หมอที่โดนรุกหนัก

“ถ้าเธอจะเล่นเกมนี้กับฉัน... เรามาเริ่มรอบสองกันเลยดีไหมคะ?” ไออุ่นแค่นยิ้ม มือเรียวบางที่กำโทรศัพท์เครื่องนั้นแน่นสั่นระริก สายตาของเธอมองไปยังเงาสะท้อนในหน้าจอที่ดับมืดลง รูปภาพเหล่านั้น... รูปที่ควรจะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์และระบบคลาวด์ตามคำยืนยันของคิน แต่มันกลับยังคงวนเวียนอยู่ราวกับผีร้ายที่ตามหลอกหลอน “พี่อุ่น... เป็นอะไรไปคะ?” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังวลดังขึ้นข้างหู คินที่เพิ่งเดินกลับมาจากเคาน์เตอร์กาแฟในคาเฟ่ใกล้โรงพยาบาลชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาว เขาปรี่เข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของวิศวกรโยธาหนุ่มทำให้ไออุ่นต้องรีบพลิกหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงกับโต๊ะทันที “เปล่าค่ะ... แค่เหนื่อยนิดหน่อย” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น คินหรี่ตาลงมองเธออย่างจับผิด ความนิ่งเงียบที่ฉาบไว้บนใบหน้าของเขามักจะพังทลายลงเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขายื่นมือหนาไปกุมมือของไออุ่นไว้ นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือเธอเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม “ถ้าเหนื่อยก็พักนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้คินพาไปหาของอร่อยกิน หมอที่คลินิกเขาบอกว่าพี่อุ่นไม่ได้นอนมาสองวันแล้วนะ ไม่สงสารตัวเอง ก็สงสารคนรอหน่อยสิคะ” คำพูดที่ดูเหมือนบ่นแต่กลับแฝงไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังทำให้ไออุ่นใจเต้นผิดจังหวะ เธอถอนหายใจยาว “นี่... เลิกทำหน้าเหมือนหมาหงอยเวลาฉันไม่ตามใจได้ไหมคะ คิน” “ก็พี่อุ่นดื้อนี่คะ” เขาตอบพลางยักไหล่กวนๆ ก่อนจะหันไปทางประตูร้านที่กวินเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มวิศวะอีกสองสามคน “โอ้โห! นึกว่าหลงทางในคณะแพทย์ ที่แท้ก็มานั่งเฝ้าว่าที่หมออยู่นี่เอง” กวินตะโกนแซวเสียงดังจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามอง คินตวัดสายตาไปค้อนใส่เพื่อนรักทันที “ปากดีนักนะมึง... เงียบๆ บ้างก็ได้ เดี๋ยวพี่เขาก็รำคาญหรอก” “ไม่รำคาญหรอกค่ะ คินน่ะ... ยิ่งกว่าบอดี้การ์ดอีก” หนึ่งในเพื่อนหมอที่เดินผ่านมาทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “ไออุ่น วันก่อนฉันเห็นคินยืนถือกาแฟรอหน้าห้องผ่าตัดตอนตีสามด้วยนะ นี่ถ้าไม่เรียกว่าคลั่งรัก ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วล่ะ” ใบหน้าสวยของไออุ่นขึ้นสีระเรื่อทันที เธอพยายามก้มหน้าซ่อนความเขิน แต่คินกลับไม่มีทีท่าว่าจะอายเลยสักนิด เขายืดตัวตรง ยิ้มภูมิใจอย่างไม่ปิดบัง “ก็ของหวง ใครจะกล้าปล่อยให้คลาดสายตาคะ” คินตอบกลับหน้าตาย เรียกเสียงโห่ร้องแซวจากกลุ่มเพื่อนวิศวะได้เป็นอย่างดี บรรยากาศที่ควรจะอบอุ่นกลับทำให้ไออุ่นรู้สึกอึดอัดใจอย่างประหลาด ในขณะที่คินกำลังสนุกกับการหยอกล้อกับเพื่อนๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาคนคุ้นตาผ่านกระจกหน้าร้าน ริน... ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยยิ้มแย้มบัดนี้กลับเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยจับจ้องมาที่เธอและคินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รินค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความบางอย่าง แล้วก้าวเดินหายไปจากหน้าร้านอย่างรวดเร็ว ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของไออุ่นก็ดังขึ้นสั้นๆ เธอค่อยๆ หันไปหยิบโทรศัพท์ที่คว่ำอยู่ออกมา หน้าจอโชว์ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ *‘ความลับไม่ได้มีไว้เก็บตลอดไปนะคะหมอไออุ่น... ถ้าอยากรู้ว่าคินทำอะไรไว้บ้างเมื่อสามวันก่อน ลองดูไฟล์แนบนี้สิคะ แล้วจะรู้ว่า “วิศวกรคนนี้” ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่พี่เห็นหรอก’* นิ้วของไออุ่นสั่นสะท้าน เธอเหลือบมองคินที่ยังคงหัวเราะอยู่กับเพื่อน โดยไม่รู้เลยว่าหายนะที่พวกเขาพยายามทำลายทิ้งไป กำลังจะย้อนกลับมาทำร้ายความเชื่อใจของเธอกับเขาอีกครั้ง และครั้งนี้... มันอาจจะเป็นจุดจบที่ไม่มีใครห้ามได้ ไออุ่นกดเปิดไฟล์แนบนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว แต่ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอก็ต้องชะงักกึกจนลมหายใจแทบขาดห้วง เมื่อสิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่ภาพชุดเดิม แต่มันคือภาพของ “รินและคิน” ในห้องลับที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพที่เขียนไว้ชัดเจนว่า... *“ของขวัญวันครบรอบที่คินมอบให้ริน... ก่อนที่เขาจะไปโกหกพี่”* คินหันกลับมามองเธอพอดี รอยยิ้มคลั่งรักบนใบหน้าเขาสดใสเกินกว่าจะยอมรับความจริงที่ว่า... เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปในวินาทีนี้ "พี่อุ่นคะ? เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่ซับซ้อนของคินและหมอไออุ่นนะคะ เตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทต่อไปค่ะ!