คืนดีด้วยน้ำตา

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในเรื่องที่ตัวเองก็ยังเคลียร์ตัวเองไม่จบ ก็ถอยออกไปค่ะ... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวจนไม่อยากมองหน้าคุณอีก" ไออุ่นเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า แม้พยายามจะคุมโทนเสียงให้ราบเรียบที่สุดเหมือนตอนวินิจฉัยโรคให้คนไข้ แต่ดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยม่านน้ำตากลับทรยศเธออย่างสิ้นเชิง เธอยืนพิงขอบเคาน์เตอร์ครัวในคอนโดของคิน มือเรียวเกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด คินในชุดเสื้อช็อปสีซีดที่ดูยับยู่ยี่จากการเดินทางไกลตลอดคืน ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาคมกริบของวิศวะโยธาหนุ่มที่เคยดุดันและเย็นชาใส่คนทั้งโลก บัดนี้กลับดูแตกสลายและสับสนจนน่าสงสาร เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหา แต่ก็ไม่ยอมถอยห่างไปไหน "ผมไม่ได้อยากปิดบัง... ที่ผมไม่บอก เพราะผมกลัว" คินแค่นยิ้มขมขื่น สายตาที่เขามองไออุ่นมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้น "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าพ่อผมเกี่ยวข้องกับเรื่องฉาวพวกนั้น คุณจะมองผมด้วยสายตาแบบเดียวกับที่คนอื่นมอง... สายตาที่เหมือนผมเป็นขยะสังคม" "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น!" ไออุ่นตะโกนออกไป น้ำตาหยดแรกไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอโผเข้าหาเขาแล้วคว้าคอเสื้อช็อปของเขาไว้แน่น ก่อนจะซบหน้าลงกับอกแกร่งที่สั่นไหวตามจังหวะลมหายใจไม่เป็นจังหวะของเจ้าของ "ฉันไม่ได้กลัวครอบครัวคุณ ฉันกลัว... กลัวว่าคนอย่างคุณจะผลักไสฉันออกไปเพื่อปกป้องตัวเอง กลัวว่าความภูมิใจของคุณมันจะใหญ่กว่าความรักที่เรามีให้กันจนคุณเลือกที่จะหายไปจากชีวิตฉันจริงๆ" คินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแรงจะรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุไปตรงหน้า เขากดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มนวล กลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูเด็กที่เธอใช้ทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของเขาค่อยๆ สงบลง "โง่เหลือเกินไออุ่น..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า "คุณเป็นคนเดียวที่ผมยอมให้เห็นด้านที่เน่าเฟะที่สุดของผม แล้วผมจะกล้าผลักไสคุณได้ยังไง ผมแค่... ผมแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรพอที่จะยืนข้างคุณในวันที่ทุกอย่างมันพังทลาย" "อย่าพูดแบบนั้น..." ไออุ่นผละออกมาเล็กน้อย ใช้มือเรียวสัมผัสกรอบหน้าคมคายที่มีร่องรอยของความอ่อนล้า "วิศวะที่สร้างตึกด้วยความมั่นคงน่ะ ใครๆ ก็ทำได้ แต่คนที่สร้างความมั่นใจให้หัวใจของหมอคนหนึ่งได้... มีแค่คุณคนเดียว คิน" ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มจะคลี่คลายลง เสียงความเงียบงันกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงเคาะประตูห้องที่ดังระรัว ไม่ใช่เคาะแบบสุภาพ แต่เป็นการทุบประตูด้วยความเกรี้ยวกราด คินขมวดคิ้ว เขาผละจากไออุ่นอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูด้วยท่าทางระแวดระวัง เขาไม่ได้ส่องตาแมว แต่กระชากประตูเปิดออกทันที ทว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังบานประตูไม่ได้มีแค่กวินที่พยายามห้ามปรามใครบางคนไว้ แต่เป็นร่างของรินที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ที่ถูกแกะออกแล้ว "คิดจะซ่อนตัวอยู่ในห้องแคบๆ แล้วทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอคิน?" รินแสยะยิ้ม สายตาคมปลาบของเธอกวาดมองไปที่ไออุ่นอย่างเหยียดหยาม "ฉันเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาเรื่องเน่าๆ ของครอบครัวคุณมาแปดเปื้อนถึงคนอื่น... โดยเฉพาะไออุ่น" "ออกไปจากห้องผม เดี๋ยวนี้" คินเสียงแข็ง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเขาจนกวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องถอยกรูด "ฉันไม่ไป!" รินสะบัดเอกสารในมือ ปึกกระดาษรูปถ่ายเหตุการณ์บางอย่างร่วงกราวลงพื้น "เพราะนี่คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในมหาวิทยาลัยนี้อีกต่อไป... และคุณไออุ่นคะ ถ้าคุณไม่อยากให้ประวัติทางการแพทย์ของคุณต้องมัวหมองเพราะคบหากับลูกชายของฆาตกรทางเศรษฐกิจคนนี้ ฉันแนะนำให้คุณรีบตัดสินใจซะ" ไออุ่นก้มลงมองภาพบนพื้น หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางกระดาษเหล่านั้น มีรูปถ่ายใบลับที่มีลายเซ็นของคินกำกับอยู่... ลายเซ็นที่เธอจำได้แม่นว่าเขาเพิ่งจะปฏิเสธกับเธอเมื่อคืนว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับโครงการนี้ คินหน้าซีดเผือด เขาหันกลับมามองไออุ่น สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเรื่องอนาคต แต่เป็นความหวาดกลัวเพียงอย่างเดียวคือ... ความเชื่อใจของคนตรงหน้ากำลังจะขาดสะบั้นลง "ไออุ่น... ผมอธิบายได้" "อธิบายว่ายังไงคะ?" ไออุ่นเอ่ยถาม น้ำเสียงไร้ความรู้สึกจนน่าใจหาย เธอค่อยๆ ก้มลงหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "อธิบายว่าลายเซ็นนี้ไม่ใช่ของคุณ หรืออธิบายว่า... ที่ผ่านมาทั้งหมด คุณหลอกฉัน?" คินอ้าปากค้าง ไร้คำพูดใดๆ ออกมาท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ รินยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลังกวิน ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกตานี้ เกียร์เปื้อนกาวใจขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวนะคะ