วิศวะพากินเที่ยว

"พี่อุ่นคิดจะทำอะไรคะ? เรื่องนี้ถ้าปล่อยไว้จนถึงมืออาจารย์ใหญ่ ชีวิตในรั้วรามาฯ ของพี่จบเห่แน่" เสียงทุ้มต่ำของคินสั่นพร่า เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นเยียบในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่ามีดผ่าตัด มือหนาของวิศวกรหนุ่มกำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ขณะที่เขาหักเลี้ยวรถออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่เส้นทางสายรองที่ลัดเลาะไปตามหุบเขา ไออุ่นเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับสั่นระริก เธอละสายตาจากเอกสารหลักฐานในมือที่เปื้อนรอยหมึกแก้ตัวเลขผิดพลาด—หลักฐานที่อาจกลายเป็นดาบสองคมทิ่มแทงอนาคตของเธอ "คิน... พี่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่มันคือความผิดพลาดของแผนก พี่ต้องรับผิดชอบ" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว "รับผิดชอบด้วยการเอาอนาคตไปทิ้งเนี่ยนะ?" คินแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่เขาเฝ้ามองคนรักกำลังจมดิ่งลงสู่กับดัก "ลืมเรื่องพวกนั้นไปซะ สองวันข้างหน้านี้ เราจะไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครตามเราเจอ... จนกว่าผมจะหาทางแก้เรื่องนี้ให้พี่ได้" บรรยากาศในรถเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ทิวทัศน์สองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นผืนป่าดิบชื้น รถกระบะคันแกร่งของคินบดขยี้ไปตามถนนลูกรังที่ดูเหมือนจะไร้จุดหมาย นี่ไม่ใช่ทริปพักผ่อนธรรมดา แต่มันคือการหนีจากพายุที่กำลังก่อตัว เมื่อถึงที่พัก—บ้านไม้หลังเล็กกลางหุบเขาที่คินใช้ซ่อมแซมความรู้สึกตัวเองเสมอมา อากาศเย็นเยือกของยอดดอยปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ ไออุ่นก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง คินเดินเข้ามาใกล้ เขาขยับผ้าพันคอสีเข้มให้เธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาสั่นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่โอบกอดเธอไว้ "อย่าเพิ่งคิดเรื่องงานได้ไหมคะพี่อุ่น... ที่นี่ไม่มีหมอ ไม่มีคนไข้ มีแค่พี่กับผม" คินโน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด จนไออุ่นเผลอกลั้นหายใจ ตลอดทั้งวัน กิจกรรมที่คินจัดเตรียมไว้ไม่ได้หรูหรา หากแต่มันทำให้กำแพงในใจของหมอสาวค่อยๆ พังทลายลง พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางน้ำตกที่ยังไม่ถูกสำรวจ คินในมุมที่ถอดคราบวิศวกรปากร้ายกลายเป็นผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียด เขาหยิบยื่นน้ำดื่ม เช็ดใบไม้ที่ติดผมเธอ และคอยประคองเธอทุกครั้งที่ก้าวข้ามโขดหิน "ทำไมต้องทำเพื่อพี่ขนาดนี้คะคิน?" ไออุ่นเอ่ยถามขณะนั่งผิงไฟในคืนที่ดาวเต็มฟ้า แสงไฟจากกองไม้ทำหน้าที่เป็นตัวสะท้อนความหม่นหมองในดวงตาของเธอ คินมองใบหน้าสวยหวานที่ถูกอาบด้วยแสงสีส้ม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่สัมผัสกัน "เพราะพี่คือคนเดียวที่มองเห็นความเน่าเฟะในใจผมโดยที่ไม่วิ่งหนีไปไหน แล้วจะให้ผมปล่อยให้คนใจดีอย่างพี่ต้องมาจบสิ้นเพราะไอ้เกมสกปรกนั่นได้ยังไง... พี่จำไม่ได้เหรอ ว่าผมเคยพูดว่าอะไร" "..." ไออุ่นนิ่งงัน คำพูดของเขาที่ว่า 'ถ้าใครกล้าแตะต้องพี่ ผมจะทำให้โลกของมันพังลงมาเอง' ยังคงก้องอยู่ในหู "ผมยอมเป็นคนเลวในสายตาใครก็ได้ แต่ถ้าพี่ต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดพี่... ผมก็พร้อมจะรื้อทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองเหมือนกัน" คินคว้ามือเธอมากุมไว้ แน่น... จนเหมือนเขากลัวว่าเธอจะสลายกลายเป็นควันไฟ ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความหวามไหว ไออุ่นมองเข้าไปในดวงตาคมเข้มคู่นั้น เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่ท่วมท้นจนแทบจะสำลักออกมา เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างลดน้อยลง เหลือเพียงลมหายใจที่รินรดกันและกัน ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะแตะกัน เสียงฝีเท้าที่เหยียบกิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบมาจากทิศทางที่มืดมิดของผืนป่า ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คินลุกขึ้นยืนบังไออุ่นไว้ข้างหลังทันที มือของเขาเอื้อมไปหยิบไฟฉายกระบอกใหญ่ออกมาส่องกราดไปยังความมืด ลำแสงไฟฉายกระทบเข้ากับร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเงาไม้ ร่างนั้นสวมชุดคลุมกันหนาวราคาแพงระยับ ดวงตาคู่หนึ่งสะท้อนแสงไฟฉายอย่างเยือกเย็นและรอยยิ้มที่มุมปากของเธอก็ทำให้ไออุ่นต้องใจหายวาบ "ริน!" ไออุ่นอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา "มาดื่มด่ำความรักท่ามกลางธรรมชาติกันเหรอคะ หมอไออุ่น..." เสียงของรินหวานหยดแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "น่าเสียดายนะคะที่ความลับเรื่องเอกสารนั่น... มันไม่ได้อยู่ในที่ที่พวกคุณคิดหรอก" เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอที่เปิดค้างไว้คือรูปภาพหลักฐานชุดเดียวกันกับที่คินและไออุ่นเพิ่งจะทำลายทิ้งไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางความรักของพี่หมอกับน้องวิศวะมาถึงตอนนี้ และเตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ เพราะตอนหน้าความลับจะเริ่มปะทุขึ้นจนหยุดไม่อยู่ค่ะ!