คำอธิบายที่หมอไม่ฟัง

“ปล่อยคินเถอะค่ะ... อุ่นอยากอยู่คนเดียว” น้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหายของไออุ่น ทำเอาแรงบีบที่ข้อมือบางของคินสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสีซีดที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ตรงปกเสื้อยืนนิ่งค้าง ท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดินของโรงพยาบาลช่วงดึกดื่น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยคุ้นเคยกลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำความห่างเหินระหว่างเขากับเธอได้ชัดเจนที่สุด คินมองดวงตาคู่สวยที่เคยทอดมองเขาด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับมีเพียงม่านหมอกของความเหนื่อยล้าและความเสียใจสะท้อนออกมา “อุ่นฟังคินก่อนได้ไหมครับ... ไม่ใช่สิ อุ่นคะ ฟังคินหน่อย เรื่องรินมันไม่ใช่อย่างที่อุ่นเห็น ที่เธอเข้ามาหาคินที่โรงอาหารวันนี้เพราะเธอแค่จะเอาเอกสารโปรเจกต์มาคืน เรื่องมันแค่นั้นจริงๆ นะคะ” “เอกสารที่ต้องแนบเนื้อขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ไออุ่นแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของวิศวะหนุ่มร้าวรานยิ่งกว่าถูกคานเหล็กหล่นทับ เธอค่อยๆ แกะมือหนาที่เกาะกุมข้อมือเธอออกอย่างช้าๆ แต่อย่างเด็ดขาด แววตาของว่าที่คุณหมอปี 6 ที่ต้องรับมือกับความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในแต่ละวัน บัดนี้เธอกลับไม่สามารถรับมือกับความจริงที่ตั้งอยู่ตรงหน้าได้ “อุ่นไม่ได้หึงแบบไร้เหตุผลนะคะคิน แต่อุ่นเหนื่อย... เหนื่อยกับสิ่งที่อุ่นต้องเจอในแต่ละวัน เหนื่อยที่ต้องคอยระแวงว่าวันนี้จะมีใครเอาภาพแบบไหนมาให้ดูอีก อุ่นไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมานั่งพิสูจน์ความจริงในทุกเรื่องหรอกนะคะ” “คินรู้ว่าอุ่นเหนื่อย และคินก็สัญญาว่าคินจะไม่ทำให้มันแย่ไปกว่านี้ อุ่นคะ ให้โอกาสคินพิสูจน์...” “โอกาสเหรอคะ?” ไออุ่นเว้นจังหวะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตใจที่แตกสลายให้กลับมาเป็นรูปร่าง “คินคะ... ความรักของเรามันไม่ใช่โครงสร้างวิศวกรรมที่คินจะมานั่งคำนวณค่าเผื่อความปลอดภัยได้ตลอดเวลานะคะ บางครั้งแรงกระแทกจากความไม่เข้าใจ มันก็ทำให้อาคารที่ดูมั่นคงพังทลายลงมาได้ง่ายๆ เหมือนกัน อุ่นขอเวลา... แค่คืนนี้คืนเดียว อุ่นขอแค่พื้นที่เงียบๆ ให้หัวใจอุ่นได้พักหน่อยนะคะ” ไออุ่นหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องพักแพทย์ โดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวก้อนหินกลางทางเดิน คินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามามันหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าการแบกโครงเหล็กทั้งโรงงาน เขาอยากจะรั้งเธอไว้ อยากจะอธิบายทุกอย่างจนกว่าเธอจะยอมเชื่อ แต่น้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตาคู่สวยของเธอเมื่อครู่ คือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าการรั้งไว้ในตอนนี้ มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง เขายืนอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนกระทั่งกวิน เพื่อนสนิทของเขาเดินย่องเข้ามาตบไหล่เบาๆ “มันไม่ง่ายหรอกนะเว้ยไอ้คุณชายโยธา... ความเชื่อใจน่ะ พอพังแล้วมันต่อให้ดียังไง รอยร้าวก็ยังอยู่” กวินถอนหายใจพลางมองดูประตูห้องพักแพทย์ที่ปิดสนิท “กูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้” คินตอบเสียงพร่า “กูแค่ต้องการให้เขาเชื่อใจกูเหมือนที่กูเชื่อใจเขา” “งั้นมึงก็ต้องพิสูจน์ด้วยการปล่อยให้เขาหายใจบ้าง ไม่ใช่เอาตัวมึงไปอุดทุกช่องว่างจนเขาอึดอัด” คินนิ่งไป ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาของสองวิศวะหนุ่ม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังก้องมาจากสุดทางเดิน ร่างระหงของ ‘ริน’ ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะบังเอิญ แต่สายตาที่เธอมองคินนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมใจลึกๆ “คิน... ยังไม่กลับเหรอคะ? รินเพิ่งเห็นว่าอุ่นเขาเข้าเวรต่อยาว คินรอไปก็ไม่ได้คุยหรอกนะ” คินตวัดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ความโกรธเคืองที่พยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มคุกรุ่นขึ้นมา เขาจ้องมองรินด้วยสายตาเย็นชาที่น้อยคนนักจะได้เห็น “เพราะเธอใช่ไหมริน” คินพูดลอดไรฟัน “รูปพวกนั้น... การกระทำพวกนั้น ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นมาใช่ไหม?” รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “คินพูดเรื่องอะไรคะ รินก็แค่ทำหน้าที่เพื่อนร่วมสถาบันที่หวังดี... หรือคินคิดว่าสิ่งที่อุ่นเขาทำกับคินวันนี้ มันเป็นเพราะรินจริงๆ?” ก่อนที่คินจะได้ตอบโต้ เสียงเปิดประตูจากห้องพักแพทย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไออุ่นเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่ท่าทางของเธอ หากแต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่อยู่ในมือของเธอ ซึ่งเป็นซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่มีตราสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลในต่างประเทศแปะอยู่เด่นชัด ไออุ่นมองหน้าคินด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะส่งซองจดหมายนั้นให้คิน “นี่คือจดหมายตอบรับทุนวิจัยที่อุ่นเคยบอกคินไป... อุ่นตัดสินใจแล้วค่ะ” คินรับซองจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา พลิกอ่านบรรทัดสุดท้ายที่ระบุวันที่เดินทาง ซึ่งเหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ “อุ่นจะไป... ทันทีที่จบเวรนี้ค่ะ” เกียร์เปื้อนกาวใจขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความรักและความลับกำลังจะปะทะกันนะคะ!