการควบคุมดันเจี้ยนให้เป็นระเบียบ เพื่อความปลอดภัยของนักผจญภัย" "ความปลอดภัย? หรือความร่ำรวยกันแน่ครับ?" ผมลุกขึ้นยืน ช้าๆ และสง่างาม "ในเมื่อคุณบอกว่ากิลด์ของคุณยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลนัก งั้นเรามาลองทำข้อตกลงที่ยุติธรรมกันหน่อยไหม? หากพวกคุณสามารถผ่าน 'ด่านตรวจคนเข้าเมือง' ของผมไปได้โดยไม่เสียค่าบริการสักเหรียญ... ผมจะยอมยกสิทธิ์การบริหารดันเจี้ยนให้คุณโดยไม่มีข้อแม้" ลูมิน่าขยับมาใกล้ผม กระซิบเสียงเบา "ริน... คุณจะทำอะไร? กิลด์ราชสีห์มีปาร์ตี้ระดับท็อป 50 คนรออยู่ข้างนอกนั่นนะ" ผมหันไปกระซิบตอบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน "จำไว้ลูมิน่า... ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มีแค่ผมที่เป็นเจ้าของ แต่มอนสเตอร์ทุกตัวที่นี่คือ 'พนักงาน' ของเรา และพนักงานทุกคน... ไม่ชอบให้คนนอกมาข่มเหง" ผมดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เสียงก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง ก่อนที่ผนังหินรอบด้านจะเริ่มสั่นไหว แสงสีม่วงจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นตามรอยแตกของหินมืด ทว่ามันไม่ใช่พลังแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัว แต่มันคือกลไกของ 'ระบบการจัดการดันเจี้ยน' ที่ผมติดตั้งไว้ "คุณกิลเบิร์ตครับ ทางออกอยู่ที่ประตูบานโน้น" ผมผายมือไปทางบันไดที่ดูเหมือนจะทอดยาวลงสู่ชั้นถัดไป "แต่บอกไว้ก่อนนะ มอนสเตอร์ชั้นนี้ไม่ได้กินเนื้อเป็นอาหารหลัก... พวกมันกิน 'เกียรติยศ' ของผู้ที่เข้ามาข่มเหงเป็นอาหาร" กิลเบิร์ตแค่นหัวเราะ "ขู่ขวัญเหรอ? ชั้นที่ 4 มีแต่มอนสเตอร์เลเวลต่ำ แค่ปาร์ตี้ระดับกลางของกิลด์ฉันก็กวาดล้างได้ภายใน 5 นาทีแล้ว!" เขาเดินนำลูกน้องกลุ่มใหญ่เข้าไปในโถงมืดทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน ลูมิน่ามองตามพวกเขาด้วยแววตากังวล แต่ผมกลับนั่งลงดื่มชาต่ออย่างใจเย็น วินาทีที่กิลเบิร์ตพ้นประตูไป ระบบแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นตรงหน้าผม [แจ้งเตือนระบบ: กิลด์ราชสีห์ทองคำ เข้าสู่เขต 'ห้องโถงแห่งความจริง'] [คำเตือน: มอนสเตอร์ในเขตนี้เปลี่ยนสถานะจาก 'พนักงาน' เป็น 'พนักงานต้อนรับที่พร้อมให้บริการลูกค้าผู้หยาบคาย'] ผมวางถ้วยชาลง มองไปยังจอมอนิเตอร์เวทมนตร์ที่แสดงภาพปาร์ตี้ของกิลเบิร์ตที่กำลังเดินเข้าสู่โถงกว้าง ที่นั่น... โครงกระดูกขี่ม้าหัวขาดระดับหัวหน้างานที่ผมเพิ่งจ้างงานเมื่อวานกำลังยืนรออยู่พร้อมกับกองเอกสาร 'สัญญาจ้าง' ในมือ "หวังว่าพวกเขาจะอ่านหนังสือออกนะครับ เพราะถ้าไม่อ่าน... ประกันชีวิตที่กิลด์ทำให้คงเคลมยากหน่อย" ผมพูดกับตัวเองพลางหัวเราะเบาๆ ทว่า ในขณะที่ภาพบนจอกำลังเผยให้เห็นกลุ่มกิลเบิร์ตเผชิญหน้ากับโครงกระดูกนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว [สถานะวิกฤต! ตรวจพบตัวตน 'ผู้บงการ' ที่แท้จริงในกลุ่มกิลด์ราชสีห์] [คำเตือน: พลังของดันเจี้ยนกำลังถูกแทรกแซงจากภายนอก] [เงื่อนไขภารกิจลับเปิดใช้งาน: ปกป้องหัวใจดันเจี้ยนจากการถูกแฮ็กโดยระบบกิลด์อัจฉริยะ!] ผมลุกพรวดขึ้น ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปสิ้น เมื่อเห็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่แฝงตัวมากับกลุ่มกิลเบิร์ตกำลังยกมือขึ้นเหนือพื้นหิน ลวดลายอักขระเวทสีทองกำลังสลายตัวและถูกแทนที่ด้วยรหัสคำสั่งที่คุ้นเคย... รหัสที่ควรจะมีแค่ผมเท่านั้นที่รู้ นั่นไม่ใช่คนของกิลด์ราชสีห์... แต่นั่นคือ 'ผู้พัฒนาระบบ' อีกคนที่ถูกส่งมาเพื่อกวาดล้างข้อมูลทิ้ง! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!