แชทและวิดีโอคอล

กลิ่นกระดาษเอกสารสัญญาจ้างฉุกเฉินยังคละคลุ้งอยู่ในความรู้สึก บรรยากาศภายในห้องนอนสีเทาเข้มของคอนโดมิเนียมหรูย่านชานเมืองเวลานี้ช่างเงียบงันจนน่าใจหาย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบเข้ากับสันกรามคมคายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยไรเคราจางๆ คินนั่งนิ่งอยู่ริมขอบเตียง มือหนาข้างหนึ่งกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันและเย่อหยิ่งตามแบบฉบับวิศวกรโยธาปีสี่ ตอนนี้กลับไหววับด้วยความกรุ่นโกรธและ... ความห่วงหาที่ซ่อนไว้ไม่มิด คำสั่งย้ายด่วนไปไซต์งานก่อสร้างเขื่อนที่อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองนับร้อยกิโลเมตรตั้งแต่รุ่งสางของวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มันคือเกมการเมืองของผู้ใหญ่ที่ต้องการแยกเขาให้ออกห่างจาก "หมอไออุ่น" ผู้หญิงคนเดียวที่เข้ามาหลอมละลายหัวใจด้านชาของนายคินคนนี้ให้ยอมสยบ *ก๊อก ๆ ๆ* เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกวิน เพื่อนสนิทสายรหัสที่ถือวิสาสะไขประตูเข้ามาด้วยคีย์การ์ดสำรอง ในมือของพ่อสื่อจำเป็นหอบเอาซองเอกสารและแก้วกาแฟดำมาด้วย สีหน้าของกวินเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "ไอฟิวส์มันเช็กข่าวให้ละ... ฝั่งพ่อของรินเป็นคนกดดันอธิการบดีผ่านทางมูลนิธิโรงพยาบาล เพื่อบีบให้ไออุ่นต้องรับเคสผ่าตัดใหญ่ติดต่อกันสามวันเต็มที่ต่างจังหวัด ส่วนมึง... โดนส่งไปคุมงานขุดเจาะอุโมงค์ลึกเพื่อตัดขาดการสื่อสาร ไอ้มืดเอ๊ย เล่นสกปรกชะมัด" กวินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาปลายเตียง น้ำเสียงของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความหัวเสีย คินไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเพดาน ถอนหายใจพรวดใหญ่ออกมาเพื่อระบายความอึดอัดที่แน่นอก มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองลวกๆ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอก เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเดือดร้อนและถูกผู้ใหญ่เพ่งเล็ง เพียงเพราะความดื้อรั้นที่อยากจะปกป้องความรักของเราเอาไว้ "แล้ว... มึงจะบอกน้องเขายังไงวะไอ้คิน ใกล้เวลาที่ไออุ่นจะเข้าเวรดึกแล้วนะเว้ย" กวินถามด้วยความกังวล "กูยังไม่รู้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก คินแค่นIหัวเราะในลำคออย่างสมเพชตัวเอง "ถ้ากูบอกความจริงตอนนี้ ไออุ่นมันจะไม่มีสมาธิผ่าตัดเช้าวันพรุ่งนี้... แต่วันนี้... กูอาจจะไม่ได้เจอหน้ามันไปอีกเป็นเดือน" "เอาน่า อย่างน้อยเทคโนโลยีสมัยนี้มันก็ไม่ได้ใจร้ายกับคนไกลกันขนาดนั้นวะ" กวินตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกจากห้องไป เพื่อปล่อยให้คินได้อยู่กับความคิดของตัวเองตามลำพัง หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการโทรเข้าผ่านแอปพลิเคชันวิดีโอคอล ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาหัวใจที่กำลังด้านชาของคินกระตุกวูบ *[ คุณหมอไออุ่น ❤️ ]* นิ้วแกร่งกดรับสายทันทีโดยไม่ต้องคิด แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความลังเลและความรู้สึกผิดที่ประเดประดอนเข้ามาพร้อมๆกัน หน้าจอปรากฏภาพของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องพักแพทย์ของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ขอบตาของเธอดำคล้ำเล็กน้อยจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน แต่รอยยิ้มบางๆ ที่เธอมอบให้ผ่านหน้าจอกลับทรงพลังพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของคินหยุดหมุนได้ในเสี้ยววินาที "ทำไมยังไม่นอนคะคุณวิศวกร... รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงแล้ว" เสียงหวานนุ่มนวลเอ่ยทักทายมาก่อน แต่น้ำเสียงนั้นกลับเจือความห่วงใยไว้อย่างชัดเจน คินกลืนก้อนความรู้สึกอึดอัดลงคอ ฝืนปั้นหน้าทำเป็นปกติที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากร้ายคนหนึ่งจะทำได้ "กำลังจะนอนครับ... พอดีนั่งเช็คแบบแปลนโครงสร้างเพลินไปหน่อย คิดถึงหน้าคุณหมออยู่พอดีเลยได้ยินเสียงเรียกเข้า" ไออุ่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยมองลอดผ่านเลนส์แว่นสายตาบางเบaสำรวจใบหน้าของชายหนุ่ม "ปากหวานแบบนี้... แอบไปทำความผิดอะไรมาหรือเปล่าคะเนี่ย ทำไมหน้าตาดูเครียดๆ หื้ม?" "เปล่าครับ..." คินปฏิเสธเสียงแผ่ว สายตาทอดมองภาพสะท้อนของเธอผ่านหน้าจออย่างพินิจพิจารณา ทุกรายละเอียดบนใบหน้าของคนปลายสายถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ "แค่คิดว่า... ถ้าช่วงนี้ไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยๆ คุณหมอจะแอบไปปันใจให้หมอหนุ่มคนอื่นหรือเปล่าต่างหาก" "พูดจาไม่เข้าท่า..." ไออุ่นย่นจมูกใส่เขาอย่างน่ารัก เป็นกิริยาที่เธอไม่เคยทำกับใครหน้าไหนเลยนอกจากผู้ชายคนนี้ "ฉันมีเคสต้องดูแลตั้งกี่เคส มีเวลาหายใจเข้าออกเป็นไอuCUBationก็บุญแค่ไหนแล้ว จะเอาเวลาไหนไปมองคนอื่นคะ... ว่าแต่คุณเถอะ ช่วงนี้ดูแปลกๆ นะคะคิน มีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า" คำถามนั้นเฉียบคมเสียจนคินเกือบจะหลุดพิรุธออกมา ดวงตาคมไหววับชั่วพริบตา เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากับกล้องด้วยรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "ไม่มีอะไรครับ... แค่ช่วงนี้งานโปรเจกต์เขื่อนมันยุ่งๆ อาจจะติดต่อยากหน่อยนะครับไออุ่น" คินเลือกที่จะโกหกคำโตออกไป เพื่อแลกกับการให้เธอยังคงมีสมาธิอยู่กับการรักษาชีวิตคนไข้ในวันพรุ่งนี้ "อืม... เข้าใจค่ะ งานวิศวะของคินมันละملียดอ่อนนี่นะ" ไออุ่นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอไม่ได้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่ารอยยิ้มและแววตาที่เขาส่งให้เธอนั้นซ่อนความลับที่น่าใจหายเอาไว้ขนาดไหน "งั้น... คินต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ ห้ามอดนอน ห้ามกินกาแฟแทนข้าว แล้วก็... ห้ามมองผู้หญิงอื่นเด็ดขาด" "ครับ... สัญญาเลย" คินตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย เขาอยากจะเอื้อมมือผ่านหน้าจอไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธอเหลือเกิน อยากจะดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่นๆ ก่อนที่เช้าวันพรุ่งนี้จะพรากเขาให้ต้องเดินทางไกล "งั้นฉันต้องไปตรวจคนไข้ตึกAต่อแล้วล่ะค่ะ ไว้ดึกๆ ค่อยโทรหากันใหม่นะคะคนเก่ง" ไออุ่นโบกมือลาเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอส่งมาให้คือยาชูกำลังชั้นดีที่ทำให้คินรู้สึกเหมือนถูกบีบหัวใจในเวลาเดียวกัน "ครับ... ตั้งใจทำงานนะไออุ่น... ผมรักคุณนะ" "อื้ม... รู้แล้วค่ะ ฉันก็รักคินเหมือนกันค่ะ" *ติ๊ด!* หน้าจอดับลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาเยือนห้องนอนอีกครั้ง คินทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงหัวเตียง หลับตาลงช้าๆ เพื่อซึมซับเสียงสุดท้ายของเธอที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่ทว่า... ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่ถึงหนาที เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียวก็ดังขึ้นรัวๆ จนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจาก "กวิน" ที่ส่งลิงก์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าคอนโดมิเนียมของเขา พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของคินเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ *[ ไอ่คิน! ชิบหายแล้ว! มึงดูนี่... คนที่ยืนรออยู่หน้าล็อบบี้คอนโดมึงตอนนี้... ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็น "ริน" ที่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาพร้อมกับนักข่าวสายอาชญากรรม! และที่สำคัญ... มันกำลังไลฟ์สดบอกว่ามาหา "คู่หมั้นหนุ่มวิศวกร" ของมัน! ]* ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมูลทุกอย่างประเดประดังเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งให้เขาต้องย้ายไซต์งานธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือแผนการทำลายชื่อเสียงขั้นเด็ดขาด เพื่อให้ข่าวฉาวนี้กระเด็นไปถึงหูของหมอไออุ่นในคืนนี้! คินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นจนน่ากลัว ขาก้าวฉับๆ ไปหยิบกุญแจรถยนต์บนโต๊ะทันที ทว่า... ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปถึงลูกบิดประตูห้อง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลก็ดังขึ้นอีกครั้งบนหน้าจอ และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น... ไม่ใช่หมอไออุ่น... แต่เป็นเบอร์แปลกจากบุคคลที่เขาไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในวินาทีนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรักของเขาทั้งคู่เสมอนะคะ "เกียร์เปื้อนกาวใจ"