อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เดินหลงทาง

"ถอยหลังไปสามก้าว... แล้วเตรียมใจรับแรงกระแทกซะ!" เสียงตะโกนของรินดังแทรกเสียงหวีดหิวของกลุ่มควันสีดำสนิทที่พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดินราวกับภูเขาไฟกำลังปะทุ แรงดันมหาศาลจากเบื้องล่างบีบอัดออกซิเจนในโพรงสุสานจนเบาบางลงอย่างฉับพลัน กลิ่นอายความตายที่เข้มข้นจนเกือบเป็น2ลอยเคคว้างอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นสาบซากศพของโครงกระดูกพลทหารทั่วไป แต่มันคือกลิ่นอายของ 'บางสิ่ง' ที่เก่าแก่และดุร้ายยิ่งกว่า รินไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวยาวที่ดีดออกไปเบื้องหน้าสะบัดเรียกมานาสีฟ้าครามออกมาเป็นเส้นใยบางเฉียบ โครงกระดูกนักรบสามตัวที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหน้าถูกดึงรั้งด้วยเชือกเวทมนตร์ให้ถอยร่นกลับมาตั้งรับในรูปขบวนเต่าชนธาตุอย่างรวดเร็ว ตูม! พื้นดินบริเวณใจกลางสุสานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วทิศทาง ท่ามกลางม่านหมอกสีทมิฬที่แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ร่างเงาขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาสสีแดงฉานคู่ใหญ่ทอประกายเรืองโรจน์อยู่ภายใต้ความมืด มันคือ 'อัศวินโลหิตแห่งเหมันต์' บอสลับประจำชั้นที่ควรจะหลับใหลอยู่ใต้ชั้นหินปูนลึกสามร้อยเมตร แต่เพราะความผิดพลาดบางประการของระบบการจัดการดันเจี้ยน มันจึงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาก่อนกำหนด "ให้ตายสิ... ระบบนี้นี่มันใช้งานไม่ได้เรื่องเอาเสียเลยจริงๆ นะครับ" รินบ่นพึมพำเบาๆ ขณะที่เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลซึมลงข้างขมับ แม้ปากจะบ่น แต่สายตาคมกริบกลับกวาดมองประเมินสถานะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ข้อมูลสเตตัสสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดไหลผ่านเรตินาของเขา [อัศวินโลหิตแห่งเหมันต์ - ระดับมินิบอส (ปรับปรุงพิเศษ)] [HP: 85,000 / 85,000] [สกิลพิเศษ: เพลงดาบโลหิตกลืนวิญญาณ, เกราะอเวจี, เสียงคำรามแห่งความวิบัติ] "นายท่าน... ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือไหวด้วยกำลังพลเพียงแค่นี้..." เสียงกระซิบเชิงเตือนสติจากโครงกระดูกอัศวินผู้ติดตามดังขึ้นผ่านกระแสจิต มันสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงกดดันทางจิตวิทยาที่แผ่ออกมาจากบอสตรงหน้า "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ได้คิดจะสู้กับมันตรงๆ เสียหน่อย... การเป็นเนโครแมนเซอร์ที่ดี เราต้องรู้จักใช้ 'สมอง' มากกว่า 'กำลังพล' นะครับ" รินยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่เพิ่งร่างเสร็จสดๆ ร้อนๆ ในหัว ในจังหวะที่อัศวินโลหิตแห่งเหมันต์กำลังจะยกดาบยักษ์ขึ้นฟาดฟันลงมา รินกลับดีดนิ้วเสียงดังสนั่น เป๊าะ! ทันใดนั้น พื้นที่รอบตัวบอสก็เรืองแสงสีม่วงเข้ม อักขระเวทมนตร์โบราณที่รินแอบลงอาคมไว้ตั้งแต่ตอนเข้ามาสำรวจรอบแรกส่องสว่างขึ้นพร้อมกัน มันคือเวทมนตร์เคลื่อนย้ายพิกัดเฉพาะจุด—ที่เขาตั้งค่าพิกัดปลายทางเอาไว้ที่ 'ประตูทางออกฉุกเฉิน' ซึ่งเชื่อมตรงไปยังลานกว้างหน้าเมืองพอดีเป๊ะ วูบ! ร่างมหึมาของอัศวินโลหิตหายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่และควันจางๆ ในสุสานที่กลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว "เรียบร้อย... งานนี้ส่งออกนอกสถานที่โดยไม่ต้องเสียค่าขนส่งเลยสินะครับ" รินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ก่อนจะปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแล้วก้าวเดินตามรอยเท้ามิติออกไปอย่างอารมณ์ดี *** ณ ลานกว้างหน้าประตูเมืองเซนต์ลูเมีย แสงแดดยามสายสาด ่องกระทบเกราะเหล็กกล้าชั้นดีจนเกิดประกายระยิบระยับ ลูมิน่า อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้เคร่งครัดและมียศเป็นถึงรองหัวหน้ากองอัศวินพิทักษ์นคร กำลังยืนถือดาบยาวคู่ใจด้วยท่าทีเคร่งเครียด ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง ช่วงนี้มีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับพวกเนโครแมนเซอร์นอกรีตที่มักจะแอบลักลอบนำมอนสเตอร์ระดับสูงมาทดลองในเขตชานเมือง และในฐานะผู้รักษาความสงบเรียบร้อย เธอจึงต้องออกมาตรวจตราพื้นที่ด้วยตัวเองอย่างเข้มงวด "ฮึ่ม... วันนี้บรรยากาศเงียบสงบผิดปกติ หรือว่าพวกมันจะกำลังวางแผนอะไรชั่วร้ายอยู่จริงๆ กันแน่นะ" ลูมิน่าพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าป้ายประกาศเขตหวงห้าม แต่แล้ว... ความคิดของเธอก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อจู่ๆ อากาศเบื้องหน้าเธอก็เกิดการบิดเบี้ยวเป็นวงกลมสีดำสนิท รอยแยกมิติจู่โจมเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน! ปึง! ร่างมหึมาของอัศวินโลหิตแห่งเหมันต์ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นถนนหินขัดจนแตกละเอียด ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งจัตุรัสกลางเมือง "ก๊าาาา—!" ลูมิน่าเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักรบของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ทำงานทันทีโดยไม่ต้องคิด เธอดีดตัวถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมกับยกโล่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นตั้งรับแรงกระแทก เปลวเพลิงสีทองอร่ามลุกโชนขึ้นรอบกายดาบยาวในมือ "มอนสเตอร์ระดับสูงจากดันเจี้ยนใต้ดิน! มันบุกเข้ามาถึงใจกลางเมืองแล้วรึนี่!" เสียงหวานใสดังก้องด้วยความตกใจปนโกรธเกรี้ยว เธอมองเห็นอัศวินโลหิตตรงหน้าที่กำลังเงื้อดาบยักษ์เตรียมฟาดฟันใส่ผู้คนที่อยู่แถบนั้น โดยที่ลูมิน่าไม่รู้เลยว่า... เจ้าบอสตัวนี้ไม่ได้หลุดมาเอง แต่มันเพิ่งถูก 'ส่งพัสดุ' มาแบบเดลิเวอรี่โดยเนโครแมนเซอร์หนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังเดินฮัมเพลงตามหลังมาติดๆ รินโผล่พ้นมุมตึกออกมาในจังหวะพอดิบพอดี ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่า 'ปลายทาง' ที่เขาตั้งค่าไว้ดันมีอัศวินสาวคนสวยมายืนตั้งท่ารอรับอยู่ก่อนแล้ว แถมเธอยังทำท่าเหมือนจะเข้าไปฟาดฟันกับสินค้าชิ้นเอกของเขาร120เปอร์เซ็นต์ "อุ๊ย... ส่งผิดบ้านหรือเปล่าเนี่ย" รินอุทานเบาๆ รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ลูมิน่าหันขวับมามองต้นเสียง ดวงตาสีฟ้าครามจ้องเขม็งมาที่รินซึ่งยืนสวมฮู้ดสีดำสนิทและมีออร่าความตายจางๆ แผ่ออกมาจากตัว รินสบตากับเธอโดยตรง ก่อนที่อัศวินสาวจะกัดฟันกรอดด้วยความโมโหสุดขีดเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ในเสี้ยววินาที "แก... เจ้าเนโครแมนเซอร์โรคจิต! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยมอนสเตอร์บอสมากลางเมืองหลวงแบบนี้!" ลูมิน่าคำรามลั่น ประกายแสงสีทองเจิดจ้าแผ่พุ่งออกจากตัวเธอจนเกิดเป็นแรงกดดันมหาศาล รินกะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นยอมจำนนช้าๆ พร้อมรอยยิ้มสุภาพตามสไตล์ "ใจเย็นก่อนนะครับคุณอัศวิน... มองในแง่ดี นี่คือโอกาสทองในการโปรโมทบริการ 'ดันเจี้ยนเคลื่อนที่' ของเราเลยนะคร้าบ" ลูมิน่ากำด้ามดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของอัศวินสาวผู้เคร่งครัด จนรินเริ่มรู้สึกว่ารอยยิ้มของตัวเองอาจจะช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้เสียแล้ว *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์สายปั่นกับดันเจี้ยนที่ไม่มีใครอยากลง" มา ณ ที่นี้นะครับ