กลยุทธ์ลับในถ้ำก้อนหิน

"ถ้าท่านยังขุดด้วยความเร็วนประหนึ่งเต่าคลานเช่นนี้ ผมเกรงว่ากองทุนเยียวยาอัศวินผู้ตกงานของเราคงจะได้ล้มละลายก่อนที่หนี้ก้อนแรกจะถูกชำระเสียอีกนะครับ ท่านลูมิน่า" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของริน ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีชั้นที่สามของดันเจี้ยนร้าง ความอับชื้นและกลิ่นอายของซากศพเก่าแก่ผสมผสานกับฝุ่นผงแร่มานาที่ฟุ้งกระจาย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้มีมาดสุขุมรู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในมือของเขาไม่ได้ถือเคียวแห่งความตายหรือคัมภีร์ต้องคำสาปแต่อย่างใด หากแต่เป็น 'ชะแลงเหล็กกล้า' ที่เพิ่งสั่งทำพิเศษจากช่างตีเหล็กเมืองหลวง และสมุดบัญชีเล่มหนาที่เหน็บไว้ใต้รักแร้ ตรงหน้าของเขาคือผนังหินสีดำสนิทที่อัดแน่นไปด้วยแร่ 'ดาร์กคริสตัล' วัตถุดิบหายากราคาแพงลิบลิ่ว ซึ่งเป็นเป้าหมายหลักในการกู้ภัยทางการเงินของร้านค้าเวทมนตร์ในความดูแลของพวกเขา ลูมิน่า อดีตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัย บัดนี้กำลังยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ชุดเกราะเหล็กสีเงินอันสง่างามของเธอเต็มไปด้วยคราบเขม่าและฝุ่นดิน สองมือเรียวงามที่เคยใช้ถือดาบศักดิ์สิทธิ์ปราบมาร บัดนี้กลับต้องถือพลั่วขุดเหมืองอันเก่าคร่ำคร่า เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ "นี่เจ้า... จะใช้งานฉันหนักเกินไปแล้วนะริน!" ลูมิน่าโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงขัดเคือง ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ฉันเป็นถึงอัศวินผู้พิทักษ์แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์นะ ไม่ใช่แรงงานทาสเถื่อนในเหมืองใต้ดิน!" "อ่า... นั่นคืออดีตต่างหากครับท่านลูมิน่า" รินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาก้าวเข้าไปใกล้พลางใช้นิ้วดันแว่นตาอย่างไร้ความกดดัน "โปรดระลึกไว้เสมอว่า ตอนนี้ท่านคือ 'หัวหน้าฝ่ายบริหารทรัพยากรบุคคลและการตลาด' ของบริษัทเรา หนี้สินสามแสนเหรียญทองแดงที่ท่านไปค้ำประกันไว้กับกิลด์พ่อค้าไม่ได้ใช้การบ่นลดหนี้ลงได้หรอกนะครับ" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงกลางใจ ลูมิน่าชะงักค้าง เธอนึกถึงตัวเลขมหาศาลที่ตนเองเซ็นชื่อลงไปโดยไม่ทันอ่านรายละเอียดเมื่อสัปดาห์ก่อน ใบหน้าสวยหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายปนคับแค้น เธออยากจะเถียงกลับใจจะขาด แต่ความจริงที่ว่าเธอกำลัง "ตกงาน" และ "ถังแตก" ก็ทำให้ต้องกลืนก้อนสะอื้นลงคอไปอย่างจำยอม "ฮึ่ย! ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าเนโครแมนเซอร์เจ้าเล่ห์" เธอพึมพำอย่างจำยอม ก่อนจะเงื้อพลั่วขึ้นเตรียมขุดหินต่อ "ช้าก่อนครับ" รินยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มลึกลับ "อะไรอีกเล่า?" "ผมบอกแล้วอย่างไรครับว่า มนุษย์เราเกิดมาเพื่อใช้สมอง ไม่ใช่ใช้แรงงาน... การมานั่งเอาพลั่วเคาะหินทีละก้อนแบบนี้ มันล้าสมัยเกินไปสำหรับยุคสมัยแห่งเวทมนตร์นีโอ-เนโ크แล้วล่ะครับ" รินก้าวถอยหลังไปสองก้าว เขายกมือขึ้นระดับอก ฝ่ามือข้างขวาปรากฏออร่าสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกมาพร้อมกับวงแหวนเวทมนตร์ลวดลายซับซ้อนที่สลักลงบนพื้นถ้ำ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามผนังหิน อุณหภูมิที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้ลูมิน่าเผลอขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว นี่คือความน่ากลัวและเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของเนโครแมนเซอร์หนุ่มผู้นี้ เขามองโลกผ่านมุมมองของนักบริหารทรัพยากร มอนสเตอร์ที่คนอื่นหวาดกลัวและพยายามกำจัด สำหรับรินแล้วพวกมันคือ 'ทรัพยากรบุคคล' ที่พร้อมทำงานตลอด 24 ชั่วโมงโดยไม่ต้องจ่ายเบี้ยเลี้ยง ไม่ต้องมีประกันสังคม และที่สำคัญคือไม่มีวันบ่นเรื่องสวัสดิการ *ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!* พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ รอยแยกสีดำสนิทเปิดออกตามจุดต่างๆ รอบผนังถ้ำ ไอหมอกแห่งความตายพวยพุ่งขึ้นปกคลุมพื้นที่ ทันใดนั้นโครงกระดูกนักขุดแร่เกรดต่ำนับสิบตัวก็ผุดขึ้นมาจากใต้พื้นดิน พวกมันสวมหมวกเหล็กขึ้นสนิม ในมือถือค้อนและสิ่วที่ทำจากกระดูกสัตว์อสูร ดวงตาสีฟ้าครามส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นในหน้าที่ที่ถูกฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณแห่งความตาย "จ... เจ้าเรียกพวกมันออกมาทำไมอีกเนี่ย?" ลูมิน่าถอยหลังไปชนผนังถ้ำโดยสัญชาตญาณ แม้เธอจะคุ้นเคยกับการต่อสู้กับ Undead มาครึ่งชีวิต แต่การเห็นโครงกระดูกนับสิบตัวยืนเข้าแถวตรงแหน่วราวกับพนักงานออฟฟิศมารายงานตัวเข้างานกะเช้า ก็ยังเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกประหลาดใจอยู่ดี "ขอแนะนำให้รู้จักครับ... 'ทีมงานขุดเจาะเฉพาะกิจ รุ่นที่สาม' พนักงานเหล่านี้ผ่านการอบรมหลักสูตรความปลอดภัยในเหมืองมาแล้วอย่างเข้มงวด (ในทางทฤษฎีนะคับ)" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจพลางผายมือไปยังเหล่าโครงกระดูก "พนักงาน... นายเรียกพวกมันว่าพนักงานเนี่ยนะ?" ลูมิน่าอ้าปากค้าง เธอมองโครงกระดูกตัวหนึ่งที่กำลังก้มลงโค้งคำนับให้รินอย่างนอบน้อมราวกับลูกน้องเจอเจ้านายใหญ่ "แน่นอนครับ พวกมันมีข้อดีหลายอย่างนะ 1. ไม่เหนื่อย 2. ไม่ต้องพักเที่ยง 3. ไม่เรียกร้องโบนัส และ 4. ค่าจ้างถูกมาก แค่ใช้มานาขั้นพื้นฐานหล่อเลี้ยงนิดหน่อยก็ทำงานได้คุ้มเกินคุ้มแล้ว" รินอธิบายด้วยสีหน้าจริงจังราวกับผู้บริหารบริษัทชั้นนำกำลังพรีเซนต์แผนงานประจำไตรมาส "เอาล่ะครับ ทีมงาน! เริ่มปฏิบัติการได้ ขุดหินดาร์กคริสตัลออกมาร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่ให้เกิดรอยขีดข่วนบนเนื้อแร่เด็ดขาด!" สิ้นเสียงคำสั่งของเนโครแมนเซอร์ เหล่าโครงกระดูกนักขุดก็พากันพุ่งเข้าไปยังผนังถ้ำด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เสียงสิ่วกระทบกับหินดังระรัวประสานกันเป็นจังหวะราวกับโรงงานอุตสาหกรรมขนาดย่อม เศษแร่ดาร์กคริสตัลสีดำประกายม่วงร่วงหล่นลงสู่ตะกร้าไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ทีละก้อนอย่างเป็นระเบียบ ลูมิน่ายืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่งแกมตะลึง เธอมองดูชายหนุ่มที่ยืนกอดอกอมยิ้มมองดูผลงานด้วยความพึงพอใจ ความเหนื่อยล้าจากการขุดเหมืองด้วยตัวเองเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง แต่แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจในความเจ้าเล่ห์และวิสัยทัศน์ที่คาดเดาไม่ได้ของคนตรงหน้า "เจ้านี่นะ... บางทีก็ทำตัวเหมือนพวกพ่อค้าหน้าเลือดไม่มีผิด" ลูมิน่าพึมพำเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "เขาเรียกว่าวิสัยทัศน์ทางธุรกิจต่างหากล่ะครับท่านลูมิน่า" รินหันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้เธอ "ถ้าเรายังขยันขันแข็งกันแบบนี้ อีกไม่นานหนี้สินของเราคงหมดลง และร้านค้าเวทมนตร์ของเราจะต้องกลายเป็นกิจการอันดับหนึ่งของอาณาจักรอย่างแน่นอนครับ" บรรยากาศในถ้ำที่เคยน่ากลัวและอับทึบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาของทีมงานแรงงานผีดิบและเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนทั้งสอง ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนการอันสมบูรณ์แบบนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาดังขึ้นในโสตประสาทของริน หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีแดงฉานค่อยๆ เด้งขึ้นมาทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบการขุดเจาะเกินขีดจำกัดในพื้นที่ต้องห้ามชั้นที่ 3] [คำเตือน: พลังงานมานาบริสุทธิ์ถูกรบกวน ส่งผลให้ 'ผนึกโบราณ' ที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นหินอัคนีเริ่มคลายตัว] [ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้น: "ผู้ปลุกชีพแห่งความพินาศ" ได้ลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานนับพันปี] รินหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองตัวเลขพลังงานมานาสีแดงที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างไร้การควบคุมบนหน้าต่างระบบ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แรงสั่นจากการขุดเหมือง... เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงกู่ร้องของสัตว์อักษรบรรพกาลดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ลมพายุแห่งความตายพัดกระโชกแรงจนหมวกและเส้นผมของทั้งสองคนปลิวไสว ลูมิน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกดาบขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกเบื้องหน้า "ริน... นั่นมันเสียงอะไรน่ะ?" รินไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ หันกลับไปมองความมืดเบื้องล่างที่ไอร้อนและไอมืดกำลังพวยพุ่งขึ้นมาบรรจบกัน พร้อมกับคู่ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดมิด ราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อผู้โชคร้ายที่บังaอาจรบกวนการจำศีลของมัน... ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" คนนี้ด้วยนะครับ!