บทเรียนจากความผิดพลาด

"ถ้าคุณคิดว่ารอยยิ้มของคุณจะทำให้ผมไขว้เขวได้ตลอดไป คุณอาจจะกำลังประเมินความอดทนของผมต่ำไปหน่อยนะคะ ริน" เสียงของคินไม่ได้ดุดัน ทว่ามันกลับเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นจากการทำงานในแล็บมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากวินและริน สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่กวินแม้แต่น้อย แต่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งจะวาดรอยยิ้มผู้ชนะเมื่อครู่นี้ รินชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสา "คิน... รินแค่มาส่งเอกสารให้พี่ไออุ่นเองค่ะ ไม่เห็นต้องมองกันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นเลย" "ส่งเอกสาร? หรือส่ง 'ปัญหา' คะ?" คินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกวินต้องรีบเข้ามาแตะไหล่เพื่อนรักไว้เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าอย่าเพิ่งใช้อารมณ์ตัดสินทุกอย่าง หมอไออุ่นที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่เหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่ ค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากหลังกวิน สายตาคู่สวยของเธอทอดมองคนรักด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คิน... พอเถอะค่ะ" เสียงนุ่มนวลของหมอไออุ่นดังขึ้น ท่ามกลางความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ "รินเขาแค่เอาเอกสารวิจัยมาให้พี่จริง ๆ ส่วนที่เหลือ... พี่จัดการเองได้" "พี่จะจัดการยังไงคะ?" คินหันไปถามคนรัก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน "พี่จะจัดการโดยการให้คนอื่นเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราแบบนี้ไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ? พี่ก็รู้ว่ารินเขาต้องการอะไร" "พี่รู้อยู่แล้วค่ะ" ไออุ่นก้าวเข้าไปประจันหน้ากับคิน ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นไปอีก "แต่พี่คิดว่า ถ้าพี่เชื่อใจคุณมากพอ... เรื่องพวกนี้ก็คงไม่ทำให้เราต้องทะเลาะกันได้อีก" คินนิ่งไป แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'เชื่อใจ' เขารู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาเป็นคนปากร้าย ใจร้อน และมักจะใช้ความหึงหวงนำหน้าเหตุผลเสมอ การที่ไออุ่นพูดแบบนี้ มันเหมือนเป็นการตบหน้าเขาเบาๆ ด้วยความใจเย็นที่เหนือกว่า "ผมขอโทษ" คินพึมพำ ก่อนจะหันไปมองรินด้วยสายตาที่เฉยเมย "ริน... ผมว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วนะ เรื่องที่พี่ไออุ่นจะทำวิจัยหรือจะทำอะไร มันคือเรื่องงานของเขา ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างคุณต้องเข้ามาวุ่นวายถึงห้องทำงานส่วนตัว" รินกำหมัดแน่น พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "เข้าใจแล้วค่ะ หวังว่าพี่ไออุ่นจะไม่ลำบากใจนะคะที่ต้องรับมือกับความ 'หึงหวง' ที่ไร้เหตุผลแบบนี้ไปตลอด" ร่างบางของรินเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง กวินถอนหายใจยาวก่อนจะตบไหล่เพื่อนรักแล้วขอตัวเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก เปิดโอกาสให้คนทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง "พี่ไออุ่น..." คินเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่พักใหญ่ "ผมแค่กลัว... กลัวว่าวันหนึ่งพี่จะรำคาญที่ผมเป็นคนแบบนี้" ไออุ่นยิ้มบางๆ มือเรียวสวยเอื้อมไปจัดปกเสื้อที่ยับยู่ยี่ของคินอย่างเบามือ "คินคะ ความสัมพันธ์มันไม่ใช่แค่ความหวาน แต่คือการเรียนรู้จากความผิดพลาด... เมื่อกี้คุณเกือบจะพังทุกอย่างด้วยอารมณ์ แต่คุณก็หยุดมันได้ พี่ภูมิใจนะคะที่เห็นคุณเริ่มโตขึ้น" คินหลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นนั้น เขาโอบกอดคนรักไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอปล่อยมือ ทุกอย่างจะหายไป ความอบอุ่นที่เขาโหยหามาทั้งชีวิต ดูเหมือนจะรวมอยู่ที่จุดนี้ จุดที่เขามีไออุ่นคอยเป็นหลักยึดเหนี่ยว "เรามาเริ่มใหม่กันไหมคะ?" คินกระซิบข้างหู "เริ่มจากการเชื่อใจกันให้มากขึ้น ไม่ว่าใครจะเข้ามาปั่นหัวเราแค่ไหนก็ตาม" "ตกลงค่ะ" ไออุ่นผละออกมามองสบตาเขา แววตามุ่งมั่นของหมอสาวสะท้อนความรักที่เธอก็มีต่อเขาไม่น้อยไปกว่ากัน ทว่า... ในจังหวะที่คินกำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบเพื่อยืนยันคำสัญญานั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างแรง ไม่ใช่เคาะแบบขออนุญาต แต่เป็นการรัวเคาะราวกับมีเรื่องด่วนคอขาดบาดตาย "ไออุ่น! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของรุ่นพี่ที่คณะแพทย์ตะโกนเข้ามาจากหน้าห้อง "ผลการประเมินวิจัยที่เธอส่งไปเมื่อเช้า... มันถูกเปลี่ยนไฟล์! มีคนแอบเข้าไปแก้ไขข้อมูลทั้งหมดในระบบ!" คินและไออุ่นผละออกจากกันทันที ใบหน้าของทั้งคู่ถอดสีเมื่อความรู้สึกที่ไม่ดีแล่นริ้วขึ้นมา ทั้งสองหันไปมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง หากสิ่งที่ถูกแก้ไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือหลักฐานที่สามารถทำลายอาชีพแพทย์ที่ไออุ่นใฝ่ฝันมาตลอดชีวิตได้ทันที! เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงเอาใจช่วยความรักของคินและหมอไออุ่นในตอนต่อไปนะคะ!