ความจริงปรากฏ

"นี่คือไฟล์เสียงที่แกต้องการ... และนี่คือหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีของรินเข้าสู่บัญชีของผู้หญิงคนนั้น ทุกอย่างมันจบแล้วคิน" เสียงของกวินดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเขียนแบบและโมเดลโครงสร้าง คินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ปรากฏหลักฐานมัดตัว 'ริน' อย่างดิ้นไม่หลุด มือหนาที่เปื้อนคราบดินสอจากการคำนวณงานหนักหน่วงกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้..." เสียงของคินแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความคุกรุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "ไออุ่นไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยนะกวิน ทำไมต้องทำลายทุกอย่างเพียงเพราะความอิจฉาที่ไร้เหตุผล" "คนเราพอความรักบังตาจนมืดบอด อะไรที่มันผิดเพี้ยนก็ดูถูกไปหมดนั่นแหละ" กวินถอนหายใจยาว พลางตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ "เอาเถอะ ตอนนี้แกมีสิ่งที่ต้องการแล้ว ถึงเวลาไปหาว่าที่ภรรยาในอนาคตของแกหรือยัง? หมอไออุ่นรอฟังคำอธิบายจากแกอยู่... ป่านนี้คงเสียใจจนแทบไม่เป็นอันผ่าตัดแล้วมั้ง" คินไม่ตอบ แต่เขาลุกพรวดขึ้น คว้ากุญแจรถคู่ใจแล้วก้าวเท้าออกจากห้องทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่กดทับบรรยากาศ ทางด้านโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย เสียงรองเท้าส้นสูงของหมอไออุ่นกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะที่ไร้ความมั่นคง เธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดเคสใหญ่มาหมาดๆ แต่ความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เท่ากับความร้าวรานในใจที่ถูกคินเมินเฉยและถอยห่างจากเธอไปตั้งแต่วันที่มีข่าวลือเรื่องการทุจริตในโปรเจกต์วิศวะฯ ที่เธอดันเข้าไปเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจ "หมอไออุ่นคะ" เสียงหวานทว่าเย็นเยียบของรินดังขึ้นที่หน้าห้องพักแพทย์ รินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง "คินเขาคงไม่มาหรอกค่ะ คนอย่างเขาน่ะ รักศักดิ์ศรีมากกว่าความรู้สึกของใคร คุณยังไม่ชินอีกเหรอคะที่โดนเขาทิ้ง?" ไออุ่นชะงัก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตา "เรื่องของเรา คินจะจัดการอย่างไร มันก็เป็นเรื่องของคินกับฉัน รินไม่จำเป็นต้องมาให้ความเห็นแทนเขา" "เหรอคะ? แต่ถ้าสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้คือการพยายามตัดหางปล่อยวัดคุณล่ะ?" รินขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของไออุ่นเบาๆ "เขาหาว่าคุณเป็นคนเอาความลับบริษัทไปขายให้คู่แข่งเพื่อแลกกับคะแนนสงสาร... คุณรู้ไหมว่าหลักฐานมันแน่นหนาแค่ไหน?" คำพูดของรินราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจ ไออุ่นหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้ทำ แต่นั่นคือสิ่งที่คนรักของเธอกำลังสงสัยเธออยู่อย่างนั้นหรือ? ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ทันใดนั้น บานประตูห้องพักแพทย์ก็ถูกผลักออกอย่างแรง จนรินสะดุ้งสุดตัว คินยืนหอบหายใจอยู่ที่หน้าประตู สายตาของเขามองผ่านรินไปราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างบอบบางในชุดกาวน์สีขาวของไออุ่น "คิน..." ไออุ่นเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแผ่วเบา "ผมไม่ได้เชื่อแบบนั้น" คินเดินตรงเข้ามา เขาไม่ได้สนใจรินที่เริ่มหน้าถอดสี "ผมอาจจะปากร้าย ผมอาจจะดูใจเย็นชาไปบ้าง แต่ผมไม่เคยโง่พอที่จะมองไม่ออกว่าใครคือคนบริสุทธิ์... และใครคืองูพิษที่รอจังหวะฉกกัดคนของผม" รินหน้าเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวคล้ำ "คิน! คุณจะพูดจาหมาๆ แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันมีหลักฐานว่ายัยนี่..." "หลักฐานน่ะเหรอ?" คินโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าต่อตาริน "หลักฐานที่ว่าคุณโอนเงินให้ไอ้พวกพนักงานฝ่ายจัดซื้อ เพื่อให้มันปลอมลายเซ็นไออุ่นไงล่ะริน... อย่าคิดว่าคนอย่างผมจะสืบไม่เจอ" รินนิ่งค้างไป ราวกับถูกกระชากหน้ากากจนหมดสิ้น เธอถอยหลังกรูดเมื่อเห็นสายตาของคินที่ดูน่ากลัวและเย็นเยียบกว่าครั้งไหนๆ "ผมให้โอกาสคุณเดินออกไปจากที่นี่เงียบๆ ก่อนที่ผมจะแจ้งความและแฉทุกอย่างให้ทั้งมหาวิทยาลัยได้รู้ ว่าดาวคณะแพทย์ที่ทุกคนชื่นชม มีเบื้องหลังที่สกปรกแค่ไหน" คินพูดเสียงเรียบ แต่กดดันจนรินต้องรีบหันหลังเดินหนีออกไปด้วยความโกรธแค้น ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง คินหันกลับมามองไออุ่น ความเย็นชาในดวงตาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความคลั่งรักและความอ่อนโยนที่มหาศาล เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะรั้งร่างของคนรักเข้ามากอดแน่น "ขอโทษที่ทำให้ต้องเสียใจ... ผมมันวิศวะฯ ปากเสียที่ไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรออกมาตรงๆ จนเกือบจะเสียคุณไป" คินซบหน้าลงกับไหล่บางของเธอ ความอบอุ่นถ่ายทอดผ่านอ้อมกอดที่ดูเหมือนจะกักขังแต่กลับโอบอุ้มหัวใจของเธอเอาไว้ "คิน... ฉันคิดว่าคุณจะเชื่อเธอไปแล้วซะอีก" ไออุ่นซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงจนหมดสิ้น "เชื่อได้ไง... ในเมื่อหัวใจผมอยู่ที่คุณหมดแล้ว จะให้ไปเชื่อคนอื่นได้ยังไง" คินยิ้มบางๆ ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาของเขาสื่อสารความในใจที่ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนและทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายลงด้วยดี เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์ของคินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความตระหนกสุดขีด "มีอะไรหรือเปล่าคิน?" ไออุ่นถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นมือของเขาเริ่มสั่น คินอ่านข้อความบนหน้าจอนั้นซ้ำๆ อีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไออุ่นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ไออุ่น... รินมันไม่ได้ทำคนเดียว... คนที่อยู่เบื้องหลังการทุจริตทั้งหมด และเป็นคนสั่งให้รินทำเรื่องนี้ เพื่อดึงชื่อเสียงของคณะวิศวะฯ ลงมา... คือพ่อของผมเอง" ความหวังที่จะได้เริ่มต้นใหม่พังทลายลงในพริบตา เมื่อตัวการใหญ่ที่คินพยายามหนีมาตลอดกลับกลายเป็นคนใกล้ตัวที่สุด เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยความเอ็นดูนะคะ