ในห้องเย็น

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกจนปลายจมูกชาหนึบ ธันวาสวมถุงมือยางลาเท็กซ์สีขาวสนิท เสียงสวบสาบของเนื้อยางที่เสียดสีกันดังสะท้อนก้องในห้องชันสูตรศพไร้ญาติ ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงบนเตียงสแตนเลสสตีล ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อคดีฆาตกรรมล่าสุดนอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะของแพทย์นิติเวชหนุ่มในยามวิกาลนี้ บนโต๊ะทำงานสเตนเลสอีกด้าน วางภาพวาดสีน้ำมันขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กชิ้นหนึ่ง—ผลงานของรินรดา ธันวาปรายตามองภาพนั้นด้วยแววตาที่ซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้ลึกซึ้ง ภาพทิวทัศน์ริมทะเลสาบยามพลบค่ำ ฝูงนกบินลับขอบฟ้า และรอยเปื้อนสีแดงฉานคล้ายรอยเลือดที่แต้มไว้มุมซ้ายล่างอย่างจงใจ สำหรับคนทั่วไป มันคือศิลปะเซอร์เรียลที่สะท้อนความหม่นหมองในจิตใจ แต่สำหรับธันวา มันคือ "คำโกหก" ที่ถูกเคลือบด้วยความเพ้อฝันของจิตแพทย์ที่วินิจฉัยว่าเธอบกพร่องทางเคมีในสมอง "คุณกำลังพยายามบอกอะไรผมกันแน่ รินรดา..." ธันวาพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่เจือความหงุดหงิดที่เขาแทบไม่เคยแสดงออกต่อหน้าใคร เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หยิบภาพวาดชิ้นนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดด้วยแสงไฟฉายคาดหัว เพื่อพิสูจน์ตามหลักตรรกะและวิทยาศาสตร์ว่ารอยสีแดงเหล่านั้นไม่ได้มีความเชื่อมโยงใดๆ กับคราบเลือดของเหยื่อบนโต๊ะผ่าตัดเลยแม้แต่น้อย มันเป็นแค่จินตนาการอันฟุ้งซ่านของจิตรกรที่พยายามเรียกร้องความสนใจจากคดีที่ตำรวจปิดตาย นิ้วเรียวใต้ถุงมือยางลูบไล้ไปตามพื้นผิวผ้าใบ หวังจะหาข้อผิดพลาดทางเคมี เช่น ชนิดของสี หรือร่องรอยการผสมสารบางอย่างที่พิสูจน์ได้ว่าเธอแต่งเรื่องขึ้นมาเอง ทว่า ปลายนิ้วของเขากลับสะดุดเข้ากับความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นสีน้ำมันหนาทึบ สัมผัสที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย... เหมือนมีบางอย่างถูกซ่อนไว้ใต้ผืนผ้าใบ ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ความเย็นเยียบของห้องเก็บศพรอบตัวพลันไร้ความหมาย เมื่อสัญชาตญาณนักวิทยาศาสตร์ถูกปลุกเร้าด้วยความสงสัยอันดำมืด เขาหยิบ scalpel (มีดผ่าตัด) เล่มเล็กที่คมกริบขึ้นมาอย่างไรลังเล ปลายมีดจรดลงที่มุมด้านหลังของเฟรมผ้าใบอย่างระมัดระวัง *แคว่ก...* เสียงกรีดกระดาษกาวด้านหลังกรอบไม้ดังแผ่วเบาในความเงียบสงัด ธันวาค่อยๆ แกะแผ่นกระดาษแข็งที่รองรับผ้าใบออกช้าๆ ราวกับกำลังผ่าตัดเปิดกล่องดวงใจของใครบางคน และสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนฝ่ามือของเขาในวินาทีนั้น ทำให้ลมหายใจของแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในความจริงถึงกับสะดุดกึกลงไปในลำคอ มันไม่ใช่ร่องรอยทางวิทยาศาสตร์ที่เขาคาดหวัง ชิ้นส่วนหลักฐานชิ้นเล็กๆ ที่รินรดาจงใจ "ใบ้" ให้... กลิ่นอายความลับบางอย่างกำลังส่งเสียงกรีดร้องเงียบๆ จากความมืดมิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ