เรื่องงานและเรื่องรัก

"พี่อุ่นคะ? เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น..." เสียงของคินที่ดังขึ้นข้างหูเรียกสติให้ไออุ่นดึงตัวเองกลับมาจากหลุมดำแห่งความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่สั่นพร่าให้กลับมาเป็นปกติ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายที่คุ้นเคยปะปนกับกลิ่นไอของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเธอมาตลอดหลายวัน ทำให้ไออุ่นรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง "พี่แค่... พักผ่อนน้อยไปหน่อยน่ะค่ะ" ไออุ่นฝืนยิ้ม มุมปากของเธอกระตุกเล็กน้อยจนคนมองอย่างคินขมวดคิ้วแน่น "พักผ่อนน้อย? นี่มันสามวันแล้วนะที่พี่ไม่ได้นอนบนเตียงดีๆ ยิ่งกว่านั้น... เมื่อกี้ตอนที่พี่สลบไปในห้องพักแพทย์ รินเขาก็อยู่ที่นั่น เขาบอกผมว่าพี่ไม่ยอมทานข้าวมาสองเวรติดแล้ว" คินพูดพลางก้าวเข้ามาประชิด มือหนาที่เปื้อนคราบฝุ่นจากการลงไซต์งานเมื่อครู่ถูกเก็บไว้ข้างหลัง เพราะเขาไม่อยากให้ความสกปรกของงานโยธาไปแปดเปื้อนชุดกาวน์สะอาดสะอ้านของหญิงสาวตรงหน้า สายตาของคินที่มองมามันไม่ได้มีความโกรธ แต่มันมีความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนไออุ่นรู้สึกผิดจับใจ เธอเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหกที่ใกล้จะจบเต็มที ภาระงานหนักอึ้งบวกกับการตัดสินใจเรื่องอนาคตทำให้เธอแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอกำลังทำให้ 'คนของเธอ' ต้องมาเป็นห่วงจนเกินพอดี "รินเขา... เขาก็คงแค่หวังดีน่ะค่ะ คินอย่าไปพูดอะไรไม่ดีกับเขานะ" ไออุ่นพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความมึนหัวที่แล่นริ้วขึ้นมาทำให้เธอต้องเซถลาไปข้างหน้า คินคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะร่วงลงจากเตียงคนไข้ "อย่าเพิ่งขยับ!" คินสั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาสีเข้มวูบไหว "พี่ยังจะห่วงคนอื่นอีกเหรอ? ห่วงตัวเองบ้างสิอุ่น พี่เห็นผมเป็นอะไร? เป็นแค่คนนอกที่ต้องคอยมองดูพี่ทำลายสุขภาพตัวเองงั้นเหรอ?" "คิน... พี่ขอโทษ พี่แค่งานมันด่วนมาก โปรเจกต์วิจัยที่ต้องส่งอาทิตย์หน้า..." "งาน! งาน! งานอีกแล้ว!" คินสบถเบาๆ ก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิด "ผมรู้ว่ามันสำคัญ แต่ความสัมพันธ์ของเราล่ะ? วันนี้วันครบรอบ... พี่จำได้ไหม?" คำถามนั้นเหมือนก้อนหินหนักๆ ที่ทุ่มลงกลางใจไออุ่น วันครบรอบที่เขาตั้งใจจองร้านอาหารที่เธอชอบไว้ แต่เธอกลับลืมมันไปสนิทเพราะตารางเวรที่ถูกเปลี่ยนกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นที่เงียบเชียบ จนได้ยินเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "พี่ลืม... พี่ขอโทษจริงๆ นะคิน" ไออุ่นเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แผ่วเบาเหมือนขนนก แต่สำหรับคิน มันคือการย้ำเตือนว่าเขากำลังถูกผลักออกจากชีวิตที่ยุ่งเหยิงของเธออีกครั้ง "ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาที่เคยมองเธอด้วยความคลั่งรักกลับดูหม่นแสงลง "ถ้างานมันสำคัญกว่า ก็เชิญพี่ทำงานต่อไปเถอะ ผมคงไม่กวนแล้ว" เขากำลังจะหมุนตัวเดินออกไป แต่ทว่าประตูห้องพักฟื้นกลับถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของ 'ริน' ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่ดูสำคัญ "พี่ไออุ่นคะ! คือว่า... อาจารย์หมอฝากมาบอกว่า เรื่องเคสคนไข้เคสที่พี่ดูแลอยู่เกิดปัญหาด่วนค่ะ ญาติเขาโวยวายหนักมากที่ห้องฉุกเฉิน และถ้าพี่ไม่ไปเคลียร์ตอนนี้ อาจจะมีผลต่อคะแนนการประเมินฝึกงานของพี่นะคะ!" ไออุ่นชะงัก สายตาเหลือบไปมองคินที่หยุดยืนอยู่ที่ประตู เขาไม่ได้หันกลับมามองเธออีก แต่แผ่นหลังกว้างที่ดูสั่นเทาเล็กน้อยนั่นกลับตอกย้ำให้ไออุ่นรู้ว่า หากเธอเลือกงานในตอนนี้ เธออาจจะเสีย 'คนนี้' ไปตลอดกาล "ไปเถอะค่ะพี่ไออุ่น ถ้าช้ากว่านี้ งานที่พี่ทำมาทั้งหมดอาจจะสูญเปล่า... ให้พี่คินเขาอยู่กับรินก็ได้ รินดูแลพี่คินได้ค่ะ" รินพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจที่แฝงไปด้วยความสะใจเล็กๆ ไออุ่นมองแผ่นหลังของคินสลับกับใบหน้าของริน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอต้องเลือก ระหว่างหน้าที่ที่แบกไว้บนบ่า กับหัวใจที่กำลังจะหลุดลอยไป "คิน... รอพี่ก่อนนะ" ไออุ่นตัดสินใจพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอถอดสายน้ำเกลือที่มือออกอย่างรวดเร็วโดยไม่สนความเจ็บปวด คินหันกลับมามองด้วยความตกใจ "พี่จะทำอะไร!" "พี่จะไปจัดการงานให้จบภายในหนึ่งชั่วโมง... แล้วเราจะไปดินเนอร์กัน" ไออุ่นพูดพลางหยิบเสื้อกาวน์ขึ้นมาสวม "ริน... ฝากบอกอาจารย์ด้วยว่าพี่จะไปถึงเดี๋ยวนี้ แต่หลังจากจบเคสนี้แล้ว พี่ขอลาพักงานส่วนตัว 24 ชั่วโมง ใครก็ห้ามมาขัดจังหวะพี่อีก!" รินอ้าปากค้าง ส่วนคินที่ยืนอึ้งอยู่ได้แต่ยืนนิ่งมองหญิงสาวที่ปกติแสนจะอ่อนโยนและขี้อาย ตอนนี้กลับดูเด็ดขาดและพร้อมจะสู้เพื่อความรักของเขาอย่างไม่ยอมถอย แต่ทว่าในขณะที่ไออุ่นกำลังจะเดินผ่านประตูออกไป เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายสาย... ข่าวร้ายจากวอร์ดที่เธอรับผิดชอบรายงานเข้ามาว่า เกิดเหตุฉุกเฉินระดับสีแดงที่ไม่มีใครคุมสถานการณ์ได้นอกจากเธอเพียงคนเดียว! คินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาสั่นระริก "ถ้าพี่ก้าวออกไปจากห้องนี้... ผมจะไม่รอพี่ที่ร้านอาหารเดิมอีกแล้วนะ" ไออุ่นหยุดนิ่ง มือที่จับลูกบิดประตูสั่นสะท้าน เธอจะเลือกความรับผิดชอบที่เดิมพันด้วยอาชีพแพทย์ หรือจะเลือกความรักที่เดิมพันด้วยหัวใจของคนที่เธอรักที่สุด? ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะตัดสินใจ เสียงโทรศัพท์สายตรงจากอาจารย์ใหญ่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับภาพในจอมือถือที่แสดงสถานะว่า 'สายด่วนจากห้องผ่าตัด'... มันไม่ใช่แค่เคสปกติ แต่มันคือเคสที่เดิมพันด้วยชีวิตคนที่เธอรู้จักดีที่สุดคนหนึ่ง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของไออุ่นและคินมาจนถึงตอนนี้ แล้วมาร่วมลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าว่าความรักของพวกเขาจะผ่านบททดสอบนี้ไปได้อย่างไรนะคะ ขอบพระคุณค่ะ โดยเกียร์เปื้อนกาวใจค่ะ