ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ฉันให้เวลาคุณคิดสามวินาทีค่ะ คุณคีย์..." เสียงของลลินดังแทรกความเงียบงันที่ปกคลุมห้องรับรองวีไอพีหลังฮอลล์จัดแสดงแฟชั่น ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีขาวเข้ารูปยืนกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นดีไซเนอร์มือหนึ่งของประเทศ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทีเยตรึงและเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ บรรยากาศรอบตัวของคีย์แผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างชัดเจน เขายังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความอึดอัดทำหน้าที่กัดกินความมั่นใจของคนที่อยู่ตรงข้าม ทว่าสำหรับลลินแล้ว ลูกเล่นจิตวิทยาตื้นๆ เหล่านี้ใช้ไม่ได้ผลกับทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอย่างเธอหรอกค่ะ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาสไลด์หน้าจอโชว์เอกสารทางกฎหมายสีแดงฉาน "ถ้าคุณยังลังเลและเล่นตัวอยู่แบบนี้ เกรงว่าอีกสิบหนาทีข้างหน้า บริษัท 'LALIN Couture' ของฉันอาจจะถูกยึดไปอยู่ในมือของนังงูพิษอย่างรัตเรียบร้อย... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ถ้าคุณยอมเซ็นสัญญาเป็นหัวหน้าทีมดีไซเนอร์ให้ฉันตอนนี้ ฉันจะยอมจ่ายค่าจ้างที่คุณไม่มีทางปฏิเสธได้ลงแน่นอน" คำพูดของลลินเต็มไปด้วยความมั่นใจและพกพาความสะใจมาเต็มกระเป๋า ทว่าคนถูกชวนกลับแค่นسหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมปลาทองคู่นั้นตวัดมองเธอด้วยแววตารauความเย้ยหยันระคนสมเพช "เงินเหรอครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึง เงินเหรอคะคุณลลิน?" คีย์จงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเยาะเย้ย ถือโอกาสตอกหน้าเธอคืนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "คิดว่าเงินไม่กี่ร้อยล้านจะซื้อศักดิ์ศรีของ 'คีย์' คนนี้ได้หรือไงคะ? ผลงานของฉันไม่เคยถูกเอามาใช้เป็นเครื่องมือแย่งชิงอำนาจในครอบครัวใครทั้งนั้น" เพล้ง! ประโยคเชือดเฉือนนั้นแทบจะพุ่งชนกลางใจของลลินจนเธอต้องเม้มปากแน่นด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอเกลียดนักไอ้ท่าทีหยิ่งยโสโอหังราวกับตัวเองเป็นพระเจ้าผู้สร้างสรรค์แฟชั่นโลกใบนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาก็แค่... เออ น่าหงุดหงิดตรงที่ฝีมือของเขามันดันเจ๋งจริงจนเธอหาใครมาแทนไม่ได้นี่แหละค่ะ! "ปากดีนักนะคะ!" ลลินก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมความเซ็กซี่เจือจางลอยแตะจมูกของคีย์ ชั่วขณะหนึ่งที่แววตาเย็นชาของดีไซเนอร์หนุ่มไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยวของหญิงสาว "อย่ามาทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลยค่ะคุณคีย์ ฉันรู้ว่าคุณกำลังต้องการอะไร... โปรเจกต์โกอินเตอร์ที่ปารีสที่คุณฝันอยากจะทำแต่ติดปัญหาเรื่องนายทุนใช่ไหมล่ะคะ?" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าหล่อเหลาลดระดับลง ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่เฉียบคมยิ่งกว่าเก่า ในขณะที่สงครามประสาทระหว่างทั้งสองกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างอรชรของรำตาในชุดเดรสปักเลื่อมระยิบระยับก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าพลาสติกศัลยกรรมมาอย่างดี "อุ๊ย ตายจริง... มาคุยเรื่องธุรกิจกันอยู่หรอกเหรอคะเนี่ย?" รำตาแสร้งทำเป็นตกใจ แต่แววตาที่มองลลินกลับเต็มไปด้วยความสะใจและริษยา "นึกว่าคุณลลินจะเก่งกล้าสามารถจนไม่ต้องมาคุกเข่าขอร้องให้คนเขาช่วยเสียอีกนะคะ ปล่อยให้บริษัทเจ๊งไปตามสภาพเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยประจานความไร้น้ำยาของตัวเองให้คนอื่นเขาขำเล่น" ลลินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มหวานหยดแต่เคลือบยาพิษถูกยกขึ้นประดับบนใบหน้าทันที เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมยืนให้ใครมาตบหน้าฟรีๆ หรอกค่ะ โดยเฉพาะนังชะนีหน้าด้านที่ชอบฉวยโอกาสแย่งทั้งงานและผู้ชายของคนอื่น! "อุ๊ย น้องรตาคะ ปากว่างนักเหรอคะถึงได้เอาเวลาอันมีค่ามาเห่าหอนแถวนี้? หรือว่าสมองส่วนความจำมันเสื่อมจนลืมไปแล้วว่ารอยแผลเป็นที่มุมปากเมื่อปีก่อนเกิดจากอะไร?" ลลินสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายหน้าซีดเผือด รำตากำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ "แก... อีลลิน!" รำตากรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด ลืมมาดนางแบบสาวผู้แสนอ่อนหวานไปเสียสนิท "คิดว่ามีตระกูลหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอคะ! อีกไม่นานแบรนด์เน่าๆ ของแกก็จะกลายเป็นของฉัน! และคุณคีย์เขาก็จะเซ็นสัญญากับฉันคนเดียวเท่านั้น!" รำตาหันไปส่งสายตาหวานเชื่อมและพยายามเดินเข้าไปเกาะแขนของคีย์ หวังจะแสดงความเป็นเจ้า Zเข้าข่มลวดลาย ทว่า... "ถอยออกไปค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกของคีย์ดังขึ้น ขัดจังหวะการกระทำของรำตาได้อย่างชะงักงัน ชายหนุ่มปัดแขนของนางแบบสาวออกอย่างไร้เยื่อใยราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ รำตาล้มเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกตะลึง ใบหน้าสวยแต่งแต้มเครื่องสำรวจราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย "คุณคีย์คะ... ทำไมถึง..." รำตาพยายามอ้อนวอน "ฉันเกลียดผู้หญิงน่ารำคาญ และที่สำคัญที่สุด..." คีย์ปรายตามองรำตาด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันกลับมาสบตากับลลินที่ยืนกอดอกรอดูความฉิบหายด้วยความสะใจ "ฝีมือระดับคุณรตา ต่อให้เอามาซับน้ำตาในห้องน้ำ ฉันก็ยังคิดว่ามันเสียดายกระดาษทิชชูเลยค่ะ" คำพูดของคีย์เรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากลลินได้ทันที เธอยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำกับความปากร้ายระดับปรมาจารย์ของดีไซเนอร์หนุ่ม สมแล้วที่เป็นคีย์ คนอะไรปากจัดไม่แพ้เธอเลยนะคะเนี่ย! คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลลิน กลิ่นอายความกดดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความท้าทายที่น่าหลงใหล เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ยอมถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว "ข้อเสนอของคุณเมื่อกี้..." คีย์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างใบหูของหญิงสาว ทำเอาหัวใจของทายาทสาวมหาเศรษฐีเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี "ฉันตกลงค่ะ... แต่มีข้อแม้ว่า คุณต้องยอมเป็น 'เด็กดื้อ' ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแต่เพียงผู้เดียว" ลลินกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างชั่งใจ ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มกลับไปให้เขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ตกลงค่ะคุณคีย์... มาดูกันว่าใครจะควบคุมใครกันแน่!" ทั้งสองประสานสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางความตกตะลึงและโกรธแค้นจนตัวสั่นของรำตาที่ยืนกำมือแน่นอยู่มุมห้อง ทว่าในวินาทีที่ลลินกำลังจะเอ่ยปากสรุปข้อตกลงขั้นเด็ดขาด จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอแสดงผลยอดเงินในบัญชีหลักของบริษัทที่ถูกอายัดโดยคำสั่งศาลตามคำร้องขอของบุคคลปริศนา! ดวงตาของลลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อชื่อของเจ้าของคำสั่งอายัดปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... อดีตคู่หมั้นหนุ่มสารเลวที่เธอเพิ่งประกาศตัดขาดไปเมื่อสัปดาห์ก่อน! รำตาที่เห็นท่าทีชะงักงันของลลินก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ "ฮ่าๆๆๆ สายเกินไปแล้วค่ะอีลลิน! บัญชีหลักของแกถูกอายัดเรียบร้อยแล้ว ต่อให้แกมีคีย์เป็นเทวดามาช่วย แกก็ไม่มีเงินจ่ายค่าจ้างเขาหรอก! แบรนด์ของแกพังแน่!" ลลินหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ ความกดดันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่ง ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง คีย์กลับแย่งโทรศัพท์มือถือจากมือของลลินไปหน้าตาเฉย รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยอำนาจและความคลั่งรักอย่างปิดไม่มิดปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา นิ้วเรียวยาวของดีไซเนอร์หนุ่มกดเข้าไปในแอปพลิเคชันธนาคารระดับเวิลด์คลาส ก่อนจะโยนบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรแท้ไม่จำกัดวงเงินลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัวอำนาจใดๆ ในโลกนี้ว่า... "ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอกค่ะคุณลลิน... เพราะบัญชีของบริษัทคุณ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อยู่ภายใต้การดูแลของ 'สามี' คนนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ" ...................................................................... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและกดหัวใจให้กำลังใจยัยเมล่อนโซดานะคะ เลิฟยูว์ที่สุดค่ะ!