ตามง้อแบบวิศวะ

“จะยืนตากฝนแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนคะคิน ประชดชีวิตหรืออยากให้ฉันรู้สึกผิดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ?” เสียงเรียบเย็นของ ‘หมอไออุ่น’ ดังขึ้นจากหลังบานประตูเหล็กดัด เธออยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีสบายตา ผิดกับชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งสภาพดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อช็อปวิศวะโยธาสีเลือดหมูที่เขาหวงนักหนาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสายตั้งแต่หัวค่ำ คินไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าหอพักนักศึกษาแพทย์ มือหนาสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเซียวด้วยความหนาวเหน็บ ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องไปยังใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้าอย่างไม่ยอมละไปไหน “ถ้ามันทำให้เธอหายโกรธ ต่อให้ผมต้องยืนอยู่ตรงนี้จนกว่าพายุจะเข้า ผมก็ยอมค่ะ” คินเอ่ยตอบ น้ำเสียงแหบพร่าหากแต่หนักแน่น “ไร้สาระ” ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับใจไม่ให้สั่นไหวกับท่าทีดื้อรั้นนั่น “คุณเป็นวิศวะ ไม่ใช่หุ่นยนต์ ถ้าปอดบวมตายขึ้นมา คนที่จะซวยคือฉัน เพราะคนทั้งมหาลัยจะตราหน้าว่าแฟนหมอปล่อยให้แฟนตัวเองตายหน้าหอ” “ถ้าผมตาย... อย่างน้อยก็ถือว่าได้ตายในฐานะ ‘แฟน’ ของเธอ ใช่ไหมคะ?” คำถามนั้นทำให้ไออุ่นชะงัก เธอหลบสายตาคมปลาบที่ดูคล้ายจะเว้าวอนแต่ก็เต็มไปด้วยความถือดีตามแบบฉบับของหนุ่มวิศวะ เธอกำลังโกรธที่เขาไปมีเรื่องกับรินจนเกือบเอาตัวไม่รอด และโกรธที่เขาเลือกจะแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงแทนที่จะปรึกษากัน แต่พอเห็นสภาพคนตรงหน้า ใจที่แข็งดั่งหินผาก็เริ่มสั่นคลอน “เข้ามาข้างใน” “ไม่ค่ะ” คินปฏิเสธเสียงแข็ง “ถ้าเธอไม่ยอมฟังผมก่อน ผมก็จะไม่ก้าวเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว... ไออุ่น ผมอาจจะปากร้าย ผมอาจจะดูใจร้อนที่ไปต่อยกับคนของริน แต่ที่ผมทำไปทั้งหมด ก็เพราะมันทนไม่ได้ที่เห็นใครเอาเรื่องโกหกมาสร้างความร้าวฉานระหว่างเรา” “ความร้าวฉานมันไม่ได้เกิดจากรินหรอกคิน มันเกิดจากความไม่ไว้ใจของคุณเองต่างหาก!” ไออุ่นตวาดกลับ ความอดทนที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ระเบิดออกมา “คุณเลือกจะเชื่อในสิ่งที่คุณเห็นเพียงเสี้ยวนาที มากกว่าเชื่อใจคนที่คบกันมาเป็นปี คุณมองฉันเป็นหมอที่ไม่มีเวลาให้ หรือมองเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีค่าพอจะไว้ใจกันแน่คะ?” คินนิ่งไป ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบพื้นคอนกรีตดังเปาะแปะ เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นปูนที่เปียกแฉะ สายตาที่เคยมองใครต่อใครอย่างถือดีกลับมองพื้นอย่างยอมจำนน “ผมไม่ได้มองว่าเธอไม่มีค่า...” คินกระซิบ “ผมมองว่าเธอมีค่ามากเกินไป... มากจนผมกลัวว่าวันหนึ่งจะมีคนที่คู่ควรกับเธอมากกว่าผมเดินเข้ามา และผมก็แค่... ควบคุมความกลัวของตัวเองไม่ได้” ไออุ่นมองภาพชายหนุ่มผู้หยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีวิศวะยอมคุกเข่าลงต่อหน้าเธอกลางสายฝน ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเจ็บปวดที่เกาะกุมหัวใจ เธอหยิบกุญแจห้องแล้วผลักประตูออกกว้าง ก่อนจะคว้าแขนแกร่งของเขาให้ลุกขึ้น “เข้ามา! ก่อนที่ฉันจะทนเห็นคุณทำตัวงี่เง่าไปมากกว่านี้!” คินยอมเดินตามแรงดึงเข้าไปในห้องพักขนาดกะทัดรัด กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นดอกไม้ในห้องของไออุ่นทำให้เขารู้สึกสงบลงอย่างประหลาด แต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ มันเป็นซองจดหมายสีขาวสะอาดตา วางเคียงคู่กับตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศ... จดหมายที่มีตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยแพทย์ชื่อดังในต่างแดน ไออุ่นรีบคว้าซองจดหมายนั้นไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที ทว่าสายตาของคินที่เห็นเข้าแล้วก็ดูสั่นไหวอย่างรุนแรง “นี่คือเหตุผลที่เธอเงียบหายไปใช่ไหมคะ... ไออุ่น?” คินถาม เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอจะไปเรียนต่อ... โดยที่ไม่คิดจะบอกผมสักคำเลยเหรอ?” ไออุ่นก้มหน้าลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นห้องก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก จู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างแรงและรัวเร็ว *ปัง! ปัง! ปัง!* “ไออุ่น! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้! พี่รู้ว่าไอ้เด็กวิศวะนั่นมันอยู่ในห้อง!” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังแทรกผ่านประตูเข้ามา มันไม่ใช่เสียงของริน หรือใครที่เขารู้จัก แต่มันเป็นเสียงที่คุ้มคลั่งและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น คินขมวดคิ้วแน่น เขารีบขยับตัวไปขวางหน้าประตูทันที แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยถามว่าคนข้างนอกเป็นใคร ไออุ่นกลับหน้าถอดสีราวกับเห็นผี ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “คิน... อย่าเปิดประตู...” ไออุ่นกระซิบเสียงสั่น “นั่นไม่ใช่คนที่พี่จะรับมือได้... ออกไปจากที่นี่ทางระเบียงเดี๋ยวนี้!” “หมายความว่ายังไงไออุ่น?” คินหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่เขาจะได้คำตอบใด ประตูห้องพักก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจนบานพับหลุดกระเด็น! คินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา พร้อมกับลูกน้องอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ชายคนนั้นมองคินด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันไปหาไออุ่นด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของคินเย็นเฉียบ “พี่บอกแล้วใช่ไหมไออุ่น ว่าถ้าหนีกลับมาที่นี่... พี่จะตามมาจัดการกับไอ้เด็กกะโหลกกะลาที่กล้ามาแตะต้อง ‘คู่หมั้น’ ของพี่ถึงที่นี่” คินนิ่งค้างไปทันที... คำว่า ‘คู่หมั้น’ ดังก้องอยู่ในหัวของเขา ขณะที่สายตาของไออุ่นได้แต่สั่นไหว มองเขาสลับกับชายคนนั้นด้วยความสิ้นหวัง ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้กำลังถูกกระชากออกมาพร้อมกับหายนะที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! --- เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของคินและไออุ่นมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะคะ!